Debby Roukens' Weblog

Ik rook niet, drink amper en tegenwoordig kan ik de chocolade ook aardig laten staan. Toch heb ik een verslaving; Marktplaats. Af en toe schiet me iets te binnen dat ik wel leuk zou vinden om te hebben en dan is het de sport dat binnen zo min mogelijk tijd te vinden en te bemachtigen. Ik weet het, ik ben verwend.
Af en toe moet je natuurlijk ook eens opruimen, dus er staat ook het nodige van mezelf te koop. Dat levert vaak genoeg frustraties op omdat mensen bieden maar dan niet meer reageren, of een afspraak maken en niet komen opdagen, maar er gebeuren zelfs gekkere dingen. Van de week kreeg ik een mailtje over een tafel die ik aanbood op MP. Ik had hem al aan iemand beloofd, hij hoefde alleen nog maar opgehaald te worden. Een heel verhaal van een vrouw, dat ze door haar man uit huis was gezet met haar dochtertje, een tijd in de opvang had geleefd en nu gelukkig iets voor zichzelf had maar dat ze helemaal geen geld had. Of ik het tafeltje aan haar wilde geven. Aan de ene kant vond ik het hondsbrutaal, aan de andere kant… als je zoiets durft te vragen dan is er serieus iets mis, toch? Dus mailde ik terug dat ik het heel naar voor haar vond maar dat de tafel in principe verkocht was. Maar of ze misschien nog iets anders kon gebruiken waar ik haar eventueel mee zou kunnen helpen. Ik zie mezelf echt niet als barmhartige samaritaan, maar een reactie of misschien een simpel bedankje had ik niet raar gevonden. Wat volgde was… niets. Een dag later mailde ze alleen de vraag of de tafel er nog was. Ik ben blij dat ‘ie al verkocht was. En deze keer werd hij gelukkig nog opgehaald ook.

Uit mijn ooghoek zie ik twee jonge mannen aan de overkant van de straat lopen. Iets te netjes gekleed naar mijn idee. Ik zie ook hoe ze mij ontdekken en -alsof ze het zo geoefend hebben- zonder overleg tegelijkertijd de straat oversteken om naar de voordeur te lopen. Die willen vast iets verkopen, dat kan haast niet anders. Kuro loopt in de achtertuin, het is lekker weer dus de schuifpui staat open. Terwijl de deurbel rinkelt heb ik een helder -maar misschien niet zo netjes- idee. Ik roep Kuro die enthousiast mee gaat naar de deur. Een hond schrikt toch altijd een beetje af. Het is natuurlijk een huppelhond, dus op het moment dat ik de deur opendoe stuitert hij naar buiten, de mannen inderdaad enige schrik aanjagend. Automatisch buk ik een beetje voorover om Kuro terug te roepen en terwijl ik weer omhoog kom valt mijn oog op het bordje dat de heren op hun borst dragen ‘Jesus Christ’ staat er in grote letters op. ‘Sorry, ik zie waarvoor jullie komen maar ik heb geen interesse’ hoor ik mezelf zeggen. Zo bijdehand ben ik niet vaak en volgens mij zijn de beide heren ook niet gewend niks van hun verhaal af te kunnen steken. Heerlijk toch, zo’n groot lomp huisdier!