Debby Roukens' Weblog

Een mooie zachte najaarsavond, een paar weken geleden. Ik ben met Veere en Roef bij een bevriende collega op bezoek. Veere vindt al dat geklets over werk maar niets en vraagt of ze een spelletje mag doen op mijn telefoon. Uiteraard, maar dan moet het volume wel laag. Het muziekje wordt harder omdat ze de knop de verkeerde kant opdrukt en dan zit ie vast. Geen beweging meer in te krijgen. Aangezien ik zelf nooit spelletjes doe op mijn telefoon en er geen muziek mee beluister geen probleem, alleen nu niet zo handig. Denk ik.
Twee weken na het bezoek is mijn telefoon helemaal leeg. Op het moment dat ik hem aan de lader hang en weer aandoe gebeurt er iets raars. Ik krijg een wit scherm te zien waar ik met geen mogelijkheid meer uitkom. Een zoektocht op internet leert dat dat een bekend euvel is bij mijn type telefoon; als je de volumeknop indrukt terwijl je de telefoon aanzet gaat hij in Hboot (wat dat ook moge zijn). Je moet dan met de volumeknop een menu doorlopen om er weer uit te komen. Oeps.
Er is niks aan te doen, de telefoon moet gerepareerd worden. Maar al vrij snel krijg ik een brief thuis van het reparatiebedrijf dat er waterschade geconstateerd is en dat de schade ‘dus’ niet onder de garantie valt. Of ze hem moeten vernietigen of dat ik hem ongerepareerd retour wil. Wat?! Oké, hij is in aanraking geweest met water maar dat is een half jaar geleden en alles aan het toestel doet het nog. Op het plaatje waar de volumeknop op zit, zitten onderdelen die veel kwetsbaarder zijn en die doen het nog wel. En nogmaals; het is een bekend probleem bij mijn type telefoon. Dus mail ik dat ik het er niet mee eens ben, dat deze schade los staat van de waterschade en dat ik verwacht dat hij gewoon gerepareerd wordt. Nu krijg ik bericht dat alleen alle schade mag worden gerepareerd en niet een deel van de schade omdat dan de garantie vervalt. Nu breekt mijn klomp. Ik beloof mijn rechtsbijstandverzekering in te schakelen en zeg dat ik in ieder geval een offerte wil voor het weer bruikbaar maken van mijn toestel. Wat heb ik nou aan een niet-werkende telefoon met garantie?! Het kan nog gekker, nu krijg ik bericht dat het toestel niet meer te repareren is.
Zoals beloofd neem ik contact op met de rechtsbijstand. Daar krijg ik het advies de winkel aansprakelijk te stellen omdat dat de partij is met wie ik zaken heb gedaan. Nu hadden we de winkel inmiddels al gemaild en die komt snel met een antwoord: ‘wij kunnen niet zorgen voor reparatie van uw toestel, daar gaat het reparatiecentrum over.’
Kortom; je hebt een telefoon die onbruikbaar is maar repareren wordt geweigerd. Zelfs als je het voor eigen rekening laat doen. Wat nu? Ik ben echt boos, dat je zo wordt afgewimpeld vind ik schandalig. Er is nu een deftige brief onderweg met allerlei juridische termen. Terwijl ik alleen iets heel simpels wil; een werkend knopje op mijn telefoon!

Vroeger (oma vertelt) hadden we Scrabble thuis. Zo’n vierkant bord, vierkante houten letters en twee houten latten met wieltjes er aan. Als je die in elkaar klikte en onder het bord legde kon het bord rond draaien. Dat was handig als je aan de beurt was, omdat dan niemand op zijn kop naar de letters hoefde te kijken. Ik vond het een vervelend spel.
Tegenwoordig (nu klink ik helemaal als een oma) heb je een versie voor de telefoon. Wordfeud heet het en het geeft je de kans met mensen over de hele wereld te scrabbelen. Een vriendin had me al een paar keer gevraagd, nee gesmeekt, om het met haar te spelen. Ik hield het af tot van de week een groep fanatieke wordfeud-fans in De Wereld Draait Door halleluja uitschreeuwde over het spel. Zodoende belandde ik in een potje modern scrabble dat er een eigen woordenboek op na bleek te houden. Zij legde mets, aks en dub. Mij totaal onbekende woorden. Ik legde ‘aqua’ en het werd afgekeurd. Uiteindelijk legde ik het af met 268 punten tegen 323 punten. Ik vind verliezen niet erg, maar op deze manier wel. Ik wist gelijk weer waarom ik het geen leuk spel vind. Wordfrust zou een betere naam zijn. 3x woordwaarde!

Volgens mij overdrijf ik niet als ik zeg dat ik goed van de tongriem gesneden ben. Helaas is Roef dat niet. Ik wist niet eens dat het bestond, maar hij heeft een heel kort tongriempje. Zo kort dat het puntje van zijn tong een soort hartje wordt als hij geeuwt of huilt. Aangezien hij weinig huilt duurde het een tijdje voor ik het zag. Het ziet er schattig uit, maar het schijnt dat hij later last kan krijgen met het uitsteken van zijn tong, aan ijsjes likken en tongzoenen. Aan dat laatste wil ik voorlopig nog even niet denken, maar de andere twee vaardigheden zijn voor een kind toch wel erg belangrijk. Daarnaast schijnt een korte tongriem ook oorzaak te kunnen zijn van gaatjes. De deskundigen zijn het er niet over eens of het ook gevolgen heeft voor de spraak. Hoe dan ook, zoals het er nu naar uitziet wordt het tongriempje binnenkort losgesneden. Hoe jonger kinderen zijn hoe makkelijker de ingreep schijnt te zijn. Het gebeurt dan ook zonder narcose. Ik word helemaal naar en verdrietig als ik er alleen aan denk… Ik moest me al inhouden om de verloskundige niet uit te schelden toen ze de hielprik deed bij mijn mannetje en dit klinkt nog veel enger. Ik hoop dat hij ijsjes heel erg lekker gaat vinden zodat we er straks op terugkijken met het besef dat we er goed aan hebben gedaan…

Het stond er echt, maandagavond laat: ‘op dit moment zendt ziggo hier niets uit. Zap snel verder!’ dat dat moment nog eens mocht komen. Jammer dat er geen testbeeld bij te zien was met bijbehorende irritante pieptoon. Sentiment…

Af en toe vergeet ik het, maar we hebben twee huizen. Ons huis in Rijswijk is een tijdje bewoond door verschillende vrienden die na een gestrande relatie even geen plek hadden, maar ondertussen staat het huis nog wel te koop. Al met al duurt het nu ongeveer een jaar. We maken ons geen zorgen met dank aan de gunstige hypotheek die we hebben op het oude huis, maar het zou toch leuk zijn als we het kunnen verkopen. Dus besloten we afgelopen weekend voor het eerst mee te doen aan de landelijke open huizenroute.
We verwachtten er niets van door al het gezeur rondom de hypotheken en het weer werkte ook niet mee. Met 27 graden kun je immers beter aan het strand liggen dan op huizenjacht gaan. Dus ging er een stapel kranten mee, het koffiezetapparaat en broodjes om de tijd zo aangenaam mogelijk door te komen. We zetten de voordeur open om de drempel om naar binnen te lopen wat te verlagen. Precies op het moment dat Richard het gordijn wat verder open wilde doen en het hele gordijn met ophangsysteem en al naar beneden trok kwam er een stel binnen. Hoe krijg je het voor elkaar… Het gordijn hing gelukkig al snel weer goed en in drie uur tijd hadden we zowaar vijf bezichtigingen waarvan er drie redelijk serieus overkwamen. Alle drie jonge stellen. Ik hoop dat het wat wordt. Het klinkt misschien gek, maar het huis verdient leuke bewoners. Ik heb er met veel plezier gewoond en als dingen anders gelopen waren had ik er nog steeds graag gewoond. We zullen zien.