Debby Roukens' Weblog

Soms gebeurt er iets in de uitzending dat een vervolg krijgt. Zo had ik voor mijn 40e verjaardag Claudia Straatmans op de bank zitten. Ze is hoofdredacteur van Fab Magazine, een mooi en blij blad voor (pak ‘m beet) 40+-vrouwen. Ze vond mijn verhaal over liefde, scheiden en weer bij elkaar zo leuk dat ze me uitnodigde voor een artikel in haar blad. Nou, Claudia is een vrouw van haar woord. Een paar weken later werd ik geïnterviewd en vandaag mocht ik met zoon en dochter voor een heuse fotoshoot naar Amsterdam. Van te voren moest ik kledingmaten doorgeven van ons alle drie. Roef hield zijn eigen spullen aan (verkeerde maat doorgegeven, lekkere Fab-moeder), Veere kreeg een bijna lichtgevend roze tule rokje aan en een gestreept shirt en toen begon voor mij de uitdaging. Hoera, een broek! Maar die werd het niet. Een minirok. Een jurk. Daarna schoenen met hakken die ongeveer tot mijn kuiten kwamen als ik er naast stond. De ideale combinaties waren gevonden. Een reuze hart-ballon erbij en we waren een compleet Fab-stel. Ontzettend leuk. Maar toen… Los van het feit dat ik verre van de ideale maten heb kan ik echt niet op hakken staan. Over lopen hebben we het maar helemaal niet. Iedere keer dat ik een centimeter moest gaan verstaan kukelde ik bijna om. Veere poseerde natuurlijk als een geboren model en Roef was Roef. Het eindresultaat is te zien in het februari-nummer van Fab. Fab-Feb, zeg maar. Ik herken mezelf waarschijnlijk niet meer terug, maar het was een super-ervaring! En als ik naar het voorproefje kijk… Ik ben stiekem toch hartstikke trots!

Elke dag gebeurt er wel iets waar ik over zou kunnen en willen schrijven, maar het schiet er bijna elke dag ook bij in. Er gebeuren zulke geweldige en grappige en rare en gekke en leuke dingen in de uitzendingen… De ene dag zitten Annie Schilder en Jan Keizer op de bank, dan Wolter Kroes en Jetty Mathurin. Stuk voor stuk gezellige mensen en leuke gesprekken. Of ik heb een gigantische Siberische Oehoe op mijn schouder (weer eens wat anders dan een kip). Het komt ook voor dat ik om half 10 aan een tripel zit terwijl ik niet eens bier lust. De geweldigste optredens gebeuren pal voor mijn neus en over een paar dagen mag ik weer van heel dichtbij genieten van mijn helden de Nits. Gisteren was ik aan het vingervoetballen en vandaag kreeg ik wimper-extensions (wist niet eens dat het bestond). Wat heb ik toch een heerlijke baan!

Weekend, eindelijk een moment in de week om even rustig aan te doen. Veere wil graag samen in bad. Ik vind in bad liggen helemaal geen feest, maar ze wil het zo graag, dus oké. Niet veel later wordt Roef wakker. Gezellig erbij. Hij zit amper in het water als ik een vlokje voorbij zie drijven. En nog een. Tja, leg een kleuter maar eens uit dat in het bad poepen niet de bedoeling is. Veere springt gruwelend de badkuip uit. Even later spoel ik alles weg en na een sopje stappen we in het ververste water. Toch best lekker, dat warme water.

En hoe! Een uur lang in onze huiskamer met een zeer eigenzinnige Hoofdpiet. We hebben gelachen. Jammer dat hij over een tijdje weer naar Spanje vertrekt…

(foto Marjan de Jong – Omroep West)

Na een afwezigheid van 1,5 jaar op de radio had ik nooit kunnen vermoeden dat ik op zo’n geweldige plek terug zou komen. Sinds april heb ik de eer om Debby en haar mannen te mogen presenteren, een super gezellig kijk-radioprogramma van 9 tot 12 ‘s ochtends. De mannen zal ik nog wel een keer voorstellen (voor zo ver nodig), maar eerst wil ik even een hoogtepunt delen. We kregen namelijk Level 42 op bezoek. LEVEL 42!! Een collega meldde afgelopen vrijdag terloops dat ze zouden komen dus eerst geloofde ik het niet, maar het was waar. Ze kwamen gisteren rond 10 uur de studio ingewandeld alsof ze net vanuit Delft of Gouda waren komen rijden, maar het bleek dat ze net in Italië hadden gespeeld. Na twee nummers en een hoop lol vertrokken ze weer net zo rustig. Onwijs aardige mannen. We mochten ook nog eens komen kijken bij het optreden in Het Paard in Den Haag. Dat konden we uiteraard niet laten schieten. Dezelfde avond stond ik te genieten van Lessons in love, Running in the family en nog veel meer enorme hits. A trip down memory lane zeggen ze dan zo mooi in Engeland. Bonus was de backstage pass die we hadden gekregen. Zodoende zaten we om 11 uur ‘s avonds met Mark King en Mike Lindup in een maf achteraf kamertje na te genieten. Met pizza, mandarijntjes en bier. Niks omhooggevallen types. Ze bedankten ons een paar keer dat we gekomen waren. De wereld op zijn kop. Ik had het niet willen missen. Ze hebben beloofd volgend jaar terug te komen als het nieuwe album klaar is. Ik kan niet wachten!

(foto Marjan de Jong – Omroep West)

Gisteravond kreeg Richard een telefoontje. Zijn moeder was aangereden op haar fiets door een busje en de bestuurder was doorgereden. De schade lijkt mee te vallen, maar je beseft maar weer eens wat een hufters er rondlopen -en in dit geval rondrijden- op deze aardbol. Het telefoontje van vanochtend was het bewijs. ‘Meneer’ is opgepakt. Hij reed rond in een gestolen busje, vervoerde een illegale vrouw, had een pistool en mes bij zich en was eerder die avond weggereden bij een benzinepomp zonder te betalen. Hufter… veel te zacht uitgedrukt.

(samen met ‘man’ Stephan Evenblij tijdens Debby en haar mannen op Radio West)

Een tijdje geleden was het feest op Veere’s school vanwege het 10-jarig bestaan. Omdat ik niet zo veel kan doen voor school door mijn werk leek me dit een mooi moment om eens bij te springen. Ik meldde me aan en werd ingedeeld bij het schminken. Dat heb ik dus nog nooit gedaan, maar ach, hoe moeilijk kan het zijn? Een van de andere moeders had gelukkig wat voorbeelden geprint als hulpmiddel, appeltje-eitje. Het eerste kindje wilde gelijk een heel aquarium met vissen en bellen, dus van die opvatting kwam ik mooi terug. De tweede wilde een cheeta. Die stond helaas nergens op een voorbeeld. Dus hield ik een tijger omhoog. Nee, het moest een cheeta zijn. Gelukkig heb ik een smartphone, dus zocht ik een foto van een cheeta en ging aan de slag. Na een tijdje zwoegen op een mooie egale ondergrond en een heleboel vlekken liet ik mijn klant (5 jaar) in de spiegel kijken. Hij keek bedenkelijk. ‘Een echte cheeta heeft nog van die dingen’, was de cryptische aanwijzing die ik kreeg. Andere foto van het beest erbij. En jawel, daar zag ik duidelijk de strepen die hij bedoelde. Uiteindelijk was meneer tevreden en ik per direct de cheeta-expert, want er volgden er nog een stuk of 4. De een nog kritischer dan de ander. Volgens mij durfde ik toen ik 5 was nog niet eens ‘hallo’ te zeggen tegen de moeders van mijn klasgenootjes. Het was tegelijkertijd ook wel heel schattig, die serieuze snuitjes vol met make-up. En ik weet in ieder geval wat ik een van de komende verjaardagen ga doen!

Het is bijna zo ver, dacht ik. Dus ging ik hard op zoek naar een leuke set voor Veere. Wat vind je leuk; lieveheersbeestje, Pippi Langkous, boef, boerinnetje? Nee, het moest een prinses worden. Dus kocht ik een vreselijk foute jurk die Veere uiteraard prachtig vindt. En omdat er een hoed bij zit bedachten we dat ze in plaats van prinses misschien beter een Barbie-als-musketier kon worden. Dus ook nog even zoeken naar een zwaard voor erbij.

Vanmiddag tuften we naar Delft om een serie zwaarden en schilden op te halen die op Marktplaats werden aangeboden. ‘Voor een jongen’ stond er bij, maar dat kon ons natuurlijk niks schelen. De jurk kwam vandaag met de post en zo hadden we 5 minuten later een Musketier die vervaarlijk met haar plastic zwaard zwaaide. ‘Je bent er lekker op tijd bij’, zei Richard. Ik vond een paar weken van te voren niet overdreven vroeg. Tot hij me uitlegde dat het pas in februari Carnaval is. Verwarring met Halloween. Oeps. Oen.

Boer Gerard kwam langs in de uitzending om te vertellen over zijn bedrijf en het Boerendiploma dat je er kan halen. Hartstikke leuk. Hij had een kip meegenomen die nog nooit het erf af was geweest, maar daar was weinig van te merken. Madam scharrelde even rond onder de tafel en ging toen fanatiek in een bakje met gedroogde mais zitten pikken. Toen Gerard haar beetpakte om op schoot te nemen kakelde ze verontwaardigd om daarna de tafel op te fladderen. Ze kon ook wel op mijn schouder, werd me verteld. En dat vond ze heel fijn! Ze bleef op haar gemakje zitten. Kip heet de kip en deze kip blijft rustig door drentelen, want Gerard vertelde dat ze gewoon oud mag worden. Als ze dood gaat wordt ze begraven. Een boer naar mijn hart. Ik vond het wel gezellig als soort boeren-piraat met kip op mijn schouder, maar uiteindelijk moest ze natuurlijk toch mee terug naar huis. Jammer, ik zou best een kip willen. Nou ja, misschien als ik ooit zelf op een boerderij woon.

(ps Cyclaam kleurt leuk bij de kip, niet bij mij)