Debby Roukens' Weblog

Veel mensen vinden het idee van een hond in huis een gruwel. Niet zozeer om de haren, overig vuil en de geur (terwijl in de praktijk dat juist de echte nadelen zijn), maar om het verplichte uitlaten. Dat vind ik dan wel fijn, weer of geen weer. Je hebt beweging, komt in gesprek met onbekenden en je ziet nog eens wat. Leuke bootjes, kwakende eendjes, mooie rozen, heftige ruzies… Bij mijn avondrondje stuitte ik op een wat ouder stel (ik gok halverwege de 50) dat enorm tegen elkaar tekeer ging. Hij maakte haar uit voor alles wat lelijk was, zij riep dat hij maar moest gaan plassen (??). Daar sta je dan. Ik neem bewust altijd mijn telefoon mee, maar wanneer heb je reden genoeg om 112 te bellen? Op het moment dat de vrouw in haar auto stapte verkleinde ik mijn afstand en liep door richting het stel. Dat was namelijk de enige logische richting; omkeren vond ik laf. Ik was iets te optimistisch. De man liep naar de auto, begon opnieuw te schelden en gaf een rotklap op de wagen. Daarna trok hij de deur open. Ik trok mijn telefoon. Maar gelukkig droop hij na nog een scheldkannonade af. En ook al was het ruim na 11 uur, hij bleef schelden op dat ‘pokkewijf’. We liepen op de stoepen aan weerszijden van de straat gelijk op. Daarna ging hij terug om te kijken of de vrouw echt weg was. Even later kwam ik haar een straat verderop in haar auto tegen. Ze leek op zoek naar een plek om te parkeren. Ik heb de dag er na gelukkig geen verontrustende berichten gehoord over mishandeling in de buurt, maar dit soort wandelingen mis ik graag. Krijgen de wandeling/honden-haters toch nog een klein beetje gelijk.

Kuro gefotografeerd door Veere

Dit bericht is gepost op dinsdag, 18 augustus 2009 om 08:25 uur en is geplaatst in Foto, Overig. Je kunt alle reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie geven, of een trackback van je eigen site.