Debby Roukens' Weblog

Richard rijdt net weg, rugzak met spullen bij zich. Eigenlijk al heel lang een vertrouwd gezicht, ware het niet dat de achterliggende reden een hele andere is dan de afgelopen jaren. Hij gaat een nacht ergens anders slapen omdat hij morgen al om 7 uur ‘s ochtends een afspraak heeft en hij dan wat minder vroeg hoeft op te staan. Geen vertrek dus naar zijn eigen huis met spullen van Veere. Na een paar verwarrende jaren hebben we besloten weer met elkaar verder te gaan. Geen halfzachte poging, maar serieus. Hij heeft zijn huis opgezegd, mijn huis staat te koop en binnenkort verhuizen we met zijn drietjes naar een nieuwe woning voor een frisse nieuwe start. Een drukke maar leuke tijd. Lekker tuttig filosoferen over welke kleuren we op de muren gaan smeren, discussies voeren over wat een nieuwe koelkast mag kosten en op zoek naar de ultieme lamp voor de woonkamer… We hebben er ontzettend veel zin in!

De moederdag van dit jaar wordt er voor mij een om nooit te vergeten. Aangezien ik nog steeds ziek op bed lig begon het daar vanochtend om een uur of 10 goed, met een uitgebreid ontbijt op bed. Heerllijk!
De feestvreugde daalde iets met een telefoontje van de tandarts. Die had ik donderdag gebeld omdat mijn enige vulling er weer (zie een eerder bericht, ik geloof dat ik het The Neverending Story heb genoemd) was uitgevallen. Voor minimaal de 15e keer inmiddels. Maar goed, ik kon vandaag terecht. Niet echt feestelijk, nog minder omdat ik er voor op pad en dus mijn bed uit moest, maar een gat in je mond is ook niet alles.
Om 12 uur kwam mijn hele ontbijt er uit. Ik had deze keer wel de bijsluiter gelezen toen ik antibiotica mee kreeg van de dokter en braken staat er op als een bijwerking die regelmatig voorkomt. Daarna maar weer slapen. Om vervolgens drie kwartier met een rommelende buik op zijn kop bij de tandarts in de stoel te hangen.
Nu lig ik weer in bed. Met gelukkig een hele mooie herinnering aan deze maffe dag; de versierde tegel die ik vanochtend kreeg met daarop de tekst: ‘Ik vind je lief mama xx Veere’. Daar kan geen missende vulling of rommelende buik tegenop!

De schooltuintjes zijn weer begonnen. Gelukkig zijn de tuin-goden ons gunstig gezind; een worm!

Tot voor kort vond Veere de tandarts maar niks. Ze hoefde alleen maar haar mond open te doen en haar tandjes te laten tellen, maar ze vond het toch een beetje eng. Dat had ongetwijfeld te maken met de witte jas en de latex handschoenen van de tandarts, maar ik begon me al een beetje zorgen te maken over het moment dat er serieus gekeken moest gaan worden. Voorafgaand aan het bezoek had ik dus een beetje op haar ingepraat. Dat het belangrijk was dat ze echt in de grote stoel ging liggen en dat ze haar mond dan zo wijd mogelijk open moest doen. En uiteraard vooral dat de tandarts niks engs zou doen. Mevrouw had het goed op zich laten inwerken. Ze ging zonder twijfel in de stoel liggen en haar mond ging resoluut open. Ik hield voor de zekerheid toch maar haar hand vast. De tandarts informeerde of er al iets los zit. Ik riep gelijk van niet, maar dat was hij niet met me eens. ‘Ja hoor, ik voel hier een wiebeltand. En hier nog een!’. Veere was in de wolken. Ze huppelde naar huis en verzon onderweg spontaan een liedje. Over haar wiebeltanden. Een week lang vertelde ze iedereen die het maar wilde horen (trouwens ook aan iedereen die dat niet wilde) dat ze twee wiebeltanden heeft. Straks volgt een fietsenrek en daarna een paar tanden die lange tijd te groot lijken voor het hoofdje waar ze in zitten. Ik geniet nog maar even extra van dat koppie met lieve kleine tandjes…

Noem het een latente kinderwens, een verborgen verlangen naar mijn jeugd of gewoon idioot, maar ik heb een wandelwagen gekocht! Ik zag ‘m en was verliefd. En Veere past er achter, beargumenteerde ik voor mezelf. Prachtig speelgoed dus. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat zij er niet veel aan vindt. Ik verkoop nog al eens iets op Marktplaats, dus madame verkondigde ‘dat ik hem maar moest verkopen’. Mooi niet! Hij staat nu in een hoek in de kamer. Binnenkort ga ik hem oppoetsen. En er een leuk dekentje in leggen. En wie weet zelfs wel een mooie babypop. Oke, misschien is het toch een heimelijk verlangen naar mijn jonge(re) jaren. Maar is ‘ie niet prachtig?

Het drama van Apeldoorn was nog niet eens weggezakt toen ik een prive-drama voor mijn kiezen kreeg. Toen ik vrijdagmiddag uit mijn werk kwam werd ik toegemiauwd door Vodje.  Dat doet hij eigenlijk altijd, maar het viel me wel gelijk op dat hij een beetje raar liep. Alsof er iets mis was met zijn evenwicht. Ik zat net te denken dat ik dat een beetje in de gaten moest houden toen hij bij me op schoot probeerde te springen. Dat mislukte en met een rare tussensprong kwam hij op de eettafel terecht. Waar hij vervolgens samen met twee olielampen vanaf viel. Geschrokken ging hij er vandoor. En ik ging er achteraan nadat ik een lading doeken op de druipende tafel en drijfnatte vloer had gegooid. Ondanks zijn zwalkende loop was Vodje via het balkon op het schuurdak terecht gekomen. Ik ben er maar achteraan geklommen, bang dat hij anders van het dak zou vallen.

Wat ik eigenlijk al vermoedde bleek bij de dierenarts te kloppen. Hij had een herseninfarct gehad. Het hele weekend heb ik naast Vodje op bed gelegen met de gordijnen dicht tegen de zon. Veel verder dan het bed kon hij niet komen.Ik geloofde er niet echt meer in, ik was bang dat ik hem zou moeten laten inslapen. Ongelofelijk hoe verdrietig je daar van kunt worden. En het cliche gebeurde, zijn leven ging als een film door mijn hoofd. Hoe ik hem een jaar of 16 geleden ving in Rockanje. Hoe hij van een wilde kat veranderde in een aanhankelijke schoot-tijger. Hoe het zoeken naar een ander huis versneld werd omdat een buurvrouw hem stelselmatig weg lokte met verse vis, hoe vaak ik met hem bij de dierenarts had gezeten en hij ondanks alle operaties, prikken en zelfs ingrepen zonder verdoving nooit een krimp gaf. Ik was en ben enorm trots op mijn stoere kat. Ben, want hij is er gelukkig nog steeds. Hij weegt inmiddels nog amper de helft van wat hij ooit woog, je voelt elk botje wanneer je hem aait, maar hij heeft geen pijn en hij lijkt te wennen aan zijn nieuwe wiebelige bestaan. Ik durf hem alleen nog niet naar buiten te laten en dat neemt hij me niet in dank af. Ik durf niet te geloven dat hij nog jaren zal leven, maar ik geniet deze ‘reserve’ tijd extra veel van hem.