We hebben het even gerekt, maar gisteren moest ze er dan toch echt aan geloven; Veere had haar eerste schooldag. Ik vond het vervelender dan Veere, want ik zag haar gelijk de hele dag niet meer. Na een ochtendje oefenen wilde ze ‘s middags gewoon weer terug. En daarna nog oefenen op de naschoolse opvang en daarna ook nog naar dansles. Ze heeft al net zo’n volle agenda als haar moeder!
Het ene moment ben je thuis vakantie aan het houden (en af en toe natuurlijk stiekem toch een beetje aan het werken), het andere moment zit je aan het strand van Portugal. Het was echt een spontane actie, met Richard en Veere naar de Algarve. En misschien was het door dat spontane dat we een heerlijke week hebben gehad. De lokatie was namelijk vrij afschuwelijk; we zaten in een appartement in Albufeira, het plaatsje waar iedereen alleen naartoe lijkt te komen om te feesten en te drinken. Maar dat mocht onze pret niet drukken. Het strand was echt op een paar honderd meter afstand en als we doorliepen tot de punt dan was het vrij rustig. Daarnaast hadden we een auto gehuurd voor 4 dagen, dus tijdens de mindere dagen konden we er lekker op uit trekken. Zodoende hebben we een paar hele leuke plaatsjes gezien, een paar grote burchten, enorm grillige rotswanden van 60 meter hoog en we hebben in heel knusse haventjes aan het water gegeten. Een geslaagde vakantie dus!
Veere bij een standbeeld van Hendrik de Zeevaarder
De afgelopen dagen heb ik een heerlijke portie sentiment beleefd. Terug naar de tijd van de cassettebandjes, het keer op keer terugspoelen van je favoriete nummers, gespannen kijkend naar de teller om er zeker van te zijn dat je er niet voorbij spoelde. De tijd ook van hartjessstickers in mijn agenda plakken, van songteksten overschrijven, kortom van zoetsappigheid, maar bovenal van ultiem geluk… Hoe dat kwam?
Eerst was daar Stevie Wonder afgelopen maandag in Ahoy. Natuurlijk kwam Parttime Lover voorbij (ooit mijn eerste singeltje!), maar ook snellere hits. Het was een feest! Wat een geweldige sfeer en wat heerlijk zo veel bekende nummers te horen en mee te zingen.
Vanavond was de eerste avond van de tour ‘Ze zijn terug’ in De Boerderij in Zoetermeer. Alleen maar muziek uit de jaren ’80, dus nog meer veel meer sentiment. Kadanz, Splitsing, Erik Mesie van Toontje Lager en Circus Custers traden allemaal op. Ik was verbaasd hoe alle teksten gelijk uit een donker plekje in mijn hersenen omhoog borrelden. Veel lekkere meezingnummers, maar ook veel wonderschoons. Recht uit het hart, Monica, Dagen dat ik je vergeet. Zucht, wat een heerlijke muziek werd er toen gemaakt. Ik weet het, dat is een hele sentimentele opmerking. Maar toen ik naar de grijze haren van de bandleden keek was dat gevoel ook iets dat omhoog borrelde. Hoe dan ook, ik heb twee heerlijke avonden gehad.
Mijn laatste lokatieuitzending voor de vakantie was in het Venduehuis in Den Haag. Ik wilde daar al heel lang heen om eens achter de schermen te kijken en dat was terecht, wat leuk is het daar! Ze waren druk aan het opbouwen voor de kijkdagen voor de najaarsveiling. Mama wilde heel graag mee (ik heb die tic natuurlijk niet van een vreemde) en die liep natuurlijk gelijk tegen een armband aan die ze prachtig vond. Na de uitzending heeft ze hem gepast en zowaar, ondanks haar kleine polsen zat hij mooi. Afgelopen vrijdag fietsten we dus weer naar het veilinghuis om te gaan bieden. We vonden het allebei vreselijk spannend, maar we hadden ruim 30 objecten om te kijken hoe het in zijn werk gaat.
Wat ons al snel opviel was dat sommige voorwerpen geen biedingen in de zaal opleverden. Dan zakt de veilingmeester in prijs om alsnog een bieder te krijgen. Regelmatig biedt hij ook zelf voor mensen die een bod hebben ingebracht via de website. We bedachten dus een ‘tactiek’; als er niet geboden zou worden in de zaal, zouden wij ook niet gelijk bieden in de hoop dat de prijs zou dalen.
De armband was bijna aan de beurt. Ik stopte Veere een pepermunt in haar mond zodat ze even heel stil zou zijn en wij ons konden concentreren. Kavelnummer 1041, de hamer ging naar de borst van de veilingmeester en hij noemde een bedrag. Helaas, er was dus al geboden via internet. De blik van de veilingmeester ging de zaal rond. ‘Niemand meer?’ De hamer ging de lucht in. Mama zat verstijfd voor zich uit te kijken. Ik slaakte een kreet, gaf mama een mep en stak in dezelfde seconde mijn andere arm half omhoog. ‘In de hamerslag, voor die mevrouw!’ Ik dacht dat ik een hartverzakking had. Maar toch… we hadden hem! Mama had van de spanning gewoon een soort spontane blackout gekregen en ik word waarschijnlijk ook een jaar minder oud, maar wat waren we blij. De armband is inmiddels gepoetst en hoewel ze hem van Erik voor haar verjaardag (in december!) heeft gekregen hangt hij al om haar arm. En elke keer als ik hem zie maakt mijn buik weer even een soort sprongetje. We hebben hem!