Debby Roukens' Weblog

Met Veere baalde ik er altijd behoorlijk van als we naar het consultatie bureau (‘de zuigelingen’ zoals mijn moeder altijd stug blijft zeggen) moesten. Ze constateerden altijd dingen die wij al lang wisten. En erg gezellig was het er niet waardoor het echt als een verplichting voelde. Vandaag moest ik voor het eerst met Roef. Gek genoeg was het nu veel minder vervelend. Bij dit bureau hebben ze duidelijk geprobeerd het gezellig te maken met mooi speelgoed en fleurige posters. Er was koffie en iedereen die aan het werk was feliciteerde me. En terecht! Roef is in 4 weken tijd bijna een kilo aangekomen en hij is prachtig gegroeid. En als kersverse moeder viel het me op dat uiteraard niet een kindje zo schattig is als het mijne. Die grotere kindjes zijn veel minder knuffelbaar en de kleinere baby’s zijn zo… Tja, zo klein. Objectief? Helemaal niet. Nou en!

Met Roef in de oude kinderwagen (een foto daarvan heb ik al eens geplaatst) ga ik Veere van school halen. Van alle kanten krijg ik leuke reacties. Van moeders op de wagen, van de kinderen (vooral meisjes) op Roef. Een meisje zegt bewonderend hoe schattig ze hem vindt en dat hij nog zo klein is. Als ik zeg dat dat klopt omdat hij nog maar net geboren is zegt ze ‘ik zie het, je hebt nog een dikke buik!’ Daar gaat mijn illusie dat ik al best weer een eind op weg ben naar een gewoon figuur. Maar ach, als ik dan in de wagen kijk… Hij is het dik waard. Dan maar letterlijk!

Met de Efteling kun je niet vroeg genoeg beginnen, vinden wij als verslaafde familie. Veere beleefde haar eerste keer toen ze drie maanden was, Roef had zijn primeur met drie weken. Het was een heel avontuur, want een kinderstoel, een maxi cosi, papa en mama en oma in 1 auto proppen met ook nog eens een wandelwagen erbij… Het was een uitdaging. Veere wilde heel graag dat opa ook nog mee ging, maar dan hadden we hem op het dak moeten binden dus dat feest ging niet door.
Roef vond het allemaal prima. Op de heenweg viel hij heerlijk in slaap en in de Efteling zelf lag hij rustig in de wagen. De attracties deden we in wisselende samenstelling zodat er steeds iemand bij Roef kon blijven, maar in sommige kon hij gezellig mee. Droomvlucht vond hij nog mooi ook, hij volgde alle lichtjes met zijn ogen. In het spookslot zette hij het op een brullen, maar dat had waarschijnlijk meer te maken met het feit dat hij honger had dan dat hij het eng vond. Het was een super leuke dag!

Zijn naam rijmt op zoef en zo ging het ook. Op 30 augustus was hij er. Niet ineens, dat is overdreven, maar in 3 uur en een kwartier hield ik ons prachtige mannetje in mijn armen. Het ziekenhuis waar ik zou bevallen hebben we niet eens gehaald, meneer koos voor de logeerkamer. En ook al was het niet de eerste keer, wat een overweldigende ervaring is het toch. En hoe is het toch mogelijk dat zo’n compleet mensje in een buik past! Roef is een geweldig tevreden mannetje en hij is ontzettend lief. We zijn heel gelukkig met hem!