Madame Butterfly
Mama’s verjaardag is inmiddels al een tijdje geleden, maar van de week heeft ze dan toch eindelijk haar verjaardagscadeautje gekregen; een avond naar Madame Butterfly. Het was zeker 10 jaar geleden dat ik voor het laatst bij een opera zat dus ik was erg nieuwsgierig.
De voorstelling werd opgevoerd door de Roemeense staatsopera. Het was een bijzondere avond, maar ik heb toch besloten dat ik meer een bioscoop- en musicalmens ben. Er werd prachtig gezongen, daar lag het niet aan. Maar kijken naar Roemenen die Japanners spelen die Italiaans zingen…. Dat bleef ik me toch de hele voorstelling bewust. Bovendien zit je elke keer vijf zingen lang naar twee zinnen vertaling te kijken die in een lichtbak boven het podium hangt. Dan zit ik een beetje te balen omdat ik zeker weten nuances mis. En uiteraard geen enkele aktie, maar twee uur lang amper bewegende mensen, verspreid over twee hele sobere decors; een voor en een na de pauze. Een beetje saai was het dus wel. Het enige emotie-moment vond ik de scene waarin de jonge Butterfly haar 3-jarige zoontje gedag zegt en hem wegstuurt om te spelen. Het zal mijn moederhart wel zijn dat een beetje mee-brak, want toen ze daarna zelfmoord pleegde ging het doek zo snel dicht dat je niet eens de kans kreeg verdrietig te zijn. Ik heb voor de komende 10 jaar weer even genoeg opera gezien.