Debby Roukens’ Weblog

Natuurlijk heb ik de koningin al honderden malen gezien; op tv, in bladen, in de krant. Een keer eerder zag ik haar toevallig voorbij rijden toen we in dezelfde plaats koninginnedag bleken te vieren als zij. Ik weet nog ik mezelf zo verbaasde; er was ineens een enorme mensenmassa langs de weg, dus nieuwsgierig bleven wij ook staan. Ineens kwam die grote koninklijke touringcar langs rijden en toevallig zat de koningin aan mijn kant van de weg. Ik heb nog nooit zo fanatiek gezwaaid. En daarover verbaasde ik me dus. Ik heb namelijk niet zo veel met het koningshuis. Dat was in 1996.

Gisteren was ik voor de uitzending op de Pasar Malam Besar in Den Haag. Een leuke uitzending, gezellig, dus ik bleef nog een tijdje plakken. Ik slenterde een beetje door de paden toen ik ineens de sfeer voelde veranderen. En hoorde veranderen trouwens ook. Er kwam een groep mannen aan die iedereen die maar enigszins in het midden van het gangpad liep verbaal opzij werkte. Daarachter liep een dame met welbekend gekapt haar en een vreselijk boeketje. En daar weer achter, ik lieg het niet, wel 40 mensen beveiliging. Er voor, er naast en er achter rende een kudde mensen met film- en fotocamera’s. De koningin liep resoluut verder met een glimlach op haar gezicht. Mensen die haar wilden aanspreken, inclusief een oud indisch dametje dat helemaal verrukt was bij het zien van de majesteit, werden beleefd doch dringend aan de kant gedirigeerd. Het leek wel een circusact. En de koning bleef maar glimlachen.

Ik ben vlak daarna naar buiten gegaan waar de wagens keurig op de majesteit stonden te wachten. Aan de houding van de chauffeurs merkte ik dat het niet lang meer zou duren, dus bleef ik op afstand even staan om te kijken. En inderdaad, een paar minuten later kwam ze naar buiten. Met het hele gevolg. Een dankwoord en daarna de auto in. Raampje even naar beneden, zwaaien. Toen ze haar hoofd naar de dame naast haar in de auto draaide meende ik dat ik voor het eerst even een serieus gezicht zag. Toen ze de kant op keek waar ik stond was die glimlach er al weer. Heel, heel af en toe (bijvoorbeeld als ik een proefles salsa volg met een vriendin en zij moet mij als man leiden) moet ik zo vreselijk lachen dat mijn kaken zeer doen aan het einde van de dag. Hoe moet dat wel niet voor onze koningin zijn? Ik had echt, oprecht medelijden met haar. En met de rest van de koninklijke familie. Dit is onmenselijk. Geen wonder dat paparazzi af en toe in elkaar gemept worden. Maar dat zie ik onze majesteit nog niet doen met haar boeketje. Hoewel ze er vast wel eens stiekem van droomt.

Wat heb ik toch een wereldbaan! Vandaag ging ik voor Roukost op pad naar het Mauritshuis in het hart van Den Haag. Ooit was het een woonhuis, nu is het een schitterend museum met statige houten trappen, rode vloerbedekking en prachtig beschilderde plafonds. En niet te vergeten de grootste Rembrandtcollectie ter wereld. De schilderijen hangen er bijna nonchalant. Sta je in een zaal naar een gezicht op Delft te kijken (erg mooi trouwens), blijkt dat achter je het originele Meisje met de Parel hangt. Zonder toeters en bellen, gewoon ingelijst aan de muur. De anatomische les van dr. Tulp is ook een van de pronkstukken, en een zelfportret van Rembrandt en ga zo maar door. Ik heb genoten.

Extra leuk aan deze uitzending was dat mensen vanaf 12 uur gratis naar binnen mochten als ze bij de kassa ‘Roukost’ zeiden. Zodoende stond ik meerdere malen oog in oog met luisteraars. Een mevrouw was wel erg enthousiast over de actie. Bij de ingang had ze toeristen uit Engeland verteld hoe ze gratis naar binnen mochten. Ze hadden voor de deur staan oefenen op de uitspraak. Ik moest er vreselijk om lachen. Omdat die naam toch wel lastig was had mevrouw ze maar naar binnen geloodst als goede vrienden uit Engeland. Helaas werkte die actie alleen vandaag, maar ik ga zeker een keer met Veere terug. En dan laat ik gewoon bij de ingang mijn Museum Jaarkaart zien, schijnt ook te werken.

Na een lekker ontbijt op bed en natuurlijk een prachtige tekening van Veere was het tijd voor een lekkere ontspannen dag. Normaal gesproken zouden we zeker naar het strand gereden zijn met dat prachtige weer, maar in de middag hadden we een kindermuziekvoorstelling dus dat vergaten we maar gelijk weer. Dus thuis lekker rustig aan gedaan en om 10 over 2 op de fiets gestapt om naar de Rijswijkse Schouwburg te gaan. Om 5 voor half 3 (5 minuten voor aanvang) kwamen we aan. ‘ Lekker strak op tijd’ zei ik nog. Toen viel mijn oog op de entree. Donker. En erg stil. Het schoot door mijn hoofd dat ze misschien vergeten waren dat het 11 mei Eerste Pinksterdag was, maar er stond echt 11-5-08 op de kaartjes. Bleken we voor de verkeerde schouwburg te staan… We moesten in Diligentia in Den Haag zijn. Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Terug naar huis, snel in de auto. Gelukkig stonden bijna alle verkeerslichten op oranje-knipper dus ’slechts’ 10 minuten te laat stoof ik met Veere op mijn arm het goede theater in terwijl Richard de auto parkeerde. We mochten gelukkig nog naar binnen. Het zal de zonnesteek wel zijn geweest van de afgelopen warme dagen…

Mijn nieuwe tuinaanwinst. Leuk is ‘ ie he!