Debby Roukens’ Weblog

Wat is het toch raar om weer thuis te komen na een vakantie. Alles is stoffig, de stapels post en (vooral) folders komen tot aan het plafond, de planten kijken een stuk minder blij dan toen je wegging en na het uitpakken van de auto lijkt het alsof er een kleine explosie heeft plaatsgevonden. En dan ontdek je (ik tenminste) steevast dat je de helft van de boeken en spelletjes ben vergeten (die zijn de auto niet eens uitgekomen) en dat je ook de appels alleen maar heen en weer hebt meegenomen. Volgend jaar misschien eens opschrijven wat ik allemaal in die tassen stouw. Ik heb nu in ieder geval heerlijke Nederlands-Zweedse appeltjes in de koelkast liggen!

Waar ik na de vakantie ook altijd eventjes aan moet wennen is het ritme. En dus niet pas om 12 uur gaan slapen zoals ik nu ga doen. Morgen weer vroeg op pad. De vakantie is echt voorbij…

Het is voor de meeste mensen toch vooral een extra vrije dag, dus veel plezier daarmee! Vrolijk pasen.

Op de typisch Zweedse paardjes

Na te hebben geslapen in een aftandse garage in Goteborg, een b&b in een prachtig vrijstaand huis in de natuur, een deftig maar rommelig apartement op 5 hoog in het centrum van Stockholm en een voormalige gevangenis kijk ik nu vanuit een voormalig (smalspoor-) treinstation naar de sneeuw op straat. Zweden is een dure maar wel mooie ervaring. In anderhalve week tijd hebben we zo’n 1000 kilometer afgelegd en nog maar een fractie gezien. Toch heb ik het gevoel dat we heel wat hebben meegekregen. We bezochten 6 musea waar we ondermeer de enige opgezette blauwe potvis ter wereld en (levende) haaien en aapjes zagen, we bekeken de geschiedenis van Volvo, we gingen de oudste kopermijn in van Europa (maar misschien zelfs ook wel daarbuiten), bewonderden glasblazers, slenterden door oude delen van Stockholm, zagen de verhalen van Astrid Lindgren tot leven komen in ‘Junibacken’ en natuurlijk roetsjten we op een ’slee’ van hellingen af. Hoogtepunt (haha!) was uiteraard het bezoek aan Ikea waar we zeker 3 uur rond liepen. Ik schaam me daar wel een klein beetje voor, maar het was toch erg leuk om te zien hoe mijn favoriete winkel er in het land van herkomst uitziet. Uiteraard: blauw! Maar wel met een andere vorm en hier en daar toch net ook wat andere spullen. Extra grappig nu vond ik het verhaal dat ik pas geleden in de krant las; dat de Denen boos zijn op Ikea omdat ze dure spullen naar Zweedse plaatsen hebben vernoemd en goedkope tapijtjes naar plaatsen in Denemarken. Voor mij zien die namen er allemaal hetzelfde uit, maar zo zie je dat chauvinisme overal voorkomt. Dat herken ik nu trouwens ook wel een beetje bij mezelf. Ik heb zin in een bord met aardappels en een lekkere bruine boterham met kaas. Ik vind knackebrod heerlijk maar het vult niet erg. En op straat en in de tram begrijpen waar mensen om je heen het over hebben is ook wel weer eens leuk! Het zijn natuurlijk pietluttigheden. Ik vind het echt een prachtig land en de mensen zijn heel hartelijk. De sneeuw zal ik wel missen, hoewel ik begreep dat we die mee terug naar huis nemen. Ik ben alleen bang ben dat er niet genoeg mee komt om ook thuis te kunnen sleetje rijden…

Margo die minstens zo’n dierengek is als ik riep een tijdje geleden dat ze wel eens koe wilde knuffelen. Dat leek me een leuk verjaardagscadeau, dus tuften we zaterdag naar Gelderland. Het was een verrassing voor haar en uiteindelijk ook voor mij, want wat een bijzondere ervaring was het! Eerst kregen we een korte uitleg, toen mochten we tussen de kalfjes gaan zitten. Die beestjes zijn vreselijk nieuwsgierig, je voelt heel de tijd een tong om je haar, in je nek en mijn kraag was ook een populair doelwit. Je krijgt er spontaan een lachstuip van.

Na een rondleiding door de stal van de melkveehouderij (want dat is het eigenlijk) werden we aan het werk gezet. Om de rechter hersenhelft (dat is de creatieve kant) te stimuleren gingen we schilderen. Zodra we klaar waren hingen Margo en ik al weer bij de koeien rond, want dat vonden we stiekem toch veel leuker. Uiteindelijk werd verteld hoe je een koe moet benaderen en toen mochten we zelf een koe uitzoeken om tegenaan te gaan liggen. De koe die ik trof was een enorme knuffelaar, ze begon zelfs te knorren van genot. Ze wilde zelfs plat gaan liggen, maar dat kan niet door de beugels waar ze tussen liggen. Dat klinkt misschien sneu, maar anders kunnen ze in hun eigen ontlasting gaan liggen. Een tijd lang hield ik haar kop tussen mijn handen. Ondertussen voel je de ademhaling en de warmte van zo’n dier. Ze wegen zo’n 700 kilo, dus alles lijkt toch een beetje uitvergroot. Hier en daar hoorde je geklater van een plassende koe, maar je hoorde vooral de mussen af en aan vliegen en kwetteren. Niet in de natuur, maar toch ook wel. Het was heel bijzonder.

De hele terugweg hebben we zitten geeuwen. Je wordt er inderdaad heel rustig van zoals beloofd was op de website. In de zomer nog maar eens een keertje terug, dan lekker mee de wei in!

Foto: Tom Merks

Maar dan heel letterlijk.. Voor Groen Licht kom ik op de raarste plaatsen. De riolering van Den Haag was er daar 1 van. En ja, het stinkt. En er dreven dubieuze dingen voorbij. Maar toch viel het me alles mee. Ik was dan ook in een wateroverslag. Al die pijpen staan met elkaar in verbinding, vandaar toch die ‘odeur’… De mannen die in de pijpen werken krijgen elke drie jaar een inenting tegen allerlei enge ziektes. Aangezien ik die prikken lang geleden voor het laatst gehad heb werd ik helemaal ingepakt; laarzen aan, papieren overall, handschoenen. En voor de zekerheid werden die nog even met dikke tape vastgeplakt om te voorkomen dat ze zouden los schieten. Word je ’s ochtends in de make up enigszins toonbaar gemaakt, kom je uiteindelijk als een soort afgekeurde Teletubbie in beeld. Het blijft toch bijzonder, tv maken.

Een collega vroeg me of ik misschien een probleem heb met mijn aura. Ik denk dat ze gelijk heeft. Afgelopen nacht is het achterruitje van mijn auto ingetikt en mijn radio-cd-speler is gestolen. 85 euro voor een nieuw ruitje, die cd-speler had ik tweedehands gekocht voor 25 euro dus dat valt gelukkig mee. Maar ik had ook (dom ja, ik weet het) mijn autopapieren in een leren etuitje in het handschoenenkastje liggen. Papieren dus ook weg. ’s Middags stond er een aardige meneer voor de deur met zijn kleinzoontje. Die had mijn oude groene kaart (net 2 dagen verlopen) gevonden. Bij hem voor de deur was ook een ruitje ingetikt dus hij vermoedde al dat er zoiets aan de hand was. Ik heb gauw mijn jas aangeschoten en ben als een gek gaan zoeken in de buurt van het perkje waar die kaart lag. Ineens zag ik bij iemand op het pad mijn deel 2 liggen. Dat is al iets, maar nu deel 1, mijn nieuwe groene kaart en apk-bewijs nog. Het is toch om ziek van te worden. Het is zo respectloos; andermans spullen kapot maken en waar je niks aan hebt gewoon op straat gooien. Los van de ruim 100 euro die ik kwijt ben voor de ruit en het apparaat gaat het me waarschijnlijk ook nog het nodige kosten om de papieren en de kentekenplaten te vervangen. En dan heb ik het nog niet eens over de stress en de tijd om alles te regelen. En voor wat?! 10 euro als ze geluk hebben. Ik zeg nooit meer dat ik in een goede buurt woon.

Het ruitje is inmiddels vervangen, nieuwe papieren aangevraagd, aangifte gedaan en glas opgeveegd. Er is op het oog niets meer dat aan die inbraak herinnert. Behalve dan de frustraties in mijn hoofd. Bah, wat zijn er toch misselijke mensen.