Debby Roukens' Weblog

In november komt een nieuw boek uit met de treurige titel ‘Het boek met alle leugens‘. De drie meest voorkomende leugens:

1. Ik hou van jou
2. De rekening is betaald
3. Ik ben er over vijf minuten!

Ik ga voor Roukost een exemplaar aanvragen, ik wil de rest van de top 10 wel eens horen. Maar ik denk eigenlijk dat iedereen er zelf ook nog wel een paar aan kan toevoegen. Wat te denken van ‘Het eten was lekker’, ‘Goed gedaan’, ‘wat zie je er leuk uit’, ‘het gaat goed met me’ en ga zo maar door. We worden kortom regelmatig voorgelogen. En we liegen natuurlijk zelf net zo hard voor. Niet leuk, maar aan de andere kant is het ook wel prettig dat je niet de hele dag de waarheid hoort. Want dat is waarschijnlijk nog erger dan een leugentje.

Gisteren toen ik  aankwam op mijn werk viel het me op dat er twee cameramannen voor de deur stonden. Nu lopen er wel meer mensen met camera’s rond, dus helemaal raar vond ik dat niet. Op het moment dat ik de trap opliep begon het alarm te loeien (de slow whoop zoals het zo mooi genoemd wordt). Het eerste wat door mijn hoofd schoot was ‘wie gaat nou midden op de dinsdag het alarm testen?!’ Twee seconden later gevolgd door het idee ‘Aha! Daar waren die cameramannen voor!’ Nog twee tellen later stroomde de redactie leeg. Ontruimingsoefening! Shit, ik ben BHV’er (BedrijfsHulpVerlener), dus ik moest mijn hesje en helm pakken om mee te helpen. Ik gaf dus helemaal het goede voorbeeld (maar niet heus); tegen de stroom in de redactie op, tas neerzetten en daarna via de receptie terug naar de redactie om te kijken of deze helemaal ontruimd was. Dat was gelukkig het geval en we vestigden een nieuw record, het hele pand was in 7 minuten leeg. Niet echt met dank aan mij deze keer…

O ja, de camera’s waren bedoeld voor het bedrijfsfilmpje dat momenteel gemaakt wordt. Het lukt zonder alarm natuurlijk nooit al die journalisten het pand uit te jagen om zichzelf te laten filmen. Twee vliegen in een klap dus!

Voor de tweede keer in een paar weken tijd is de Aldi hier om de hoek overvallen. Voor de vierde keer dit jaar al zelfs. Hoe moet dat voelen, bedreigd worden voor een paar rotcenten die notabene van iemand anders zijn? Ik wil er niet eens over nadenken, ik heb vreselijk medelijden met de mensen die aan het werk waren toen het gebeurde. Het filiaal is overigens voor onbepaalde tijd gesloten.

Ook sneu -maar uiteraard van een heel ander kaliber- is het feit dat ik vannacht vergeten ben mijn lenzen uit te doen. Ik ontdekte het vanochtend pas toen ik ze wilde indoen. Ik begreep al niet waarom mijn ogen zo kleefden. Ik loop nu als een soort mol door het huis, want het blijft allemaal een beetje wazig. Ik heb even gebeld naar mijn lenzenspecialist, maar het schijnt vanmiddag al weer een stuk beter te moeten gaan. Dan mag ik mijn lenzen ook weer indoen. En dan vanavond iets beter nadenken als ik mijn bed instap.