Als oma er is wordt steevast het nieuws van TV West gekeken. Opa en oma passen namelijk een van de avonden op dat ik uitzending heb. Veere is dan altijd heel trots. “Mooi is mama he, oma?” schijnt ze dan regelmatig te zeggen. Om het daarna gelijk weer helemaal in perspectief te plaatsen: ” Zo is ze normaal niet he, oma?”. Geen zorgen dus dat mama ooit naast haar schoenen gaat lopen!
Misschien heb ik de ijs-goden zelf verzocht met mijn gemopper op het weer; gisteren heb ik samen met mama een soort dood-smak gemaakt op de stoep. We waren onderweg naar de bioscoop, arm in arm juist om vallen te voorkomen. Mama begon te glijden, ik ving haar op, maar in de volgende pas ging ik alsnog mee. Ik viel relatief zacht, namelijk bovenop haar, maar mama lag er nogal ongelukkig bij. En ze maakte geluiden als een soort goudvis die op het droge ligt. Ze kon gelukkig nog wel uit zichzelf omhoog komen en al mopperend en zacht kreunend vervolgden we onze weg. De film was gelukkig goed, maar daarna bleek de val toch iets ongelukkiger te zijn geweest dan ze even dacht. Waarschijnlijk toch wat ribben gekneusd ofzo. Ik hield het bij een dikke knie en een gevoelige schouder. Gelukkig dooide het vandaag.
Oke, ik zal mijn gemopper iets aanpassen om een vervolg te voorkomen; ik vind kou NIET erg, het mag van mij vriezen. Sneeuw, ook prima. Maar laat die stoepen alsjeblieft weer glij-vrij worden!
Nu Nederland een ‘ouderwetse’ winter heeft is elke dag een soort van survival geworden. Precies de stoepen naar Veere’s school en die van Kuro’s vaste rondje zijn spekglad. Vooral leuk als er ’s avonds laat een klein laagje verse sneeuw op valt en je niet kunt zien waar het wel en niet glibberig is. Tot nu toe heb ik me staande weten te houden, maar ik heb al heel wat schuivers gemaakt en mijn liezen zijn opgerekt door een bijna-spagaat. Het gaat Kuro allemaal makkelijker af, die heeft immers altijd nog 3 of minimaal 2 poten over als hij begint te glijden. Veere rent net zo makkelijk overal overheen, net alsof kleine voetjes niet kunnen uitglijden. Omdat ik ontdekt heb dat ik niet zo’n held ben met al die glibberigheid waag ik me maar niet op de fiets. Ik heb de afgelopen weken braaf de tram naar West genomen. Sinds vanochtend weet ik waarom. De verse lagen sneeuw wreef ik zonder problemen van de autoruiten af. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik het ijs aan de binnenkant van het raam moeten bikken. Wat leidde tot een soort sneeuwstorm in de auto.
Maar goed, daarna kon ik zonder problemen naar vriendin Ageeth rijden die in Weteringbrug aan het water woont. En dan is het ineens weer genieten van dat ijzige weer; stoere mannen die voorbij scheuren op hun noren, kinderen die achter stoeltjes aan krabbelen, witte grasvelden, wuivend riet en een hond die als een bezetene achter de stuivende sneeuw aan rent. Heerlijk, wat een mooie plaatjes. Maar dan wel lekker vanachter het glas met een warme kop thee in mijn handen!
(maar de Nintendo is toch nog net nog wat interessanter)