Debby Roukens’ Weblog

Gisteren liep ik met Kuro in het parkje in Rijswijk toen ik een dode egel zag liggen. Het is bekend, ik kan niet zo goed tegen dode diertjes dus ik ben er gelijk naartoe gelopen. Ik stond al te mompelen ‘arm beestje’ toen ik zag dat hij nog leefde. Lang leve de poepzakjes! Ik heb hem voorzichtig op een plastic zak op mijn hand gelegd en zo ben ik naar huis gelopen. Het was duidelijk nog een jong beestje. Ik vermoed dat hij door een hond te grazen is genomen. Dat kan geen slimme hond zijn geweest denk ik, maar Stekel zag er toch niet zo best uit. Bloed aan zijn achterlijf, een stekel in zijn bek, bloed aan zijn oogjes… De stekel heb ik voorzichtig weggehaald en toen met egeltje in een doosje met wat stro naar de egel-opvang in Delft gegaan. De dame van de opvang gaf hem niet gelijk op toen ze hem zag, maar ze zei dat ze hun best gaan doen hem op te lappen. Het beestje was uitgedroogd en zijn opgezwollen tong duidde op een ontsteking zei ze. Maar aan beide problemen was iets te doen. Ik ga van de week maar eens bellen om te informeren hoe het gaat. Het egeltje was een maand of twee werd me verteld. Ik hoop dat ‘ie wat ouder wordt dan dat.

ps Egels zijn beschermde dieren. Als je een gewonde egel vindt kun je op www.egelopvang.nl terecht voor informatie en adressen om hem weg te brengen. Geef egels nooit melk! Ze zijn gek op kattenvoer.

Even een kleine opsteker voor de vrouwen! Citaten met een knipoog:

* In elk oud iemand zit een jong iemand - die zich afvraagt wat er in godsnaam is gebeurd.
- Cora Harvey Armstrong -

* In mij leeft een slank iemand. Maar ik kan haar gemakkelijk de baas met koekjes en chocola.
- Ester Warlicht -

* De oude dag is geen plaats voor watjes. Bette Davis -

* Een man moet doen wat een man moet doen. Een vrouw moet doen wat hij niet kan.
- Rhonda Hansome-

* De zin ‘werkende moeder’ is overbodig.
- Jane Sellman -

* Een vrouw moet twee keer zo goed zijn als een man, om half zo goed gevonden te worden. Gelukkig is dit niet moeilijk.
- Charlotte Whitton -

* Vijfendertig is de leeftijd waarop je je hoofd op orde krijgt en je lichaam begint in te storten.
- Caryn Leschen -

* Wanneer vrouwen gedeprimeerd zijn gaan ze of eten of winkelen. Mannen vallen een ander land binnen.
- Elayne Boosler -

* Wanneer je in de politiek iets gezegd wil hebben, vraag je het een man. Wanneer er iets gedaan moet worden, vraag je het een vrouw.
- Margaret Thatcher -

* Ik heb nog nooit een man advies horen vragen over hoe hij zijn carrière en zijn huwelijk moet combineren.
- Gloria Steinem -

* Ik ben een geweldige huishoudster; elke keer als ik een man verlaat, houd ik zijn huis.
- Zsa Zsa Gabor -

Is het geen plaatje? 28 december 1968, de geboorte van Erik. Vandaag kreeg hij samen met Sylwia een tweede kindje; een jongetje met de naam Rob. Als tante ben ik natuurlijk (zelfs zonder hem gezien te hebben) apetrots! Morgen kan ik hem hopelijk bewonderen.

Ik zit al een paar maanden te wachten op een broodtrommel. Niet zo belangrijk zou je denken, maar ik bevind me nu regelmatig in levensgevaarlijke omstandigheden! Vanochtend zaagde ik in mijn vinger omdat ik mijn zelfgebakken brood probeer vers te houden in boterhamzakjes. Een heel brood past daar niet in, een half zelfs niet, dus ik moet dan in de weer met een broodzaag om het op maat te krijgen. En dat deed ik zo enthousiast dat ik mijn ringvinger er bijna afzaagde. Ik heb dus echt heel hard een broodtrommel nodig.
Nou wil het toeval dat ik een tijdje geleden tijdens een dagje winkelen met een vriendin in Dordrecht op een hele leuke broodtrommel stuitte. Zo’n felgekleurd retro design-ding, dus uiteraard veel te duur. Ik zal geen prijs noemen, maar het feit dat het ‘breadboy’ heet in plaats van broodtrommel zegt denk ik genoeg. Met wat speurwerk vond ik hem op internet; voor 25 euro minder! Het ging dan ook om een speciale actie en ik had nog 2 dagen de tijd om te beslissen of ik het wel of niet zou doen, daarna liep de actie af. Ik besefte ook toen al dat ik een broodtrommel nodig heb, dus ik ging voor gaas. Snel geld overgemaakt, dan zou hij binnen 15 dagen opgestuurd worden. Dag 15 maar een mailtje gestuurd, want er was nog geen trommel en ik ging bijna op vakantie. Gelukkig kreeg ik snel antwoord. Excuses, het geld was overgemaakt maar het was door de administratie niet doorgegeven. Ze gingen informeren of hij nog leverbaar was en toen dat zo bleek te zijn zou hij opgestuurd worden. Helaas alleen net niet op tijd voor mijn vakantie. Omdat er nogal eens post verdwijnt in Rijswijk liet ik hem naar mijn werk sturen. Ik kwam na de vakantie dan ook vol verwachting terug en nam blij mijn pakketje in ontvangst. Om het niet te beschadigen nam ik het maar ingepakt mee naar huis. Waar het een stapel weggeef-dvd’s bleek te zijn. Nou ja! Geen broodtrommel dus. Weer contact opgenomen. Dat was raar, hij had er al moeten zijn. Weer navraag, toen bleek hij naar het verkeerde adres te zijn gestuurd. Die mensen werd gevraagd hem terug te sturen naar het bedrijf. Daar namen ze meer dan een week de tijd voor. Ik mailde maar weer eens dat we weer 10 dagen verder waren of er al iets bekend was. Jawel, hij was binnen gekomen, maar met krassen. Er werd een nieuwe voor me besteld. Weer een ruime week later maar weer gemaild. Hij bleek niet leverbaar te zijn. Om een lang verhaal kort te maken; met een beetje geluk krijg ik hem dan toch eindelijk volgende week. En om het lange wachten goed te maken krijg ik er een bon bij voor een taart. Gelukkig kan ik die doorsnijden zonder zaag…

Nee, geen poes die kopjes geeft en zeurt om eten, maar eentje die juist wat behulpzamer is. Althans, dat doet het dienblad in zijn voorpootjes vermoeden. Omdat ‘ie van brons is zal ik toch maar niet al te veel van hem verwachten… Deze poes (zal ik hem Tom noemen?) is mijn allereerste verjaardagscadeau! Ik krijg hem van papa en mama. Het duurt nog een week of 3, dan word ik 35. Goh. Er is maar 1 remedie om dit soort confronterende dagen te verzachten. Mezelf (laten) verwennen! Met veel taart en gezelligheid en natuurlijk ook wel een beetje met leuke cadeautjes! Eigenlijk vind ik cadeautjes geven leuker dan ze krijgen, maar zo 1x per jaar is het toch wel weer leuk om jarig te zijn….

Van de week was ik voor mijn werk in Wassenaar. Alles is daar toch net iets anders. De auto’s zijn iets breder, de dames iets gekapter en de huizen ietsje groter. Natuurlijk zijn er ook genoeg gewone huizen, mensen en auto’s, maar dat de gemiddelde Wassenaarder toch iets anders is bleek wel uit een simpel dingetje; de honden. In Rijswijk worden de honden uitgelaten door het eigen baasje of door een uitlaatservice met een naam als ‘ Doggy Joy’ of ‘Happy Dog’. In Wassenaar zullen ongetwijfeld ook genoeg baasjes hun eigen hond uitlaten, maar de uitlaatservice is toch wel iets meer op stand. De uitlaatservice heet daar deftig ‘Le Chien’. Tja, verschil moet er zijn…

Niet bepaald mijn hobby, maar met rondrennende dochter, hond, kat en cavia helaas echt dagelijks noodzakelijk; schoonmaken. De grootste ellende zit hem in het feit dat Kuro een nogal slobberige manier van drinken heeft, waarna hij door het gelekte water heen drentelt en dan door het halve huis loopt. Overal vieze poten dus. Vermengd met de haren die van alle (vooral beesten-)lijven afvallen een drama. Eerlijk waar, elke dag stofzuigen en dweilen is de enige remedie. En toen kwam mama met een enorme doos aanzetten. Met daarin een stok, een emmer en zo’n zogenaamd turbo dweilsysteem waarbij de vrouwen in de reclame staan te glimmen alsof dat ding het mooiste is wat hun ooit overkomen is. Ik gruwel van zulke reclames en dus ook van Swiffers, want dat was het. “Een superaanbieding!” vertelde mama enthousiast, “je tante zweert er bij en hij was nu maar 40 euro!” Pardon?! VEERTIG euro voor een veredelde dweil? Ik ben toch niet achterlijk? Maar goed, ik moest hem natuurlijk wel proberen. En ik zou er bijna pissig van worden, maar dat kreng werkt nog ook. Oke, ik zal nooit zo blij gaan dweilen als die reclame-figuren, maar dankzij een of ander maf uitwringsysteem werkt het echt heel behoorlijk. Meer positiefs zeg ik er niet over, tenzij de fabrikant me er voor betaalt, maar mijn dweil-allergie is wel spontaan verminderd. Alleen laat ik natuurlijk niemand weten dat ik zo’n duf ding heb.

Mijn moeder heeft al een jaar of 30 een bontjas of een lammy (weet ik veel hoe die beestjes genoemd worden als ze in jas-vorm genaaid zijn) in de kast hangen. Ooit heeft ze hem ook gedragen, maar toen ik wat ouder werd is hij in de kast beland en er niet meer uitgekomen. Nu wil het treurige feit dat bont langzaam maar zeker steeds meer in het modebeeld terug te vinden is. En mijn moeder dus een hele hippe trendy jas doelloos in de kast heeft hangen. “Ik ga hem denk ik toch maar dragen hoor Deb, dat beest is nou al zo lang dood.” Wat nu? Ik heb alleen even gegromd dat ze weet hoe ik er over denk en toen het onderwerp maar veranderd. Maar wat nou als ze hem echt gaat dragen? Moet ik nou wel of geen spuitbus rode verf gaan kopen…?

Van vriend Ronald kreeg ik een tijdje geleden een saunabon van de Zwaluwhoeve (Harderwijk) voor twee personen. Hij had hem zelf gekregen maar wilde er niet heen en mij maakte hij er heel blij mee. Ik zou nog steeds een keer met Margo naar de sauna gaan, dus dit was een mooie (en voordelige) gelegenheid. Het kostte wat moeite een datum te prikken; 21 december, eerder lukte niet. Maar toen die datum er was konden we aan het fantaseren slaan. Welke behandeling nemen we? Waar gaan we overnachten? We boekten een hele leuke landelijke B&B, namen een vrije dag op, heerlijk om je er zo op te verheugen. Tot ik de behandelingen wilde gaan boeken. De bon bleek tot en met 20 december geldig te zijn. O nee! Wat nu? Agenda’s weer gepakt, maar iets anders lukte echt niet. Dus de sauna een mail gestuurd, de situatie helemaal uitgelegd, geschreven dat ik besef dat het mijn eigen domme fout is maar dat ik hoopte dat we toch een dag later mogen komen en toen afwachten maar. Een paar uur later kreeg ik antwoord. Bonnen met een cijfer rechts onderin mogen 3 maanden verlengd worden, de andere niet. Ik heb teruggemaild dat er geen nummer op staat, maar dat ik helemaal geen verlenging wil, geen 3 maanden, geen week, maar gewoon een dag later naar binnen en dat ik de behandelingen wilde boeken om dat nog eens aan te tonen. Even later kreeg ik weer een mail. Sorry, we waren welkom maar de bon mogen we niet gebruiken. Margo reageerde nog heftiger dan ik. Ik zal niet vertellen waar ze die bon van haar mochten stoppen, maar ik heb maar beleefd teruggeschreven. Dat we het een enorme service hadden gevonden als ze ons tegemoet waren gekomen en dat we op iets meer flexibiliteit hadden gehoopt maar dat we nu naar een andere sauna gaan. En dat gaan we dus ook. In Scheveningen, met dank aan Aernout van wie ik ook een bon had gekregen. Dat scheelt een overnachting en een lange rit, dus wie weet boeken we nu wel lekker een extra behandeling! Zo slecht is het dus niet om een keertje niet goed op te letten….

Vakantie… ik ben er al weer hard aan toe en ik heb nog niet eens over de vorige geschreven! Nu ik op de kop af een maand geleden voor het laatst schreef en ik uit binnen- en vooral buitenland klachten krijg heb ik mezelf verplicht er nu toch echt even voor te gaan zitten.
Ik ga het vakantieverhaal kort houden. De vakantie zelf was ook kort (na een heerlijke week Zuid-Frankrijk sloeg het weer om en zijn we terug naar Nederland gereden) en ik ging bepaald niet relaxed weg. Tijdens de vakantie heb ik een paar keer over mijn pas gestolen fiets gedroomd. Dat ik zag hoe hij gestolen werd, of gewoon het opnieuw ontdekken dat hij weg was. In mijn dagdromen hadden de dieven berouw gekregen en hem terug in de tuin gezet. Dat maakte de thuiskomst gelijk minder prettig, want uiteraard was dat niet gebeurd. Een dagje Efteling en een paar dagen Rockanje met Veere waren nog wel erg leuk, maar twee weken zijn toch wel heel snel om.
De maandag dat ik weer bij West begon was er een collega ziek en was een uur-gesprek nog niet voorbereid. Verderop in week zaten nog wat gaten in de uitzendingen. Zodoende was het vakantiegevoel binnen een dag verdwenen. Inmiddels zit ik weer helemaal in het stramien van rennen en vliegen, maar eerlijk is eerlijk, zo leef ik graag. Mijn weblog schiet er alleen af en toe een beetje bij in, ik ga de komende tijd weer wat beter mijn best doen. En op sommige vlakken moet ik mezelf wel een beetje tegenhouden af en toe. Door bijvoorbeeld ook wat te genieten van het nazomerweer. Zoals ik nu ga doen. Kuro, we gaan wandelen!