Debby Roukens’ Weblog

Ik lig al 5 dagen ziek op bed en Veere misbruikt de gelegenheid om me zeker 4x per dag ‘beter te maken’ met de dokterskoffer die ze van tante Margo heeft gekregen.
“Zo mevrouw, bent u ziek?” “Ja dokter”, zeg ik braaf. Ze stopt de plastic stethoscoop in haar oren. Als een volleerd dokter duwt ze de andere kant op mijn borst. “Zuchten!” Ik zucht. En nog een keer en nog een keer en nog een keer. Zelfs mijn arm en hoofd worden beluisterd. “Zo, alles gezucht”, zegt de dokter tevreden. Dan komt de plastic injectienaald te voorschijn. In praktisch elke deel van mijn lijf wordt geprikt. “Prik!” klinkt het keer op keer blij. “Auw!” roep ik elke keer, maar dat mag niet, “want dan wordt de dokter boos!” Ik kan de dokter er maar net van weerhouden in mijn ogen te prikken.
Deze arts vertoont toch wel enigszins sadistische trekjes. De plastic thermometer wordt tevoorschijn gehaald. “Waar zijn je billen?” klinkt het dreigend terwijl ze onder de dekens duikt. Het stuk plastic in mijn mond bemoeilijkt het praten, maar door haar een snoepje aan te bieden red ik mijzelf. Ik ben ziek, maar ik heb in tijden niet zo gelachen.