Debby Roukens' Weblog

..kreeg ik voor mijn verjaardag van Richard. Zelf uitgezocht, dat wel. Als je zo dicht bij de 40 komt moet je toch eindelijk eens een dame worden. Niet dat ik er dagelijks op zal gaan lopen en autorijden kan ik er al helemaal niet mee, maar voor een feestje of iets dergelijks toch wel erg leuk.
Van Veere kreeg ik een kleurige tekening en van Roef de grootste glimlach die hij tot nu toe heeft laten zien. Aandoenlijk lief. Mijn 39e verjaardag was weer een mooie.

Buiten is het somber en nat, binnen staat een lekker muziekje op. Roef slaapt en ik eet een boterham. Met een kop koffie op mijn nieuwe bijzettafeltje. Niks bijzonders, een gewone dag. En ik geniet. Aan de ene kant denk ik dat het blijkbaar hoog tijd is om weer te gaan werken. Aan de andere kant… Het zijn nou eenmaal de kleine dingen die het doen.

Volgens mij overdrijf ik niet als ik zeg dat ik goed van de tongriem gesneden ben. Helaas is Roef dat niet. Ik wist niet eens dat het bestond, maar hij heeft een heel kort tongriempje. Zo kort dat het puntje van zijn tong een soort hartje wordt als hij geeuwt of huilt. Aangezien hij weinig huilt duurde het een tijdje voor ik het zag. Het ziet er schattig uit, maar het schijnt dat hij later last kan krijgen met het uitsteken van zijn tong, aan ijsjes likken en tongzoenen. Aan dat laatste wil ik voorlopig nog even niet denken, maar de andere twee vaardigheden zijn voor een kind toch wel erg belangrijk. Daarnaast schijnt een korte tongriem ook oorzaak te kunnen zijn van gaatjes. De deskundigen zijn het er niet over eens of het ook gevolgen heeft voor de spraak. Hoe dan ook, zoals het er nu naar uitziet wordt het tongriempje binnenkort losgesneden. Hoe jonger kinderen zijn hoe makkelijker de ingreep schijnt te zijn. Het gebeurt dan ook zonder narcose. Ik word helemaal naar en verdrietig als ik er alleen aan denk… Ik moest me al inhouden om de verloskundige niet uit te schelden toen ze de hielprik deed bij mijn mannetje en dit klinkt nog veel enger. Ik hoop dat hij ijsjes heel erg lekker gaat vinden zodat we er straks op terugkijken met het besef dat we er goed aan hebben gedaan…

Met Veere baalde ik er altijd behoorlijk van als we naar het consultatie bureau (‘de zuigelingen’ zoals mijn moeder altijd stug blijft zeggen) moesten. Ze constateerden altijd dingen die wij al lang wisten. En erg gezellig was het er niet waardoor het echt als een verplichting voelde. Vandaag moest ik voor het eerst met Roef. Gek genoeg was het nu veel minder vervelend. Bij dit bureau hebben ze duidelijk geprobeerd het gezellig te maken met mooi speelgoed en fleurige posters. Er was koffie en iedereen die aan het werk was feliciteerde me. En terecht! Roef is in 4 weken tijd bijna een kilo aangekomen en hij is prachtig gegroeid. En als kersverse moeder viel het me op dat uiteraard niet een kindje zo schattig is als het mijne. Die grotere kindjes zijn veel minder knuffelbaar en de kleinere baby’s zijn zo… Tja, zo klein. Objectief? Helemaal niet. Nou en!

Met Roef in de oude kinderwagen (een foto daarvan heb ik al eens geplaatst) ga ik Veere van school halen. Van alle kanten krijg ik leuke reacties. Van moeders op de wagen, van de kinderen (vooral meisjes) op Roef. Een meisje zegt bewonderend hoe schattig ze hem vindt en dat hij nog zo klein is. Als ik zeg dat dat klopt omdat hij nog maar net geboren is zegt ze ‘ik zie het, je hebt nog een dikke buik!’ Daar gaat mijn illusie dat ik al best weer een eind op weg ben naar een gewoon figuur. Maar ach, als ik dan in de wagen kijk… Hij is het dik waard. Dan maar letterlijk!

Met de Efteling kun je niet vroeg genoeg beginnen, vinden wij als verslaafde familie. Veere beleefde haar eerste keer toen ze drie maanden was, Roef had zijn primeur met drie weken. Het was een heel avontuur, want een kinderstoel, een maxi cosi, papa en mama en oma in 1 auto proppen met ook nog eens een wandelwagen erbij… Het was een uitdaging. Veere wilde heel graag dat opa ook nog mee ging, maar dan hadden we hem op het dak moeten binden dus dat feest ging niet door.
Roef vond het allemaal prima. Op de heenweg viel hij heerlijk in slaap en in de Efteling zelf lag hij rustig in de wagen. De attracties deden we in wisselende samenstelling zodat er steeds iemand bij Roef kon blijven, maar in sommige kon hij gezellig mee. Droomvlucht vond hij nog mooi ook, hij volgde alle lichtjes met zijn ogen. In het spookslot zette hij het op een brullen, maar dat had waarschijnlijk meer te maken met het feit dat hij honger had dan dat hij het eng vond. Het was een super leuke dag!

Zijn naam rijmt op zoef en zo ging het ook. Op 30 augustus was hij er. Niet ineens, dat is overdreven, maar in 3 uur en een kwartier hield ik ons prachtige mannetje in mijn armen. Het ziekenhuis waar ik zou bevallen hebben we niet eens gehaald, meneer koos voor de logeerkamer. En ook al was het niet de eerste keer, wat een overweldigende ervaring is het toch. En hoe is het toch mogelijk dat zo’n compleet mensje in een buik past! Roef is een geweldig tevreden mannetje en hij is ontzettend lief. We zijn heel gelukkig met hem!

Hoewel, uitgeteld is misschien een beter woord. Vandaag is DE dag. De dag dat de baby precies 40 weken oud is maar natuurlijk vertikt te komen. Ik weet niet of het nou wreed of mooi is van de natuur. Een hele tijd hobbel je door met het idee dat je het nog weken of maanden kunt volhouden. Tot je ineens rare kwalen krijgt, compleet immobiel wordt en niets liever wilt dan dat die baby er uitkomt. Ook al weet je precies wat bevallen inhoudt.
Ik las van de week een discussie op een zwangerschapsforum. Een dame beklaagde zich over de narigheid van haar twee zwangerschappen en dat ze er nooit meer aan zou beginnen. Of zij de enige was. De eerste reactie was op zijn zachtst gezegd boosaardig en vijandig. Dat ze blij moest zijn dat ze kinderen kon krijgen, dat er een heleboel vrouwen zo met haar zouden ruilen en ga zo maar door. Zo stonden er nog een paar reacties, maar er waren ook wat dames die het wel degelijk herkenden. Ik ook trouwens. Ik had Veere voor geen goud willen missen, maar toch zou ik er ook niet meer aan beginnen. Ik ga er verder niet over uitweiden, maar deze tweede zwangerschap begon en eindigde ellendig. Twee kinderen vind ik sowieso genoeg, maar ik denk dat een volgende zwangerschap serieuze risico’s met zich zou meebrengen. De Arbo-arts die ik sprak in het begin van mijn alles-behalve-roze-wolkperiode verklaarde ook dat ‘zwangerschap geen ziekte is’. Dat klopt, maar je kunt er behoorlijk ziek van zijn en dan duren 9 maanden verdomd lang. Ik ga me dus niet mengen in dat soort forum-discussies. Kinderen zijn prachtig en inderdaad een voorrecht. De aanloop naar ze krijgen is dat niet per definitie en ik vind dat dat best uitgesproken mag worden. Gelukkig weet je dat niet van te voren. Er is een mooie uitdrukking in het Engels: ‘ ignorance is bliss’. En zo is het maar net.

Nog een paar dagen, dan is ons gezin ineens uitgebreid. Nou ja, ineens… het poesje dat we gaan halen uit het asiel is redelijk ineens. De baby zit er logischerwijs al bijna 9 maanden aan te komen. Zeker de laatste tijd met de zoektocht naar Mickey had ik erg veel afleiding. Maar nu de uitgerekende datum angstaanjagend dichtbij komt kan ik er niet meer omheen. De kwalen ben ik al een tijdje zat. Brandend maagzuur, slecht slapen en nu ineens olifantenvoeten door het vocht dat ik plots vasthoud… geen pretje. Maar als ik aan de bevalling denk stelt dat allemaal niks voor. Dus kijk ik voor afleiding maar veel naar de foto van de ‘baby’ waar ik binnenkort alleen maar voor in de auto hoef te stappen. Hij is nog niet gezond verklaard dus hij mag nog niet weg, maar dat is een kwestie van tijd. Dit is Bliksem!

Er was een kruising. Jagers hadden Jezus gevangen en toen ging hij dood. Maar hij had van te voren aan God gevraagd of hij mocht blijven leven en dat mocht en toen waren alle mensen blij. Zie hier de samenvatting van het paasverhaal, onthouden door mijn dochter. Ik ga toch maar eens een kinderbijbel lenen in de bieb.