Het verschil
zondag, 2 november 2008Vrijdag en zaterdag was het ‘Make a difference day’; een dag waarin mensen worden opgeroepen voor 1 keer vrijwilliger te zijn. Ik zag dat in een verpleeghuis in Rijswijk mensen werden gezocht voor het helpen bij een avond met klassieke muziek. Ik vond het een mooi initiatief, dus ik meldde me aan. In het huis kreeg ik met nog twee andere 1-dags-vrijwilligers uitleg. De bewoners moesten van hun kamer gehaald worden en naar de zaal worden gebracht waar het optreden was. Tussendoor moesten er toastjes gemaakt en uitgedeeld worden en na afloop moest iedereen weer terug naar de kamer. Ik assisteerde een vaste vrijwilligster. Helaas lukte het niet iemand mee te krijgen naar de zaal. Tijdens het optreden (twee broers, een op piano de andere op viool, helaas niet altijd helemaal toonvast) kon ik op mijn gemak rondkijken. Het gevoel dat je daarbij krijgt is heel dubbel. Grappig hoe een paar oudere mannen met elkaar zaten te kibbelen omdat ze van elkaar vonden dat ze te veel herrie maakten, triest de geur van verschraalde urine. Om te lachen de mevrouw die helemaal in het grijs gekleed in haar rolstoel zat, maar wel met knalroze Crocs aan haar voeten. Om te huilen de mevrouw die in haar rollatormandje een dik boek over Frankrijk meetorste. Zou ze naar het land verlangen? Of er van dromen omdat ze er nog nooit geweest was? Alleen door er over te denken werd ik er treurig van. De avond liep gelukkig wel positief af; de dijenkletsers als ‘Wien, Wien, Wien’ (en andere nummers met soortgelijke titels) werden prachtig gevonden en iedereen ging tevreden naar de eigen kamer terug. Ik heb me gelijk aangemeld om incidenteel bij te springen. Want hoewel ik het gevoel heb dat ik amper iets gedaan heb maakt zo’n avond inderdaad verschil.