Debby Roukens’ Weblog

Noem het een latente kinderwens, een verborgen verlangen naar mijn jeugd of gewoon idioot, maar ik heb een wandelwagen gekocht! Ik zag ‘m en was verliefd. En Veere past er achter, beargumenteerde ik voor mezelf. Prachtig speelgoed dus. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat zij er niet veel aan vindt. Ik verkoop nog al eens iets op Marktplaats, dus madame verkondigde ‘dat ik hem maar moest verkopen’. Mooi niet! Hij staat nu in een hoek in de kamer. Binnenkort ga ik hem oppoetsen. En er een leuk dekentje in leggen. En wie weet zelfs wel een mooie babypop. Oke, misschien is het toch een heimelijk verlangen naar mijn jonge(re) jaren. Maar is ‘ie niet prachtig?

Het drama van Apeldoorn was nog niet eens weggezakt toen ik een prive-drama voor mijn kiezen kreeg. Toen ik vrijdagmiddag uit mijn werk kwam werd ik toegemiauwd door Vodje.  Dat doet hij eigenlijk altijd, maar het viel me wel gelijk op dat hij een beetje raar liep. Alsof er iets mis was met zijn evenwicht. Ik zat net te denken dat ik dat een beetje in de gaten moest houden toen hij bij me op schoot probeerde te springen. Dat mislukte en met een rare tussensprong kwam hij op de eettafel terecht. Waar hij vervolgens samen met twee olielampen vanaf viel. Geschrokken ging hij er vandoor. En ik ging er achteraan nadat ik een lading doeken op de druipende tafel en drijfnatte vloer had gegooid. Ondanks zijn zwalkende loop was Vodje via het balkon op het schuurdak terecht gekomen. Ik ben er maar achteraan geklommen, bang dat hij anders van het dak zou vallen.

Wat ik eigenlijk al vermoedde bleek bij de dierenarts te kloppen. Hij had een herseninfarct gehad. Het hele weekend heb ik naast Vodje op bed gelegen met de gordijnen dicht tegen de zon. Veel verder dan het bed kon hij niet komen.Ik geloofde er niet echt meer in, ik was bang dat ik hem zou moeten laten inslapen. Ongelofelijk hoe verdrietig je daar van kunt worden. En het cliche gebeurde, zijn leven ging als een film door mijn hoofd. Hoe ik hem een jaar of 16 geleden ving in Rockanje. Hoe hij van een wilde kat veranderde in een aanhankelijke schoot-tijger. Hoe het zoeken naar een ander huis versneld werd omdat een buurvrouw hem stelselmatig weg lokte met verse vis, hoe vaak ik met hem bij de dierenarts had gezeten en hij ondanks alle operaties, prikken en zelfs ingrepen zonder verdoving nooit een krimp gaf. Ik was en ben enorm trots op mijn stoere kat. Ben, want hij is er gelukkig nog steeds. Hij weegt inmiddels nog amper de helft van wat hij ooit woog, je voelt elk botje wanneer je hem aait, maar hij heeft geen pijn en hij lijkt te wennen aan zijn nieuwe wiebelige bestaan. Ik durf hem alleen nog niet naar buiten te laten en dat neemt hij me niet in dank af. Ik durf niet te geloven dat hij nog jaren zal leven, maar ik geniet deze ‘reserve’ tijd extra veel van hem.

Het gaat eindelijk ergens op lijken…

Veere heeft sinds kort een eigen schooltuintje. Wat trouwens niets met school te maken heeft, daar kreeg ze alleen een inschrijfformulier van.

Het leek me leuk voor haar te zien hoe groenten van zaadje tot plant uitgroeien (die zelf geplante zonnebloemen thuis werden wat eentonig), dus elke dinsdag en vrijdag racen we eind van de middag naar een volkstuincomplex waar ik aan het harken ga en waar Veere een beetje commentaar levert. Het zelf doen is nog wat lastig, dus wijst ze mama aan welke kluitjes nog klein gemaakt moeten worden. Als het op zaaien aan komt wordt ze ineens fanatiek. Alles wordt enthousiast uitgestrooid in geultjes en kuiltjes. Inmiddels hebben we bietjes, tuinbonen en radijsjes gezaaid, aardappels gepoot en uien in de grond gezet. De sterrenkers-V begint zelfs al omhoog te komen. Dinsdag gaan we een net over het tuintje spannen. En nu maar hopen op een geweldige oogst!

Afgelopen weekend bracht ik totaal onverwacht bij Erik in Duitsland door.  Ik zou door allerlei afspraken niet mee gaan, maar toen het een en ander niet door bleek te gaan was er eigenlijk weinig dat me weerhield. In een halfuurtje pakken en alle dieren verzorgd achter laten leidde tot een soort race door het huis. Kleren en tandenborstels in de tas, badspullen mee, Piep een halve krop andijvie, Vodje twee bakken eten en Kuro naar papa en mama en wegwezen. Heel spontaan. De reis was zelfs zo’n verrassing dat ik half verdwaasd in de auto zat en pas in Hamburg bij het zien van een poster van mijn favoriete kermis besefte dat we er echt waren.

Tot mijn enorme schaamte ontdekten we niet lang na aankomst dat de dieren gelukkig goed verzorgd waren achter gebleven, maar dat de verzorging van Veere nog thuis stond.  Ze is in pyjama met slofjes aan in de auto mee gegaan en dat was het. Geen ondergoed, geen sokken, geen schoenen, zelfs geen jas.  Haar koffer stond nog keurig ingepakt op haar kamer. Suf genoeg hadden Richard en ik wel allebei een tandenborstel voor haar mee genomen dus die had ze dubbel. Veere werd zodoende de ochtend er na een beetje een jongetje. Want gelukkig heeft neefje Piotr dezelfde maat. Zijn witte hemdje vond ze wel stoer,  zijn bruine schoenen met klittenband saai. Ik had in ieder geval een legitieme reden om weer wat nieuwe spullen voor haar te kopen. En met een mooi nieuw gestreept vestje en linten in haar haren was ze weer helemaal mijn meisje.  Met Piotr’s donkerblauwe winterjas en mijn roze sjaal om stapte ze trots over de kermis. Eendjes hengelen, suikerspin eten (een groene!) en in de botsautootjes die niet botsen; het was een heerlijk weekend!