Debby Roukens' Weblog

De schooltuintjes zijn weer begonnen. Gelukkig zijn de tuin-goden ons gunstig gezind; een worm!

Tot voor kort vond Veere de tandarts maar niks. Ze hoefde alleen maar haar mond open te doen en haar tandjes te laten tellen, maar ze vond het toch een beetje eng. Dat had ongetwijfeld te maken met de witte jas en de latex handschoenen van de tandarts, maar ik begon me al een beetje zorgen te maken over het moment dat er serieus gekeken moest gaan worden. Voorafgaand aan het bezoek had ik dus een beetje op haar ingepraat. Dat het belangrijk was dat ze echt in de grote stoel ging liggen en dat ze haar mond dan zo wijd mogelijk open moest doen. En uiteraard vooral dat de tandarts niks engs zou doen. Mevrouw had het goed op zich laten inwerken. Ze ging zonder twijfel in de stoel liggen en haar mond ging resoluut open. Ik hield voor de zekerheid toch maar haar hand vast. De tandarts informeerde of er al iets los zit. Ik riep gelijk van niet, maar dat was hij niet met me eens. ‘Ja hoor, ik voel hier een wiebeltand. En hier nog een!’. Veere was in de wolken. Ze huppelde naar huis en verzon onderweg spontaan een liedje. Over haar wiebeltanden. Een week lang vertelde ze iedereen die het maar wilde horen (trouwens ook aan iedereen die dat niet wilde) dat ze twee wiebeltanden heeft. Straks volgt een fietsenrek en daarna een paar tanden die lange tijd te groot lijken voor het hoofdje waar ze in zitten. Ik geniet nog maar even extra van dat koppie met lieve kleine tandjes…