(H)oren
vrijdag, 28 november 2008Toen ik tijdens Sint Maarten tegen de kinderen van Ageeth en Nicole liep te schreeuwen drong het pas tot me door dat Veere wel erg doof is. Het op fabrieksniveau tegen haar praten was er in geslopen, net als het standaard 3 keer herhalen van elke vraag die ik aan haar stelde. Nu gaat slechter horen geleidelijk en in eerste instantie denk je zelfs dat je kind gewoon niet goed luistert, maar na wat maanden (waarin ze meerdere malen onderzocht en getest is) was de datum voor nieuwe buisjes voor Veere toch gepland. Ze kon er echt niets aan doen, naast het feit dat haar buisjes niet meer goed zaten had ze ook nog eens vocht in (of achter, hoe ze het ook noemen) haar oren.
Afgelopen woensdag dus weer op naar het JulianaKinderZiekenhuis. Met verdovende zalf op haar handjes, zonder eten of drinken, vol spanning. We hadden pech en geluk gelijk. Ze was pas na 1,5 uur wachten aan de beurt, maar toevallig kwam net die dag de kindersint langs. Dat zorgde voor wat afleiding. Toen de operatie eenmaal klaar was ging het allemaal snel. Ze werd gelukkig rustig wakker (vorige keer bepaald niet) en na 1,5 uur mochten we weer naar huis. En toen ging er een wereld voor haar open. In de garage sloeg ze haar handen tegen haar oren vanwege het geluid, een krakende zak werd direkt opgemerkt, ze hoorde het belletje van de winkel en zelfs de pruttelende koffie werd gehoord. Nu maar afwachten of ze ook echt beter gaat luisteren…