Debby Roukens' Weblog

Margo en ik stapten net op de fiets om even Veere’s schooltuintje bij te werken toen ik een kat zag lopen met een vogel in zijn bek. Een jonge merel die aan een vleugel bungelde en angstig piepte. Ik sprong van mijn fiets af en zette de achtervolging in. Met succes, want de kat liet de vogel los. Helaas fladderde de merel niet ver genoeg weg. En voor ik het beestje te pakken kreeg had de kat hem al weer te pakken. Opnieuw er achteraan. Tuin in tuin uit, volgende tuin in, uiteindelijk onder de struiken en jawel, ik had de vogel. Het beestje zag er nog goed uit. Geen zichtbare beschadigingen, dus snel naar huis om hem even in een doos tot rust te laten komen, dan konden we hem na ons bezoek aan het tuintje weg brengen naar de vogelopvang.
Het mocht niet zo zijn. Op het moment dat ik de voortuin in liep begon de merel als een bezetene de spartelen. Een laatste stuiptrekking. Daarna liet hij zijn kopje hangen. Balen, het gaat toch al zo beroerd met de vogels in Nederland.
Gelukkig konden we even onze zinnen verzetten in het tuintje. Margo plukte bonen, ik schoffelde het pad. Margo plukte bloemen, ik trok onkruid. Genieten op een paar vierkante meter grond. Wat leuk om te zien hoe alles gegroeid is vanuit wat zaadjes. En wat heerlijk om iets te plukken en een uurtje later te kunnen eten. De vogel was even vergeten. Tot er een kat voorbij rende met een mol in zijn bek. Deze hing zo slap, daar ben ik maar niet meer achter aan gegaan. De natuur is mooi. Maar wel wreed.

Dit bericht is gepost op vrijdag, 21 augustus 2009 om 20:28 uur en is geplaatst in Overig. Je kunt alle reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie geven, of een trackback van je eigen site.