Debby Roukens’ Weblog

Na een paar dagen aanzien vandaag toch maar de dokter gebeld om Veere te laten nakijken. Ze hoestte, gaf over en was hangerig en soms bijna apathisch. Tien voor 3 hadden we een afspraak. De dokter dacht iets te horen, belde de kinderarts en stuurde ons direct door naar het ziekenhuis. Drie mensen hebben geluisterd, gekeken en gevoeld, er werd urineonderzoek gedaan en longfoto’s gemaakt. Na 3,5 uur kwam het verlossende woord; Veere heeft longontsteking. Gelukkig niet zo ernstig dat we haar achter moesten laten, we mochten gelijk langs de apotheek en nu ligt ze in haar eigen bedje te slapen. Ik ben blij dat we weten wat het is, al duurde het wachten eindeloos. 5,5 uur na de afspraak bij de huisarts kwamen we thuis. Het medicijn vond ze vreselijk, maar dat zal ze de komende week toch echt 3x per dag moeten slikken. Volgens de kinderarts is longontsteking een kwestie van domme pech; een bacterie of infectie die zich op of in de longen nestelt. Ik zal het eens opzoeken. Nu ben ik alleen maar blij met de wetenschap dat ze over een paar dagen weer op de been is. Je eigen kind ziek zien, het went nooit.