Debby Roukens' Weblog

Veere mocht vrijdag met haar klas de maandafsluiting op school doen. Dat betekent dat er een toneelstukje ingestudeerd wordt waar de hele school en de ouders van de optredende kinderen naar komen kijken. Aangezien het bijna Sinterklaas is deed Veere’s klas een stukje over een zwarte pieten en een pietje dat toelatingsexamen doet. Veere was een van de langzame inpakpieten. Het was aandoenlijk, die kleine hummeltjes. Sinterklaas fluisterde, sommige kindjes weigerden mee te doen, een enkeling barstte in huilen uit.  Veere gelukkig niet. Ze deed het langzaam inpakken uitermate serieus en uiteraard was ik apetrots op haar.

Gisteravond zat ik in het Strijkijzer in Den Haag voor toneelstuk ‘Het Personeelsfeest.’ Dat was uiteraard van een ander kaliber. Het stuk gaat (logisch) over een personeelsfeest op een school. Het eerste deel zagen we op de begane grond waar docenten na een gezellig begin uiteindelijk doordraaien en waar de leerlingen zich steeds meer gaan misdragen. Daarna met de lift naar boven, waar op de 42e verdieping een nogal onprettige ontmoeting plaatsvond tussen een docent en de minister, die het nieuwe gebouw van de school kwam openen. Vooral dat laatste stuk was erg indrukwekkend. Het was de laatste speelavond, anders zou ik iedereen zeker aanraden er heen te gaan. Een lekker cultureel weekend dus. En ik ben mijn aversie tegen toneel weer een beetje kwijt. Hoe ik daar aan kwam… Da’s een mooi verhaal voor een ander moment.

Toen ik tijdens Sint Maarten tegen de kinderen van Ageeth en Nicole liep te schreeuwen drong het pas tot me door dat Veere wel erg doof is. Het op fabrieksniveau tegen haar praten was er in geslopen, net als het standaard 3 keer herhalen van elke vraag die ik aan haar stelde. Nu gaat slechter horen geleidelijk en in eerste instantie denk je zelfs dat je kind gewoon niet goed luistert, maar na wat maanden (waarin ze meerdere malen onderzocht en getest is) was de datum voor nieuwe buisjes voor Veere toch gepland. Ze kon er echt niets aan doen, naast het feit dat haar buisjes niet meer goed zaten had ze ook nog eens vocht in (of achter, hoe ze het ook noemen) haar oren.

Afgelopen woensdag dus weer op naar het JulianaKinderZiekenhuis. Met verdovende zalf op haar handjes, zonder eten of drinken, vol spanning. We hadden pech en geluk gelijk. Ze was pas na 1,5 uur wachten aan de beurt, maar toevallig kwam net die dag de kindersint langs. Dat zorgde voor wat afleiding. Toen de operatie eenmaal klaar was ging het allemaal snel. Ze werd gelukkig rustig wakker (vorige keer bepaald niet) en na 1,5 uur mochten we weer naar huis. En toen ging er een wereld voor haar open. In de garage sloeg ze haar handen tegen haar oren vanwege het geluid, een krakende zak werd direkt opgemerkt, ze hoorde het belletje van de winkel en zelfs de pruttelende koffie werd gehoord. Nu maar afwachten of ze ook echt beter gaat luisteren…

Veere had vorige week Sinterklaas al zien komen aanvaren, vandaag kreeg ze te horen hoe hij woont en hoe zijn pieten worden opgeleid in Spanje. Tekenares Charlotte Dematons vertelde in kinderboekhandel In de Wolken in Voorburg over hoe ze naar Spanje was gereisd om het leven van de Sint na te kunnen tekenen. Wat een enig mens is ze toch. Een paar jaar geleden had ik al de eer om haar in de studio te ontvangen, maar zo voor een groep kinderen is ze op haar best. Na afloop in de rij om het Sinterklaasboek te laten signeren, wat in dit geval betekende dat er een pietje extra in getekend werd. Buiten hagelde en regende het, maar wij hadden een hartverwarmende middag. En een tip voor iedereen: ga dat boek kopen! Ik ben spontaan opnieuw gaan geloven.

Gisteren was ik nog op een prachtige lokatie voor Roukost (de watertoren in Delft), maar vorige week was ik ook op een hele bijzondere plek en ik ben er nog niet eens aan toegekomen deze te beschrijven.

In Alphen aan den Rijn is een prachtige zorgboerderij. Een groep van 10 mannen met een verstandelijke beperking woont en werkt daar. Wonen betekent voor sommigen een eigen huisje op het erf, voor de rest een kamer in de boerderij. Het werk bestaat uit het zorgen voor de melkkoeien, de twee varkens, de schapen, de kippen en de groentetuin. Het resultaat van dit werk vind je ook terug langs de weg, want daar staat een kraampje waar je zelf groenten mag afwegen en eieren kunt pakken. Het geld doe je in een bakje en je kunt je weg vervolgen. Met een beetje geluk mag je ook nog rondkijken en dat geluk had ik natuurlijk. Mocht ik nog een keer in Alphen komen dan rijd ik weer even langs. Gauw bij de koeien gluren en eitjes halen voor het weekend.

Afgelopen nacht was het precies 70 jaar geleden dat de Kristallnacht plaatsvond. In het Verzetsmuseum in Gouda vond een herdenking plaats en ik had de eer daar te mogen voorlezen. Na een stoetje van bekende Nederlanders die teksten lazen uit het dagboek van journalist Philip Mechanicus mocht ik afsluiten met de laatste brief die hij aan zijn dochter Ruth schreef, ongeveer een maand voor hij doodgeschoten werd.

Mechanicus omschrijft het leven in de barakken. Het gekke is dat je denkt alle gruwelverhalen wel te kennen, maar na anderhalf uur luisteren naar die verhalen komt het opnieuw weer heel dichtbij. Ik ga het hier allemaal niet herhalen, maar voor mij is de discussie over wel of niet de oorlog herdenken een onnodige. Het zou nooit meer mogen gebeuren maar het gebeurt immers nog steeds.

Op weg naar terug naar de auto kwamen we langs een gebouw waar vermoedelijk een joodse synagoge in zit. Op de trap lag een sober maar mooi wit boeket. Opdat we het nooit vergeten. Ondanks mijn dikke jas ging er een rilling door me heen.

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Nog anderhalf uur en dan zit mijn eerste dag als 36-jarige er op. Het was een drukke maar mooie dag. Ik heb geloof ik nog nooit zo veel kaarten gekregen en ik ben ook met cadeautjes vreselijk verwend. Er werd zelfs een plaat voor me gedraaid op West! En dat terwijl ik het niet eens vierde! Het allermooiste cadeautje kwam uiteraard van Veere. En dat was niet eens het cadeautje op zich (dat had ik namelijk zelf mogen uitkiezen van Richard dus dat was niet echt een verrassing), maar de blijdschap toen ze ontdekte dat het ochtend was. Normaal is ze haar bed niet uit te krijgen, maar nu riep ze dolgelukkig: ‘Het is ochtend! Dan mag je je cadeautje openmaken!’, waarna ze het pakje uit de verstopplek (de la in haar nachtkastje) ging halen. Een hoesje voor mijn ‘Tendo es’ (Nintendo DS waar ik zelf nooit mee mag spelen omdat zij hem zich heeft toegeeigend) waardoor hij niet stuk kan gaan als je hem laat vallen. Als een kind zo blij. Dat waren we op dat moment allebei!

Vrijdag en zaterdag was het ‘Make a difference day’; een dag waarin mensen worden opgeroepen voor 1 keer vrijwilliger te zijn. Ik zag dat in een verpleeghuis in Rijswijk mensen werden gezocht voor het helpen bij een avond met klassieke muziek. Ik vond het een mooi initiatief, dus ik meldde me aan. In het huis kreeg ik met nog twee andere 1-dags-vrijwilligers uitleg. De bewoners moesten van hun kamer gehaald worden en naar de zaal worden gebracht waar het optreden was. Tussendoor moesten er toastjes gemaakt en uitgedeeld worden en na afloop moest iedereen weer terug naar de kamer. Ik assisteerde een vaste vrijwilligster. Helaas lukte het niet iemand mee te krijgen naar de zaal. Tijdens het optreden (twee broers, een op piano de andere op viool, helaas niet altijd helemaal toonvast) kon ik op mijn gemak rondkijken. Het gevoel dat je daarbij krijgt is heel dubbel. Grappig hoe een paar oudere mannen met elkaar zaten te kibbelen omdat ze van elkaar vonden dat ze te veel herrie maakten, triest de geur van verschraalde urine. Om te lachen de mevrouw die helemaal in het grijs gekleed in haar rolstoel zat, maar wel met knalroze Crocs aan haar voeten. Om te huilen de mevrouw die in haar rollatormandje een dik boek over Frankrijk meetorste. Zou ze naar het land verlangen? Of er van dromen omdat ze er nog nooit geweest was? Alleen door er over te denken werd ik er treurig van.  De avond liep gelukkig wel positief af; de dijenkletsers als ‘Wien, Wien, Wien’ (en andere nummers met soortgelijke titels) werden prachtig gevonden en iedereen ging tevreden naar de eigen kamer terug. Ik heb me gelijk aangemeld om incidenteel bij te springen. Want hoewel ik het gevoel heb dat ik amper iets gedaan heb maakt zo’n avond inderdaad verschil.