Debby Roukens' Weblog

Sinds kort zijn er tijdelijke tatoeages (‘temporary tattoos’ is de hippe term) te koop waar je je eigen telefoonnummer op kunt laten drukken. Handig voor een dagje strand, pretpark of andere drukke plek. Ik was laaiend enthousiast over het idee en bestelde gelijk een setje. Veere weet weliswaar haar adres en telefoonnummer uit het hoofd, als ze in paniek raakt omdat ze me kwijt is weet je maar nooit of er iets zinnigs uit komt. Inmiddels heb ik ze al een paar keer gebruikt. Nu ben ik iets minder lyrisch, omdat de tatoeage na een paar uur eigenlijk al te veel gaat rimpelen voor het mooie en duidelijke.
Niet lang geleden kocht ik een doos ijsjes waarbij ook een lading ‘tt’s’ zat. Veere loopt sindsdien standaard met een beest of pop op haar arm en ook mama moest er aan geloven. Zodoende had ik een dolfijn op mijn bovenarm. Heel onschuldig, tot ik ontdekte dat hij net onder de mouw van mijn t-shirts uitpiepte. En ondanks de melding op de verpakking dat hij er met zeep op creme af zou gaan was het kreng niet weg te krijgen. Aceton bracht na twee weken met lange mouwen lopen de oplossing. Toen Veere ontdekte dat hij weg was moest er uiteraard een nieuwe komen. Dus loop ik nu met twee koalaberen op mijn buik. Dat is iets minder confronterend, hoewel ik nog steeds regelmatig schrik als ik voor de spiegel mijn tanden sta te poetsen. Nog maar twee muizen, een pop, een dolfijn, twee astronauten en twee koala’s te gaan en dan zijn ze op. Gelukkig!

Sinds ik een kind heb durf ik de zak uit de stofzuiger niet meer zonder meer weg te gooien. Allerlei speelgoed en andere frutseltjes belanden op de gekste plaatsen en regelmatig hoor ik dan ook een verrassend geluid in de stofzuigerstang; ‘ting’ of ‘tok’. Ik heb net weer een zak boven de kliko open gescheurd. En de score was verrassend; twee pinnetjes voor mastermind (een groene en een rode), een mutsje van een van de Strawberry Shortcake-popjes, genoeg haar om een nieuwe hond te breien, een handschoentje van Veere en een plakset voor een luchtbed. Ben benieuwd wat ik allemaal in de volgende vind.

Ik bestel een boek via internet. Tweedehands, maar in zeer goede staat, stond bij de advertentie. Ik mail dat ik het boek wil kopen, krijg een bevestigingsmail dat de verkoper normaliter binnen 3 dagen contact opneemt maar dat er vanwege vakantie iets vertraging kan zijn. Vandaag ontvang ik het boek, inderdaad in perfecte staat en nog zonder een cent betaald te hebben. Verrassend. Dat geld heb ik uiteraard gelijk betaald. En even een mailtje gestuurd om te bedanken voor de keurige afhandeling. Ik kreeg een mail terug en die was minstens zo verrassend:

xxx
Bart

Zo’n bijzondere boekhandelaar heb ik nog nooit mee gemaakt!

Toen Vodje vorige week van de tafel viel en daarna ineens een compleet oud katje geworden was durfde ik niet te geloven dat het nog goed zou komen, hoe stoer hij ook is. Het was vreselijk om hem keer op keer te zien omvallen of ergens vanaf te zien vallen. Toch besliste ik na een dag of 4 dat ik hem geen spuitje zou laten geven. Hij at, dronk en brak het halve huis af. Dat laatste steeds minder door het vallen, want hij wist dat steeds meer te beperken door heel behoedzaam te lopen. Hij stond keer op keer aan het kattenluik te trekken en er tegenaan te rammen. Bij voorkeur ‘s nachts. Meneer wilde duidelijk naar buiten, half kreupel of niet. Dus heb ik alle moed bij elkaar geraapt en ik heb hem een week na zijn ‘aanval’ laten gaan.
Hij liep voorzichtig naar de achterkant van de tuin, waar hij door de schutting naar de buren kon. Ik rende naar het balkon om het te kunnen blijven volgen. De volgende tuin werd verkend. Waarna hij weer terug kwam en in de tuin op de bank ging liggen. Dat duurde maar heel even. Daarna gebeurde wat ik eigenlijk verwacht had; hij klom met zijn voorpoten (zijn achterpoten zijn te instabiel) tegen de schutting op. En heel langzaam verscheen hij uit beeld. Ik besloot hem tot de volgende dag te geven, daarna zou ik bij alle buren gaan bellen om te vragen of ik naar mijn kat mocht zoeken. Stiekem af en toe roepen, maar geen Vodje. Vlak voor ik naar bed ging, ruim 4 uur nadat hij naar buiten ging, kwam het witte wonder aangesjokt over het dak. Alsof er nooit iets gebeurd was. Die nacht is hij nog 2x naar buiten gegaan, maar ‘s ochtends werd ik wakker met een kat in mijn armen en het vertrouwen dat hij nog heel lang mee kan. En het belangrijkste: op een manier waarmee we allebei gelukkig zijn!

Wat was zondag een heerlijke dag! Moederdag zoals het moet zijn. Veere had met behulp van oma een beker beschilderd en met behulp van de juf een boekenlegger geborduurd. ‘s Ochtends mocht ik de pakjes uitpakken en heel verrast doen. Ik wist al wat ik kreeg, want ze is nog niet zo goed in geheimpjes bewaren. Een week of 3 geleden nam ze een klein plat pakje mee naar huis. Met een verrassing voor mama. Of ik een idee had wat er in zat? Natuurlijk had ik dat niet. Waarop ze trots zei: ‘Je kunt het in je boek leggen zodat je weet waar je gebleven bent met lezen!’. Toen het andere pakje mee naar huis werd genomen moest ik raden wat er in zat. Het eerste wat in me op kwam was een beker. En dat zei ik dus ook. Dat was een beetje dom, want het doosje had inderdaad een beker-afmeting, maar Veere was al lang blij dat ze het geheim niet geheim hoefde te houden. ‘Ja!” riep ze blij uit. ‘En ik heb hem zelf beschilderd!’.
De ochtend werd vervolmaakt door het ontbijt dat Richard samen met haar voor me kwam maken. Ik heb die dag wel gewoon zelf lopen stofzuigen en opgeruimd, maar toch… een heerlijke dag.

Leggen alle vogels en ei. En dat is te merken! Vorige week had ik lekker in de tuin gewerkt en ook weer wat hangmanden opgehangen.Gisterochtend hing er een merel aan een van de manden, hard trekkend aan het kokosmatje dat er in ligt om de aarde in de mand te houden. Na lang sjorren en rukken vloog mevrouw weg met een snavel vol kokos-sliertjes. Want een ei heeft natuurlijk ook een lekker knus nest nodig. Het harde werken in de tuin werd dus beloond. Met een gesloopte hangmand. Maar dat geeft niet, vogels vind ik toch net wat leuker dan plantjes.

Het drama van Apeldoorn was nog niet eens weggezakt toen ik een prive-drama voor mijn kiezen kreeg. Toen ik vrijdagmiddag uit mijn werk kwam werd ik toegemiauwd door Vodje.  Dat doet hij eigenlijk altijd, maar het viel me wel gelijk op dat hij een beetje raar liep. Alsof er iets mis was met zijn evenwicht. Ik zat net te denken dat ik dat een beetje in de gaten moest houden toen hij bij me op schoot probeerde te springen. Dat mislukte en met een rare tussensprong kwam hij op de eettafel terecht. Waar hij vervolgens samen met twee olielampen vanaf viel. Geschrokken ging hij er vandoor. En ik ging er achteraan nadat ik een lading doeken op de druipende tafel en drijfnatte vloer had gegooid. Ondanks zijn zwalkende loop was Vodje via het balkon op het schuurdak terecht gekomen. Ik ben er maar achteraan geklommen, bang dat hij anders van het dak zou vallen.

Wat ik eigenlijk al vermoedde bleek bij de dierenarts te kloppen. Hij had een herseninfarct gehad. Het hele weekend heb ik naast Vodje op bed gelegen met de gordijnen dicht tegen de zon. Veel verder dan het bed kon hij niet komen.Ik geloofde er niet echt meer in, ik was bang dat ik hem zou moeten laten inslapen. Ongelofelijk hoe verdrietig je daar van kunt worden. En het cliche gebeurde, zijn leven ging als een film door mijn hoofd. Hoe ik hem een jaar of 16 geleden ving in Rockanje. Hoe hij van een wilde kat veranderde in een aanhankelijke schoot-tijger. Hoe het zoeken naar een ander huis versneld werd omdat een buurvrouw hem stelselmatig weg lokte met verse vis, hoe vaak ik met hem bij de dierenarts had gezeten en hij ondanks alle operaties, prikken en zelfs ingrepen zonder verdoving nooit een krimp gaf. Ik was en ben enorm trots op mijn stoere kat. Ben, want hij is er gelukkig nog steeds. Hij weegt inmiddels nog amper de helft van wat hij ooit woog, je voelt elk botje wanneer je hem aait, maar hij heeft geen pijn en hij lijkt te wennen aan zijn nieuwe wiebelige bestaan. Ik durf hem alleen nog niet naar buiten te laten en dat neemt hij me niet in dank af. Ik durf niet te geloven dat hij nog jaren zal leven, maar ik geniet deze ‘reserve’ tijd extra veel van hem.