Duits-Italiaans koken
Afgelopen herfstvakantie namen opa en oma Veere mee naar Hamburg. Richard en ik gingen haar samen weer ophalen. Duitsland is altijd een beetje feest. Gezellig spelletjes doen, winkelen in net iets andere winkels… we hadden er zin in. De heenreis duurde iets langer dan normaal, donderdagavond kwamen we rond een uur of 11 aan. En toen kregen we te horen dat Sylwia’s oma die dag overleden was. Nu vinden sommige Polen volgens (oude) traditie dat een overledene op zondag niet meer boven de grond mag zijn, dus oma werd al op zaterdag begraven. Dat veranderde de plannen natuurlijk behoorlijk. Erik en Sylwia togen vrijdag naar Polen. Wij gingen als vervangers naar de kookworkshop die ze zouden volgen. In plaats van een potje Alhambra of Kolonisten van Catan te spelen stonden wij dus vrijdagavond in pannen te roeren. Het was een Italiaanse kookles, gegeven door een bijna-slissende, snel-pratende, onverstaanbare Duitser. Hij lachte en wij lachten mee. Niet om zijn grappen, maar gewoon omdat we er geen woord van verstonden en dat vond ik voor een les toch best komisch. Gelukkig mochten wij het toetje maken. Het was een gezellige en smakelijke avond. Dat ik geen vlees eet losten ze makkelijk op; bij mij werd gewoon geen kip op het bord gelegd. En omdat ik in steenkolen Duits bij de voorstelronde had verteld dat mijn Duits niet zo goed is (alsof ze dat zelf niet hoorden) hoefden we niet te vertellen hoe we de cappuccino-amaretto mousse met karamel-druiven hadden gemaakt.
Zondag konden we na een gezellig ontbijt nog een paar uurtjes met de hele familie spelletjes doen, foto’s kijken en praten en om 4 uur was onze korte vakantie voorbij. Omdat half Duitsland open ligt (in ieder geval rondom Bremen) duurde de terugreis ook wat langer dan anders. Maar ach, niks was zoals we het verwachtten. En het is altijd fijn je familie te zien. Al is het maar even.