Debby Roukens' Weblog

Het kraakt in mijn hoofd. Omdat ouderdom met gebreken schijnt te komen heb ik er lange tijd weinig aandacht aan besteed, maar het wordt steeds erger. En ik vond het steeds enger worden.
Het geluid komt vanuit mijn kaken die regelmatig op slot springen. Meestal duurt dat maar heel kort, soms blijven ze een paar dagen vastzitten. Het betekent dan dat ik mijn eten in kleine stukjes naar binnen moet duwen, niet erg charmant. De tandarts verwees me door naar een gnatoloog. Het zou zo een woord kunnen zijn uit Suske en Wiske of Donald Duck, maar het is geen grap. Met een enorme vragenlijst ging ik op pad. En met nog meer zenuwen, want een van de vragen was of ik al eens een spalk had gehad of dat er geslepen was in mijn mond. Of iets van die strekking. Bloederige taferelen drongen zich aan me op. Bij de gnatologe (er is uiteraard ook een vrouwelijke variant) was de angst al snel weg. Ze legde me uit waar knappende, krakende en schurende geluiden vandaan komen. Toen mocht ik op de stoel gaan zitten. Zo’n stoel die lekker zou zitten als hij niet bij de tandarts of aanverwante collega’s stond. Een blik in mijn mond en het vonnis was geveld: ‘Je zuigt je wangen naar binnen, je duwt je tong heel hard tegen je voortanden aan en je knarst.’ Niet overdag, dan heb ik daar natuurlijk helemaal geen tijd voor, maar ‘s nachts. De behandeling is nog minder charmant dan de kwaal; ik krijg een bit. Daar moet ik dan ‘s nachts mee slapen zodat ik al die dingen niet meer kan doen. Ik had nooit iets met paarden, nu dus wel. Hopen dat het helpt. En blij zijn met het feit dat niemand het kan zien…