Debby Roukens’ Weblog

Gisteren mocht ik ervaren hoe het is om blind te zijn. Dat klinkt niet echt gezellig, maar het was wel heel bijzonder. Bij het Loket Aangepast Lezen in Den Haag werd ik ingewijd in de wereld van de blinden en slechtzienden. Hoe lees je boeken als je niet kunt kijken, hoe stap je in de juiste tram en hoe steek je de straat over? Met een theedoek voor mijn ogen heb ik dat laatste geprobeerd. Doodeng! Je hoort van alle kanten geluiden van voorbijrazende auto’s, stemmen, en dan moet je blindvaren op een witte stok waarmee je de grond aftast. Leo gidste me. Hij is 38 jaar geleden blind geboren en vindt het de gewoonste zaak van de wereld om zonder zicht rond te lopen. Ik was blij toen de theedoek afging. Ik was pas 3 meter vooruit gekomen. Maar ik zag wel dat het mistig was, waar de auto’s vandaan kwamen en ik stapte zonder beperking de bus weer in om terug naar de studio te rijden. We beseffen toch veel te weinig hoe gelukkig we zijn als we niks mankeren. Dit was mijn herinnering! En ik denk niet dat ik hem snel zal vergeten…

Voor een nieuw tv-programma dat ik op TV West ga presenteren mag ik mijn neus in van alles steken dat met milieu te maken heeft. Vandaag bezochten we (cameraman, geluidsman, producente en ik) een milieu-depot en een kringloopwinkel in Den Haag. Ik keek op het punt waar het restafval in persen wordt gegooid met shovels en ik keek mijn ogen uit toen we een berg grofvuil gingen filmen. Wat gooien mensen rare dingen weg! Maar het hoogtepunt van de dag was toch wel toen ik in een fluoriserend pak mee mocht vuilnis ophalen. Ik heb in een halfuur tijd vreselijk respect gekregen voor de mannen (geen enkele vrouw die op de wagen rijdt) die dit werk doen. Nog los van de irritaties van automobilisten achter je krijg je echt de smerigste, zwaarste en slechtst verpakte dingen in handen. Opengescheurde zakken met luiers, vuilniszakken waar scherpe takken uit steken, losse troep en niet te vergeten zakken die veel zwaarder zijn dan de maximum voorgeschreven 8 kilo. En dan nog de regen die je achterop zo’n wagen ook heel goed voelt. Wat wel lekker is, is de wind door je haren als je achterop zo’n vuilniswagen staat en door de straten scheurt. Dat gaat best hard! Een beetje surfen zonder surfplank maar in dit geval wel met water. Een vuilnisman loopt in een dienst van 5 uur tussen de 5 en 12 kilometer. Ik heb het een halfuur gedaan en ik heb nu al spierpijn. Nogmaals; mijn respect!

(uitzenddatum 10 maart op TV West)