Debby Roukens' Weblog

Het gaat eindelijk ergens op lijken…

Veere heeft sinds kort een eigen schooltuintje. Wat trouwens niets met school te maken heeft, daar kreeg ze alleen een inschrijfformulier van.

Het leek me leuk voor haar te zien hoe groenten van zaadje tot plant uitgroeien (die zelf geplante zonnebloemen thuis werden wat eentonig), dus elke dinsdag en vrijdag racen we eind van de middag naar een volkstuincomplex waar ik aan het harken ga en waar Veere een beetje commentaar levert. Het zelf doen is nog wat lastig, dus wijst ze mama aan welke kluitjes nog klein gemaakt moeten worden. Als het op zaaien aan komt wordt ze ineens fanatiek. Alles wordt enthousiast uitgestrooid in geultjes en kuiltjes. Inmiddels hebben we bietjes, tuinbonen en radijsjes gezaaid, aardappels gepoot en uien in de grond gezet. De sterrenkers-V begint zelfs al omhoog te komen. Dinsdag gaan we een net over het tuintje spannen. En nu maar hopen op een geweldige oogst!

Afgelopen weekend bracht ik totaal onverwacht bij Erik in Duitsland door.  Ik zou door allerlei afspraken niet mee gaan, maar toen het een en ander niet door bleek te gaan was er eigenlijk weinig dat me weerhield. In een halfuurtje pakken en alle dieren verzorgd achter laten leidde tot een soort race door het huis. Kleren en tandenborstels in de tas, badspullen mee, Piep een halve krop andijvie, Vodje twee bakken eten en Kuro naar papa en mama en wegwezen. Heel spontaan. De reis was zelfs zo’n verrassing dat ik half verdwaasd in de auto zat en pas in Hamburg bij het zien van een poster van mijn favoriete kermis besefte dat we er echt waren.

Tot mijn enorme schaamte ontdekten we niet lang na aankomst dat de dieren gelukkig goed verzorgd waren achter gebleven, maar dat de verzorging van Veere nog thuis stond.  Ze is in pyjama met slofjes aan in de auto mee gegaan en dat was het. Geen ondergoed, geen sokken, geen schoenen, zelfs geen jas.  Haar koffer stond nog keurig ingepakt op haar kamer. Suf genoeg hadden Richard en ik wel allebei een tandenborstel voor haar mee genomen dus die had ze dubbel. Veere werd zodoende de ochtend er na een beetje een jongetje. Want gelukkig heeft neefje Piotr dezelfde maat. Zijn witte hemdje vond ze wel stoer,  zijn bruine schoenen met klittenband saai. Ik had in ieder geval een legitieme reden om weer wat nieuwe spullen voor haar te kopen. En met een mooi nieuw gestreept vestje en linten in haar haren was ze weer helemaal mijn meisje.  Met Piotr’s donkerblauwe winterjas en mijn roze sjaal om stapte ze trots over de kermis. Eendjes hengelen, suikerspin eten (een groene!) en in de botsautootjes die niet botsen; het was een heerlijk weekend!

Afgelopen weekend was Veere’s eerste zwemles. Gelukkig had ze in het zwembad bij Ageeth thuis al een paar keer rond gesparteld waardoor ze in ieder geval geen waterangst meer had. Maar hoe het uiteindelijk ging overtrof al onze verwachtingen! Ze was inmiddels al weken aan het aftellen en in de kleedkamer was ze dan ook aan het klagen dat het wachten op de badmeester zo lang duurde.

Ze was apetrots op haar supersonische badpak met ingebouwde vleugels en terwijl de meeste kindjes het toch allemaal vooral erg spannend vonden wilde madame niets liever dan het water in. Het enige waar ze even moeilijk bij keek was het springen in het water omdat ze daarbij koppie onder ging. Toen ze dat ook niet meer eng vond was er geen houden meer aan. Op haar buik en op haar rug, ze trok (een beetje scheef weliswaar maar toch) al baantjes. Papa en mama zaten trotser dan trots aan de zijkant. (Zoals op de foto te zien is waren we trouwens niet de enigen). En Veere telt inmiddels weer af tot de volgende zwemles.

(meer…)

En zo snel! We zijn met de hele familie in Duitsland voor Kerst en voor Erik’s verjaardag. Mijn grote broer is al weer 40 geworden en mijn kleine neefje kan zelf lopen. Wat gaat dat toch snel. We hebben ‘s avonds een papieren geluksballon op gelaten op nog minstens 40 mooie jaren erbij. Ik heb Erik een cadeau gegeven dat hij leuk vindt vanwege de techniek en dat mijn neefjes leuk vinden om mee te spelen; een plasmacar. Een groot succes!

Veere mocht vrijdag met haar klas de maandafsluiting op school doen. Dat betekent dat er een toneelstukje ingestudeerd wordt waar de hele school en de ouders van de optredende kinderen naar komen kijken. Aangezien het bijna Sinterklaas is deed Veere’s klas een stukje over een zwarte pieten en een pietje dat toelatingsexamen doet. Veere was een van de langzame inpakpieten. Het was aandoenlijk, die kleine hummeltjes. Sinterklaas fluisterde, sommige kindjes weigerden mee te doen, een enkeling barstte in huilen uit.  Veere gelukkig niet. Ze deed het langzaam inpakken uitermate serieus en uiteraard was ik apetrots op haar.

Gisteravond zat ik in het Strijkijzer in Den Haag voor toneelstuk ‘Het Personeelsfeest.’ Dat was uiteraard van een ander kaliber. Het stuk gaat (logisch) over een personeelsfeest op een school. Het eerste deel zagen we op de begane grond waar docenten na een gezellig begin uiteindelijk doordraaien en waar de leerlingen zich steeds meer gaan misdragen. Daarna met de lift naar boven, waar op de 42e verdieping een nogal onprettige ontmoeting plaatsvond tussen een docent en de minister, die het nieuwe gebouw van de school kwam openen. Vooral dat laatste stuk was erg indrukwekkend. Het was de laatste speelavond, anders zou ik iedereen zeker aanraden er heen te gaan. Een lekker cultureel weekend dus. En ik ben mijn aversie tegen toneel weer een beetje kwijt. Hoe ik daar aan kwam… Da’s een mooi verhaal voor een ander moment.

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Nog anderhalf uur en dan zit mijn eerste dag als 36-jarige er op. Het was een drukke maar mooie dag. Ik heb geloof ik nog nooit zo veel kaarten gekregen en ik ben ook met cadeautjes vreselijk verwend. Er werd zelfs een plaat voor me gedraaid op West! En dat terwijl ik het niet eens vierde! Het allermooiste cadeautje kwam uiteraard van Veere. En dat was niet eens het cadeautje op zich (dat had ik namelijk zelf mogen uitkiezen van Richard dus dat was niet echt een verrassing), maar de blijdschap toen ze ontdekte dat het ochtend was. Normaal is ze haar bed niet uit te krijgen, maar nu riep ze dolgelukkig: ‘Het is ochtend! Dan mag je je cadeautje openmaken!’, waarna ze het pakje uit de verstopplek (de la in haar nachtkastje) ging halen. Een hoesje voor mijn ‘Tendo es’ (Nintendo DS waar ik zelf nooit mee mag spelen omdat zij hem zich heeft toegeeigend) waardoor hij niet stuk kan gaan als je hem laat vallen. Als een kind zo blij. Dat waren we op dat moment allebei!