Archief voor februari 2009

Trots!

maandag, 16 februari 2009
img_33961 img_3415
img_3418 img_3401

Afgelopen weekend was Veere’s eerste zwemles. Gelukkig had ze in het zwembad bij Ageeth thuis al een paar keer rond gesparteld waardoor ze in ieder geval geen waterangst meer had. Maar hoe het uiteindelijk ging overtrof al onze verwachtingen! Ze was inmiddels al weken aan het aftellen en in de kleedkamer was ze dan ook aan het klagen dat het wachten op de badmeester zo lang duurde.

Ze was apetrots op haar supersonische badpak met ingebouwde vleugels en terwijl de meeste kindjes het toch allemaal vooral erg spannend vonden wilde madame niets liever dan het water in. Het enige waar ze even moeilijk bij keek was het springen in het water omdat ze daarbij koppie onder ging. Toen ze dat ook niet meer eng vond was er geen houden meer aan. Op haar buik en op haar rug, ze trok (een beetje scheef weliswaar maar toch) al baantjes. Papa en mama zaten trotser dan trots aan de zijkant. (Zoals op de foto te zien is waren we trouwens niet de enigen). En Veere telt inmiddels weer af tot de volgende zwemles.

(meer…)

Hotel de botel

vrijdag, 13 februari 2009

Woensdag en donderdag mocht ik voor mijn werk naar een soort congres van de overkoepeling van de regionale omroepen. Het was leuk, met tips voor slimmer zoeken op internet, discussies over ‘burgerjournalistiek’ en gesprekken met luisteraars over wat ze nou eigenlijk wel en niet willen horen op de radio.

Jammer was dat bij aankomst in het congrescentrum gemeld werd dat het hotel helaas overboekt was, waardoor mijn collega en ik naar een ander hotel moesten om te overnachten. Het was niet anders. Bagage in een kamertje en op naar de bijeenkomsten. Toen we ‘s avonds ruim anderhalf uur te overbruggen hadden tot we aan tafel mochten vond ik het toch wel jammer dat ik niet even lekker naar mijn kamer kon. Maar niks aan te doen. Om kwart voor 11 kwamen we (na een overigens prima diner) van tafel. Bij de receptie werd ons verteld dat het pendelbusje naar het andere hotel niet meer reed. Er werd een taxi gebeld. Tien minuutjes wachten, 15 minuten rijden (viel tegen) en we waren iets voor half 12 in ‘ons’ hotel. De receptionist keek bedenkelijk. “U staat helemaal niet op de lijst”. En blijven was geen optie, want ook dit hotel zat vol.  De taxi was uiteraard al lang en breed vertrokken.

Op mijn verzoek werd het congrescentrum gebeld. “O sorry, u staat toch op de lijst. We sturen een taxi om u weer op te halen.” We wilden graag eindelijk eens naar onze kamers toe, maar we konden er de humor nog wel een beetje van inzien. Na 3 kwartier niet meer, we zaten nog steeds in de lobby te wachten. Een telefoontje naar het hotel. De taxi zou moeten komen was de boodschap. Of iets van die strekking, want de man van dit hotel was niet al te bijster communicatief. Na 3 kwartier ging mijn collega zelf maar eens bellen. En nog eens. Maar wijzer werden we er niet van. Toen kwamen er wat congresgenoten binnen. Ze wisten ons te vertellen dat de taxicentrale om 12 uur gesloten was en dat er dus helemaal geen taxi’s meer reden. Bij de balie in het congrescentrum stonden namelijk ook mensen te wachten om naar het hotel te komen waar wij inmiddels al bijna een uur zaten te wachten. We hebben nog maar een keer gebeld en voorgesteld de gasten in het andere hotel op papier te verwisselen met ons. En zo mochten we 2 uur nadat we van tafel kwamen dan eindelijk naar onze kamers.

Ermelo, het is er mooi, maar van klantgerichtheid of klantvriendelijkheid hebben ze blijkbaar nog nooit gehoord. Om maar te zwijgen over taxi’s die om 12 uur stoppen met rijden. Mijn bed sliep afgelopen nacht nog lekkerder dan anders!

Weer werken week 1

vrijdag, 6 februari 2009

Zo snel als mijn vrije maand om vloog, zo snel ging ook de eerste week werken. Na een zeer geslaagde boekenbeurs in Amsterdam op maandag begon dinsdag het ‘echte’ werk weer. Ik zag er tegenop, daar kan ik niet over liegen. Niet meer het idee dat niets hoeft (behalve de hond uitlaten, op en neer rennen naar school en de dagelijkse huishoudelijke klusjes), maar gewoon weer elke dag richting West.

Ik denk dat ik nog geen uur aan het werk was toen de vakantie al maanden geleden leek. Maar wat was het ook weer heerlijk om bezig te zijn met radio maken. Discussieren over onderwerpen, boeken aanvragen, teksten lezen en overleggen en vooral natuurlijk de uitzending zelf. Ik heb een geweldige baan en het feit dat ik dat na een maand ‘vrijheid’ nog steeds zo ervaar vind ik heel positief. Desondanks ga ik nu lekker genieten van mijn weekend. En o ja, zondag ook nog een paar uur naar de radio, want ik mag dan samen met mijn fijne collega (da’s niet cynisch!) Hans Rouw de finale van de West Top 500 presenteren.  Dat wordt feest!