Buisjes
dinsdag, 8 december 2009
Volgens mij is het de grootste nachtmerrie van elke ouder; je kind mankeert iets en jij kunt niets doen behalve toezien. Gisteren was het weer zo’n dag. Veere kreeg (inmiddels voor de 3e keer) buisjes. Hoewel het een relatief eenvoudige ingreep is, blijft het heel vervelend. ‘s Ochtends mocht ze niets eten (waardoor ze prompt al voor 6 uur wakker werd en begon te klagen dat ze zo’n honger had) en niet drinken. dat is al niet leuk. Al vrij snel na aankomst in het ziekenhuis werd een infuusje aangelegd op de bovenkant van de hand. Daar wordt dan de ‘tovermelk’ ingespoten die zorgt voor een ‘toverslaapje’. Het klinkt allemaal bijna leuk en mooi maar dat is het uiteraard niet. En dan het hoogtepunt (lees dieptepunt): mee naar de operatiekamer om toe te zien hoe ze onder zeil wordt gebracht. Ik hield het net droog. Bah. Vervolgens naar de wachtkamer waar een leeg bed met naam wacht op het kleine patientje. Want ziek zijn ze toch wel even na zo’n ingreep. Veere werd zeer boosaardig wakker. Trappelen met haar benen, proberen te zitten terwijl ze dat nog niet kon en heel veel mopperen en jengelen. Een beetje Poltergeist maar dan zonder het ronddraaiende hoofd. Gelukkig kalmeerde ze na zo’n 3 kwartier. Ze bleef wel een beetje chagrijnig omdat ze vergeten waren een ijsje te brengen (alle kindjes om haar heen hadden er wel een gekregen) maar uiteindelijk ging ze huppelend naar buiten. Ongelofelijk hoe flexibel zo’n kind is. Papa en mama zuchtten een keer opgelucht en togen naar haar favoriete winkel. We hebben madam even rond gereden in een winkelwagen in de vorm van een auto en toen al was het of er nooit iets gebeurd was. Vandaag kon ze trots haar diploma ‘voor moed en dapperheid’ op school laten zien. Hopelijk krijgen we nu alleen nog zwem- en veter-diploma’s…