Debby Roukens' Weblog

Winkels die pas om 1 uur ‘s middags opengaan, heel veel kunst en straatjes zonder stoepen… Het leek wel alsof we in een ander land waren. Vrijdag op weg naar Erik een nachtje in Ootmarsum geslapen, een paar kilometer van de Duitse grens af. Wat een leuk plaatsje zeg! Hartelijk gelachen om het tarief voor een dag parkeren op een parkeerterrein (2,30), maar nog harder toen bleek dat je overal langs de weg vrij kunt staan. Waar zie je dat nou nog in de randstad? En die ruimte, heerlijk. Op zulke momenten vraag ik me een beetje af wat ik in de stad doe. Als ik het accent van de plaatselijke bevolking hoor weet ik ook wel weer gelijk dat ik daar niet makkelijk zal kunnen werken, maar toch.

We hebben ook nog even wat galeries bezocht. Ik werd spontaan verliefd op een schilderij en een bronzen scultpuur van een pauw, maar met een prijs van respectievelijk 17.900 euro en bijna 8000 euro heb ik daar toch maar vanaf gezien. Die prijzen zijn me toch iets te stads!

Gisteren waren we voor de kerst bij papa en mama. Hartstikke gezellig, cadeautjes uitpakken (eigenlijk tegen mijn principes met kerst, maar met Veere toch wel erg leuk), gourmetten en natuurlijk spelletjes doen. Helaas pakte een van de spelletjes wel heel naar uit. We zouden gaan sjoelen en de bak stond rechtop tegen de muur zodat hij niet zo veel ruimte in beslag nam. Ineens hoorde ik een klap en een fractie van een seconde later voelde ik hem ook. De sjoelbak was met het zware gedeelte (waar dus de schijven opgeslagen zitten) tegen de zijkant van mijn hoofd gevallen. Omdat ik zat te lezen zag ik hem niet aankomen dus de verrassing was extra groot. Ik heb wel een stevig hoofd is gebleken, want de sjoelbak was stuk. Iets in mijn hoofd misschien ook wel, want ik voel het nog steeds.

Vannacht om half 4 een soort deja vu. Een harde klap en daarna gegil. De volle boekenplank die boven het bedje van Veere hangt was in zijn geheel naar beneden gekomen. Veere was godzijdank niet geraakt door de plank, maar wel door wat boeken. Gelukkig had ze ook nergens pijn, ze was alleen heel erg geschrokken. Die plank gaat dus terug met pluggen van minimaal 20 centimeter lengte en met 10 boeken er op. Maximaal.

Vandaag was ik weer voor Radio West op pad, naar het Stadsklooster in Den Haag. Wat een geweldige lokatie! Zulke vredelievende mensen die niet alleen in hun eigen geloof geloven… Prachtig. En er is niks engs gebeurd. Misschien hebben de kaarsjes geholpen die broeder Frans opstak voor de uitzending. Ik heb nu ook wat kaarsjes aangestoken. Hopelijk helpen ze me schadevrij door de rest van deze tweede kerstdag heen!

Het werd tijd om de techniek achter het weblog van Debby eens te vernieuwen. Bij deze! Greymatter is vervangen door WordPress.

Er zijn veel nieuwe mogelijkheden. Zo kan de tekst beter worden opgemaakt, en onder het Meta-menu zit een ‘Abonneer op posts‘-functie waarmee je alle nieuwe posts via E-mail opgestuurd kan krijgen.

Met dank aan onze doortastende huisarts konden we vandaag al terecht in het Juliana KinderZiekenhuis voor vervolgonderzoek van Veere. Want iedereen is het er over eens; twee keer longontsteking in zo’n korte tijd is zorgwekkend. Na uitgebreid praten en verschillende onderzoeken heeft Veere een zwaardere antibioticakuur gekregen voor nog eens 2,5 week. Over 6 weken wordt ze dan opnieuw onderzocht met onder meer foto’s. Over een dag of 8 horen we aan de hand van een kweek die wordt uitgevoerd of de vorige antibioticakuur sowieso wel iets heeft gedaan. En omdat haar gehoorgang aan een kant dof is wordt haar gehoor ook gelijk opnieuw getest. Er was nog maar 1 buisje te zien, dus het is te hopen dat ze daar niet opnieuw voor onder het mes hoeft. Weinig vrolijk nieuws, maar gelukkig is ze een dapper meisje dat zich overal doorheen slaat. Ik maak dit jaar geen goede voornemens, maar ik hoop wel op een gezonder 2008.

Een tijdje geleden nog dacht ik dat longontsteking alleen voorkomt in landen ver weg of bij oude verzwakte mensen. Inmiddels weet ik wel beter. Een maand geleden had Veere longontsteking en nu heeft ze er verdorie weer een. Hoewel het misschien een vervolg is op de vorige, na haar kuur was ik nog niet helemaal tevreden maar bij de controle was niets meer op haar longen te horen. Blijkbaar is het een gemeen sluimerend iets. Ze heeft een week min of meer gezond geleken en toen begon het hoesten weer, maar blijkbaar was het toen net nog niet duidelijk genoeg. Nu was dat weer zo, maar gelukkig wilde de dokter geen risico nemen, ze stuurde ons gelijk door naar het ziekenhuis waar het deze keer allemaal een stuk sneller ging.
Inmiddels heb ik zo’n 24 Dora-afleveringen gezien, want ‘tiesie-kijken’ bevalt Veere nog het best. Hopelijk slaan de medicijnen nu goed en blijvend aan. In ieder geval op korte termijn terug naar het ziekenhuis voor een uitgebreide controle. En dan nu de laatste aflevering uitzitten van Dora-’het lukte’-the explorer. Ik vind het vreselijk, maar Veere kan dankzij dat programma wel al tot 10 tellen in het Engels. Is dat ziek zijn toch nog ergens goed voor.