Debby Roukens' Weblog

Na heel wat nachtjes aftellen is Sinterklaas gelukkig weer in het land. Uiteraard mocht Veere haar schoen zetten. Een bakje water en een bakje met twee wortels voor Amerigo (wisten wij vroeger hoe die witte schimmel heet??), ook nog een bakje met stro voor het paard, een verlanglijst en niet te vergeten een schoen. ‘s Avonds kwam er nog een heel verhaal over inpakpapier dat weg was (opgestookt op de stoomboot of overboord geslagen) en de uitleg dat daarom een tekening bij die schoen moest liggen zodat de pieten daar het schoencadeautje in konden doen. Lang leve het Sinterklaasjournaal. Als je even een dagje niet mee kijkt zou je Sinterklaas zo zo’n tekening mee laten nemen. Maar gelukkig, de instructies waren duidelijk.
Om vergissingen te voorkomen handel ik het schoenen-ritueel zo snel mogelijk af. Stro bij de cavia in de kooi, water in de bak van de hond, wortels terug in de koelkast en een cadeautje (ditmaal ingepakt in een prachtige tekening van Sint en Piet) in de schoen. Toen Veere ‘s ochtends aankondigde dat ze naar haar schoen ging kijken sloeg de schrik me om het hart. Het drong ineens tot me door dat ik in mijn enthousiasme ook alle bakjes had opgeruimd… Gelukkig kun je geloven wat je wilt. Zoals ik zeker weet dat ik Sint op zijn paard ooit over het dak heb zien lopen wist Veere zeker dat opruimpiet bezig was geweest. Eind goed al goed. Morgen mag ze haar schoen weer zetten. En dan krijgt opruimpiet een dagje verlof.

Ik had nog nooit van haar gehoord tot collega Ron Davids een nummer van het album Bells draaide. Als er een hemel is dan zingen ze daar net zo zuiver als Laura Jansen. En de songtekst van Single Girls doet gewoon pijn. Met een kleine glimlach… Snel luisteren!!

But I’m still thinking about you’