Oke, het is een beetje laat, maar voor- en napret zijn vaak haast even leuk als het plezier op het moment zelf, dus toch nog even kort. Na heel veel nachten aftellen was het dan toch ein-de-lijk Sinterklaasavond. Veere had overdag sip gezegd dat ze het zo lang vond duren en daarna bekende ze dat ze pakjesavond leuker vindt dan haar eigen verjaardag. Hooggespannen verwachtingen dus. En ik denk dat die ook wel zijn uitgekomen. Na het weg werken van een enorme lading schuimpjes, koekjes, gevulde speculaas, banketstaaf en kruidnoten in allerlei soorten gingen we onze stembanden vast warm zingen terwijl papa Kuro ging uitlaten. En jawel, nog voor hij terug was werd er heel hard op het raam geklopt. Veere keek geschrokken, maar ze durfde toch wel naar de deur te lopen. Waar twee volle zakken met cadeautjes stonden te wachten. Ze stond er al aan te sjorren toen papa net weer kwam aanlopen. Hij had zwarte piet weg zien rennen! Jammer dat hij het zingen gemist had natuurlijk, maar die ontmoeting vond Veere toch wel heel bijzonder. Daarna begon ze in hoog tempo met uitpakken. Blijkbaar was zij liever geweest dan wij, want op zo’n 80 procent van de cadeautjes stond haar naam. Een van haar favoriete cadeautjes was het eendje dat echt kwaakt en dat je de fles moet geven. Niet helemaal biologisch correct, maar de manier waarop ze hem ‘s avonds op zijn rug in een dekentje laat slapen is dat ook allesbehalve.
Heerlijk feest, pakjesavond. Hoewel ik stiekem een klein beetje blij ben dat het weer afgelopen is (Sint bij papa, bij mama, op het werk, op school, op de opvang, ik kon geen rode mijter meer zien) verheug ik me nu al weer op volgend jaar. Veere trouwens niet, die heeft het te druk met haar advent-kalender met chocolaatjes en het inrichten van de kerstboom. Dag Sinterklaasje!
