Debby Roukens' Weblog

Toen Vodje vorige week van de tafel viel en daarna ineens een compleet oud katje geworden was durfde ik niet te geloven dat het nog goed zou komen, hoe stoer hij ook is. Het was vreselijk om hem keer op keer te zien omvallen of ergens vanaf te zien vallen. Toch besliste ik na een dag of 4 dat ik hem geen spuitje zou laten geven. Hij at, dronk en brak het halve huis af. Dat laatste steeds minder door het vallen, want hij wist dat steeds meer te beperken door heel behoedzaam te lopen. Hij stond keer op keer aan het kattenluik te trekken en er tegenaan te rammen. Bij voorkeur ‘s nachts. Meneer wilde duidelijk naar buiten, half kreupel of niet. Dus heb ik alle moed bij elkaar geraapt en ik heb hem een week na zijn ‘aanval’ laten gaan.
Hij liep voorzichtig naar de achterkant van de tuin, waar hij door de schutting naar de buren kon. Ik rende naar het balkon om het te kunnen blijven volgen. De volgende tuin werd verkend. Waarna hij weer terug kwam en in de tuin op de bank ging liggen. Dat duurde maar heel even. Daarna gebeurde wat ik eigenlijk verwacht had; hij klom met zijn voorpoten (zijn achterpoten zijn te instabiel) tegen de schutting op. En heel langzaam verscheen hij uit beeld. Ik besloot hem tot de volgende dag te geven, daarna zou ik bij alle buren gaan bellen om te vragen of ik naar mijn kat mocht zoeken. Stiekem af en toe roepen, maar geen Vodje. Vlak voor ik naar bed ging, ruim 4 uur nadat hij naar buiten ging, kwam het witte wonder aangesjokt over het dak. Alsof er nooit iets gebeurd was. Die nacht is hij nog 2x naar buiten gegaan, maar ‘s ochtends werd ik wakker met een kat in mijn armen en het vertrouwen dat hij nog heel lang mee kan. En het belangrijkste: op een manier waarmee we allebei gelukkig zijn!

Dit bericht is gepost op dinsdag, 12 mei 2009 om 20:45 uur en is geplaatst in Overig, Werk. Je kunt alle reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie geven, of een trackback van je eigen site.