Debby Roukens' Weblog

Wat een nare titel. Maar wat een naar verhaal ook. De gemeente Rijswijk heeft schoolpleinen onderworpen aan een onderzoek om te kijken of ze wel voldoen aan weet-ik-veel-wat voor eisen. Veere’s school kwam niet door de test. De 3 grote bomen die op het plein staan zorgen er voor dat er te weinig ‘veilige’ (vlakke) speelruimte is. Om de bomen heen is -waarschijnlijk omdat de boomwortels de tegels anders omhoog duwen- een verhoging gemaakt met een rechtopstaande rand, een soort hoge stoep. De kinderen van de school vinden die verhogingen geweldig, ze rennen er over heen, springen er op en af en in de zomer bieden de oude bomen een schaduwplek. Twee van de drie bomen moeten nu weg. En de gemeente is drastisch, want stel je voor dat een kind zijn voet verstuikt. Aanstaande woensdag al komen ze zagen.

Links op de foto de grootste boom die moet wijken

Ik ben verbijsterd. Probeer je je kind op allerlei manieren de waarde van natuur bij te brengen, worden er van die grote bomen zonder pardon omgezaagd. Ze kunnen die verhoging toch ook glooiend maken? De school heeft geprobeerd de gemeente op andere gedachten te brengen maar tevergeefs. En nu? We kunnen ons vastketenen aan de bomen, maar je trekt toch aan het kortste eind. De zomer heeft nog nooit zo’n waardeloos begin gekregen als dit jaar.

Afgelopen weekend bracht ik totaal onverwacht bij Erik in Duitsland door.  Ik zou door allerlei afspraken niet mee gaan, maar toen het een en ander niet door bleek te gaan was er eigenlijk weinig dat me weerhield. In een halfuurtje pakken en alle dieren verzorgd achter laten leidde tot een soort race door het huis. Kleren en tandenborstels in de tas, badspullen mee, Piep een halve krop andijvie, Vodje twee bakken eten en Kuro naar papa en mama en wegwezen. Heel spontaan. De reis was zelfs zo’n verrassing dat ik half verdwaasd in de auto zat en pas in Hamburg bij het zien van een poster van mijn favoriete kermis besefte dat we er echt waren.

Tot mijn enorme schaamte ontdekten we niet lang na aankomst dat de dieren gelukkig goed verzorgd waren achter gebleven, maar dat de verzorging van Veere nog thuis stond.  Ze is in pyjama met slofjes aan in de auto mee gegaan en dat was het. Geen ondergoed, geen sokken, geen schoenen, zelfs geen jas.  Haar koffer stond nog keurig ingepakt op haar kamer. Suf genoeg hadden Richard en ik wel allebei een tandenborstel voor haar mee genomen dus die had ze dubbel. Veere werd zodoende de ochtend er na een beetje een jongetje. Want gelukkig heeft neefje Piotr dezelfde maat. Zijn witte hemdje vond ze wel stoer,  zijn bruine schoenen met klittenband saai. Ik had in ieder geval een legitieme reden om weer wat nieuwe spullen voor haar te kopen. En met een mooi nieuw gestreept vestje en linten in haar haren was ze weer helemaal mijn meisje.  Met Piotr’s donkerblauwe winterjas en mijn roze sjaal om stapte ze trots over de kermis. Eendjes hengelen, suikerspin eten (een groene!) en in de botsautootjes die niet botsen; het was een heerlijk weekend!