Debby Roukens’ Weblog

Als dierenliefhebber vind ik het belangrijk dat Veere al jong leert omgaan met beesten in alle soorten en maten. Met poezen en een hond lukt dat al aardig, maar de konijnen en cavia’s bij de oppas vond ze toch ook wel erg leuk. Ik had steeds gezegd dat ik vind dat ze zeker 4 moet zijn voor ze een cavia krijgt (dat was ik ook toen ik mijn eerste kreeg), maar toen ze een dagje bij een vriendin was die een nestje met 3 kleine knagertjes heeft werd het toch wel erg moeilijk… Ze heeft bijna de hele dag met vader, moeder en kindjes op schoot gezeten en dat deed ze zeer liefdevol en voorzichtig.
Moet ik het nog opschrijven? Veere krijgt (uiteraard) toch een cavia. Een bruine met een witte pluk op zijn koppie. En ze heeft zelf een naam verzonnen; Piep. Ik had geen leukere kunnen bedenken!

Ik was de lichten aan het uitdoen om naar bed te gaan toen ik ineens midden in de woonkamer op de grond een grote kikker zag zitten. Hij zat stil, maar dat hij leefde bleek duidelijk aan de manier waarop hij fier zijn kopje omhoog hield. Ik heb hem opgepakt om hem in de beschutte achtertuin te zetten, maar hij stribbelde zo tegen dat ik twee handen nodig had om te voorkomen dat hij wegsprong. De sleutels van de deur pakken was dus onmogelijk. Met 1 vinger daarom maar de voordeur opengedaan waar hij zijn vrijheid enthousiast tegemoet sprong. Hopelijk ligt hij morgen niet plat op de straat.
Een ding snap ik niet. Waar kwam ‘ie vandaan?! Ik heb vanmiddag even in de voortuin gewerkt, maar ik kan me niet voorstellen dat hij toen de klapdeuren in de hal en de kamerdeur is doorgehupst. Ik zal het wel nooit weten.
Ik heb hem trouwens nog even een kusje gegeven, maar je zult begrijpen dat er niets gebeurde. Geen prins, maar hij heeft me wel mooi uit mijn slaap gehouden, anders had ik er allang ingelegen. Weltrusten allemaal!

Ik ben geen BN’er, zelfs niet eens een echte BH (bekende Hagenaar), maar ik ben toch gevraagd ambassadeur te worden! Van een manege waar lichamelijk en geestelijk gehandicapten paardrijles krijgen; de Madurodam Manege in Den Haag. Een mooi initiatief, dus ik heb ook gelijk ja gezegd.
In mijn hele leven heb ik 1x op een paard gezeten en eerlijk is eerlijk; ik had me er vreselijk op verkeken. Ik dacht dat het paard al het werk deed, maar ik heb mooi 3 dagen met O-benen gelopen! Stiekem vond ik het best leuk, maar toch weer niet zo leuk dat ik er nog een keer op geklommen ben. Dat hoeft nu ook niet. Wel is me gevraagd een stukje te schrijven om mezelf voor te stellen. Degenen die mijn weblog vaker lezen weten dat inmiddels wel, maar bij deze ook voor jullie: (even doorklikken)

(meer…)

Het begon een jaar of 3,5 geleden met een cd. Richard en ik kenden elkaar nog maar net, waren ontzettend verliefd, en toen ging hij op vakantie. Drie weken naar Thailand. Dat was al gepland en geboekt voor we elkaar kenden. We vonden het allebei vreselijk; drie weken alleen. Nadat ik hem en zijn reisgenoot op het vliegtuig had gezet vond ik een cd in mijn tas. Met daarop allemaal mooie liefdesliedjes. Het zou het begin zijn van iets prachtigs.
Vandaag vond ik weer een cd. Een halfuur nadat Richard vertrokken was. Niet voor vakantie deze keer; hij vertrok met Veere naar zijn eigen huis. Een huis waarvan hij begin december de sleutel kreeg. We wisten al langer dat het moment van afscheid zou komen maar toch doet het vreselijk zeer. Het afsluiten van iets wat niet goed bleek te lopen is desondanks heel pijnlijk en verdrietig. Ik zal Veere niet meer dagelijks zien. En ik kan niet meer zoals voorheen elk moment op iemand terugvallen. Natuurlijk wel op familie en vrienden, maar dat is toch anders.
Dit is geen definitief afscheid, maar toch voelt het alsof ik iets van mezelf ben kwijtgeraakt. Mijn plezier in het leven zal heus wel weer terugkomen, maar een deel van mijn onschuld, als je het zo mag noemen, is voorgoed weg. Zo snel als het geluk kwam, zo snel is het ook weer kwijtgeraakt. Met een lange onduidelijke weg voor me. Zoals Lenny Kravitz op de achtergrond vanaf de cd zingt: ‘it’s My Destiny’.

Gelukkig raakte ze niet gewond bij het ongeluk, maar triest is het wel… Het verhaal dat ik las op internet:

Een 81-jarige inwoonster van het Zeeuwse Sluis heeft dinsdagmiddag voor een ravage gezorgd op een parkeerplaats in Oostburg. De bejaarde vrouw reed achteruit weg uit een parkeervak en verloor de macht over het stuur. De automaat schoot vooruit en ramde twee geparkeerde auto’s, waarna haar wagen een plantsoen in schoot en een telefooncel vernielde.
Hierna reed zij weer het parkeerterrein op, waarbij nog eens drie auto’s schade opliepen. De auto van de bejaarde vrouw raakte hierbij total loss. Van de overige auto’s werden er twee zwaar beschadigd. Vijf wagens moesten worden weggetakeld. Er vielen geen gewonden.
[Copyright 2007, Novum]

Het is echt niet verkeerd mensen vanaf een jaar of 70 regelmatig opnieuw hun rijvaardigheid te laten bewijzen denk ik. Waar ik echt om moest lachen was het tekstje dat onder dit verhaal stond:

Besparen op je autoverzekering doe je hier! KLIK HIER

Wat was het gezegde ook alweer? ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’?

Het goede voornemen om in het nieuwe jaar weer wat vaker te schrijven is nu al achterhaald; het is 4 januari…
Ik besefte dit jaar trouwens dat ik oud en nieuw eigenlijk helemaal niet leuk vind. Het viel me op dat veel mensen chagrijnig zijn. Opgefokt, gehaast, gestresst, onaardig tegen elkaar. Misschien omdat het een tijd is om terug te kijken op een jaar dat (net als overigens iedere dag) nooit meer over te doen is. Melancholie dus. Op tv en in de krant in memoriams, lijstjes en overzichten. Oude muziek die eens in het jaar nog eens voorbij komt.
Daarnaast is oud en nieuw het een moment om vooruit te kijken; wat ga ik komend jaar anders doen? Ik wil meer genieten van Veere. Meer rust nemen. Tuurlijk wil ook ik wat kilo’s kwijt. Daarom ga ik in het nieuwe jaar wel meer bewegen… Het zal wel. Ik geloof het zelf niet eens, dus waarom zou ik jullie dat op de mouw spelden? Ik zie wel hoe het jaar loopt.
Nieuwjaarsdag is altijd de dag dat ik met verbazing op straat loop. Ondanks alle maatregelen die genomen worden zijn er van die fijne types die het voor elkaar krijgen alles wat los en vast zit in de fik te steken of op te blazen. Alleen hier om de hoek al waren twee bushaltes gesneuveld, verderop 2 prullenbakken en op de hoek stond een pleintje in de brand. De lantarenpaal was gelukkig uit voorzorg al verwijderd. Eigenlijk ben ik blij dat het alweer de 4e is. De brievenbus staat weer op zijn plek, ik hoef de hondenpoepzakjes niet meer mee naar huis te nemen omdat de poepbakken dicht zitten en het geknal neemt met de dag af. Goede voornemens overboord en weer verder met de waan van de dag! Desondanks de beste wensen! Ik hoop dat ieders dromen dit jaar mogen uitkomen.