Debby Roukens' Weblog

..kreeg ik voor mijn verjaardag van Richard. Zelf uitgezocht, dat wel. Als je zo dicht bij de 40 komt moet je toch eindelijk eens een dame worden. Niet dat ik er dagelijks op zal gaan lopen en autorijden kan ik er al helemaal niet mee, maar voor een feestje of iets dergelijks toch wel erg leuk.
Van Veere kreeg ik een kleurige tekening en van Roef de grootste glimlach die hij tot nu toe heeft laten zien. Aandoenlijk lief. Mijn 39e verjaardag was weer een mooie.

Buiten is het somber en nat, binnen staat een lekker muziekje op. Roef slaapt en ik eet een boterham. Met een kop koffie op mijn nieuwe bijzettafeltje. Niks bijzonders, een gewone dag. En ik geniet. Aan de ene kant denk ik dat het blijkbaar hoog tijd is om weer te gaan werken. Aan de andere kant… Het zijn nou eenmaal de kleine dingen die het doen.