Debby Roukens’ Weblog

De tel ben ik minstens een jaar geleden al kwijtgeraakt, maar gisteren kwam er een turfstreepje bij; mijn enige vulling (inlay eigenlijk) viel weer eens uit mijn mond. Die inlay zat met tijdelijk cement vast (”Dat kan 20 jaar blijven zitten!” aldus de tandarts) omdat ik na ondermeer amalgaam en witte vullingen en titanium en een andere inlays ook met goud geen geluk leek te hebben. Het was dus een soort van goud-test.
Omdat het vlak voor de tv-uitzending was keek ik snel rond en toen heb ik de inlay -al balend en mopperend- in een wc-papiertje gedraaid en in mijn zak gestopt. Uitzending gedaan en daarna snel Veere halen op de opvang. Dat is altijd haasten, want ik heb tussen de uitzending en de sluitingstijd van het kinderdagverblijf maar een halfuur dus er mag niet veel tegen zitten. Maar goed, ik was mooi op tijd dus al pratend met wat collega’s ben ik vertrokken.
’s Avonds belde ik het noodnummer van de tandarts maar toen kreeg ik een onbekende jongen aan de lijn. Nummer gewijzigd. De praktijk gebeld waar de tandarts vanaf een bandje vertelde dat hij vrijdagochtend uitsluitend voor spoedgevallen bereikbaar was met een nummer erbij. Nummer genoteerd, tijd om naar bed te gaan. Toen bedacht ik dat het slim was die inlay vast klaar te leggen. Ik stak mijn hand in mijn zak. In een seconde sloeg de schrik om mijn hart en een seconde later kon ik me herinneren dat ik al pratend een (in mijn ogen) vuile zakdoek had weggegooid. Paniek. Een gouden inlay met een produktietijd van twee weken. Vlak voor het weekend. Wat nu?!
(meer…)

Genezen? We moeten het nog even afwachten, maar Veere is geopereerd! Ik vond het een heftige ervaring. Ze mocht ’s ochtends niet eten en om half 9 uiterlijk nog een beetje water drinken. Daarna verdovende zalf op haar handjes smeren zodat het infuus niet al te pijnlijk zou zijn en daarna op naar het ziekenhuis. Ik had uitgebreid verteld dat ze een toverdrankje zou krijgen en dan een toverslaapje zou gaan doen (je moet het toch een beetje mooi verpakken) en dat vond ze allemaal wel best. En hoewel ik ervan overtuigd ben dat ze niet echt wist wat er ging gebeuren was ze weer een echte bikkel. Het infuus wilde niet in haar ene hand dus er werd twee of drie keer geprikt en dat is geen pretje, zalf of niet. Pleister erop, andere hand. Gelukkig lukte het daar wel, anders hadden ze misschien met een kapje verdoofd en daar heb ik zelf zo’n 30 jaar na dato nog altijd een trauma van…
De volgende fase was de operatiekamer. Ik mocht haar zelf op de operatietafel zetten waar ze een paar knuffels in haar handen kreeg. Toen werd de ‘tovermelk’ in het infuusje gespoten. Ze zat net te vertellen ‘alles gaat erin, alles gaat erin’ toen ze ineens achterover viel. Het was binnen een paar seconden gebeurd. Afschuwelijk. En dan mag je de kamer verlaten en op een zaal wachten tot ze terugkomt. Vreselijk. We hadden al twee kindjes terug zien komen en die zagen er een beetje duf uit maar verder was er echt niets aan te zien. Veere werd kronkelend teruggebracht met bloed op haar handjes en gezicht. Ze hing even bij me op schoot maar toen heb ik haar op bed gelegd. Waar ze na een minuut als een blok in slaap viel. En na ruim 5 kwartier wakker werd en weer praatjes kreeg. Wat een opluchting! Zelfs met het verwijderen van het infuus gaf ze geen kik. Ik ben heel trots op mijn kleine dappere meisje. Haar amandelen bleken flink vergroot, of de buisjes goed gelukt zijn durfden ze niet te zeggen omdat ze erg weinig ruimte in haar oortjes heeft. Thuis bleek een dag later al dat ze veel beter hoort. Toen papa aan het schuren ging met de vlakschuurmachine sloeg ze haar handen tegen haar oren. En de stofzuiger vindt ze ook vreselijk. Genezen? Ik gok van wel…!
Zelf ben ik nog steeds niet helemaal ‘genezen’. Na bijna twee weken ziek thuis met een hele heftige griep vrijdag maar weer eens een uitzending gepresenteerd. De reakties die ik kreeg waren niet helemaal positief. Wel eens ’sexy’, ‘kraai’ en ‘zieke zeehond’ op 1 dag genoemd? Ik nu wel.
Er waren meer genezingsprocessen deze week. Op aanraden van trouwe West-luisteraar Elzeline ben ik met mama naar de opera ‘Hanzel und Gretel’ geweest. Om van mijn opera-fobie af te komen die ik opliep bij Madame Butterfly. Het was opnieuw een bijzondere ervaring. Maar wel een veel positievere dan de vorige keer. De zang was prachtig. De muziek en de decors ook. En dat Hans een grietje was vond ik niet zo’n probleem. Wel raar was dat de moeder die net als de rest van het gezin enorm honger leed (volgens het verhaal) er bepaald niet uitzag of ze ooit een maaltijd gemist had. Dat de actrice die haar speelde keelontsteking had en daardoor niet zelf zong maar playbackte (een stand-in zong vanaf de zijkant van het podium) maakte het wel een beetje rare ervaring. Ik heb dus opnieuw besloten dat ik niet echt een operamens ben. Maar genezen van mijn fobie ben ik wel!

Duf geworden van de hele dag lezen voor literair festival ‘Het Voorwoord’ waar ik morgen een tv-uitzending ga opnemen besloot ik een lekkere wandeling te gaan maken met Kuro. Zeker met dat zalige weer is dat de ideale manier om je hoofd leeg te maken. Vandaag niet helemaal, want tijdens die wandeling kwam meerdere malen de waarom-vraag in me op:

Waarom hebben mensen met een groot huis zo vaak een schaalmodel zeilboot voor het raam staan?
Waarom trekken mensen wel de wc door maar laten ze de drollen van hun hond ongegeneerd op straat liggen?
Waarom parkeren automobilisten zo asociaal waardoor er op 3 plekken maar 2 auto’s kunnen staan?
Waarom schijnt de zon niet wat vaker in Nederland?

Nu ik weer binnen ben en de sufheid opnieuw begint in te treden ga ik zo mijn fris uitgewapperde dekbed verschonen. Dat brengt me bij een van de vervelendste waaroms: waarom heb ik toch zo’n gruwelijke hekel aan mijn bed verschonen?
Eigenlijk weet ik het antwoord op de meeste vragen wel. De laatste ‘omdat’ is het feit dat ik er slecht in ben. Ik moet altijd in mijn dekbedhoes kruipen om het dekbed er goed in te krijgen. Waarna ik dan met wild haar half-zwetend in mijn schone bed kan kruipen.
Waarom maak ik me daar trouwens druk om? Niemand die het ziet. Vanavond ga ik denk ik eens lekker op mijn bed springen. Met een likeurtje. En een goede dvd. Waarom? Daarom!

Hoe erg ik er ook tegenop zag, ik kan niet anders dan zeggen; de operatie van Veere is helaas niet doorgegaan. Veere was de dag voor de operatie een beetje verkouden en in de loop van de dag zagen we haar zieker worden. Zodoende legde ik haar ’s avonds met 40,2 graden koorts in bed. Dat betekende weinig goeds natuurlijk. En inderdaad, de ochtend van haar operatie werd ze met 39,4 wakker en toen was het pas half 8. Ziekenhuis gebeld. Het kostte me zeker een kwartier om de juiste persoon aan de lijn te krijgen. Maar het antwoord was duidelijk: “Lekker thuis houden. Ze mag zo toch niet onder narcose.”
Wat volgden waren twee dagen met een hangerig ziek poppetje. Vrijdag voor de tweede keer naar de huisarts omdat de koorts ondanks paracetamollen niet echt zakte. Nu heeft ze een antibioticakuur. Hopelijk is ze de 22e helemaal kiplekker, dan mag ze alsnog onder het mes. Twee keer zielig in zo’n korte tijd… Ik ben blij dat ze het zich later allemaal niet meer herinnert.

Gisteren had ik weer een hele leuke uitzending. Vanuit het Museon in Den Haag waar nog tot oktober een prachtige tentoonstelling te zien is over dieren en hoe ze bewegen. Ik was niet alleen zelf bezig te met interviewen, ik werd ook geinterviewd! Door drie jonge journalistes van Draj. Het is in zijn geheel terug te lezen op www.draj.nl maar ik heb een deel hieronder even gekopieerd:

Door De DoorgeDRAJde Museon Gluurders Joukje, Eva en Yasemin

We hadden een interview met Debby Roukens van Radio West.

Doet u nog ander werk dan Radio West?
Ja, ik doe ook 2 keer per week het nieuws op TV West. Dan word ik helemaal mooi opgemaakt en krijg ik andere kleding aan die het goed doet op tv.

Wat vind je leuker, radio of tv?
Dat is een moeilijke vraag, maar toch vind ik radio leuker. Bij de tv moet je de hele tijd stil zitten en voorlezen. Bij de radio ga je ook op stap. Maar als ik voor de tv op stap zou kunnen, zou ik dat het liefste doen.

Wilde je vroeger ook al bij de radio werken?
Heel vroeger wilde ik Indiaan worden, maar dat kan natuurlijk niet. Later wilde ik graag dierenarts worden. Maar je had daar wiskunde voor nodig en dat had ik niet gedaan dus kon ik dat niet doen. Toen ben ik bij de radio gaan werken.

Waarom zijn jullie vandaag in het Museon?
Omdat het nu vakantie is en dan zijn er veel kinderen. Het is vandaag ook woensdag en elke woensdag gaan we ergens heen.

Wat vind je van het Museon?
Dit is de eerste keer dat ik in het Museon ben. Ik vind het hier heel mooi, en ze hebben leuke dingen. Ook de bovenste verdieping is heel interessant.

Ben je wel eens bang dat er iets fout gaat?
Ja, want het is live dus als ik iets verkeerd zeg hoor je dat gelijk.

Heb je op de radio wel eens een erge fout gemaakt?
Ik heb wel eens iemand aan de telefoon gehad waarvan zijn tuinman had gezegd dat als hij zijn plant gezond wou laten worden, hij de plant moest verwennen. Toen heb ik gezegd: ”Net zoals je bij je vrouw moet doen!” Het bleef toen stil aan de lijn dus toen dacht ik: ”O, jee! Misschien heeft hij helemaal geen vrouw!”

Is al die apparatuur niet heel ingewikkeld?
Nee, want alles wat ik moet weten is het knopje van aan/uit en dat ik de microfoon moet bewegen. De rest regelt iemand anders.

Doe jij alle uitzendingen van Radio West?
Nee, ook andere mensen doen dat. Ik doe het elke dag van 12.00 uur tot 14.00 uur.

Wat is het leukste van werken bij de radio?
Ergens heen gaan, dan kun je zelf iets doen.

Wat is het minst leuk van werken bij de radio?
Eigenlijk niks. Alleen dat ik altijd tijdens de uitzending moet eten, omdat ik rond lunchtijd zit.

Wil je dit nog lang blijven doen?
Ja, heel lang! Zelfs als ik met mijn rollator loop, doe ik dit nog!