Debby Roukens' Weblog

Na zo’n verhaal als het vorige heb ik natuurlijk wat uit te leggen. Misschien vertel ik het niet helemaal tot in de puntjes goed, maar ik zal mijn best doen.
Mama kreeg het echt voor elkaar de gekste blessures op te lopen. Een tennisarm van het breien, gebroken tenen door de arts (die ging hij namelijk recht zetten), gebroken arm door van de trap te vallen, heftige brandwonden van de acanthus in de tuin en ga zo maar door. De zwaarste verwonding liep ze op toen ze achteruit het kelderluik instapte. Ik geloof dat ze aan het bellen was en tegelijkertijd iets wilde doen in de garage. Papa was even iets aan het opbergen of juist tevoorschijn aan het halen onder de grond en zodoende kwam mama daar ook terecht. Ze brak haar schouderkop en kwam groen van de pijn in het ziekenhuis terecht. ‘Mevrouw, mankeert u wel vaker iets?’ vroeg een vriendelijke arts die haar apart nam. ‘Nee hoor’, beweerde mijn moeder gelijk. Zoals ik al zei, ze is een bikkel. ‘Weet u het zeker?’ ‘Ja hoor!’ beweerde ze weer. ‘Maar die brandwonden dan?’ ‘Oh, die waren van een plant’ ‘En die gebroken arm?’ ‘Ja, ik ben van de trap gevallen’. ‘En nu bent u… zegt u… in het kelderluik gevallen..?’ Ik denk dat de blik in de ogen van de beste man ineens het kwartje liet vallen. ‘Ik word niet mishandeld hoor!’ riep ze geschrokken. Ik bedenk me nu ineens dat dat wel de verklaring zou kunnen zijn waarom ze geen AED wil leren bedienen….

Ook hier weer een NB; dat was een -beetje vals- grapje. Mijn ouders houden heel veel van elkaar en geslagen is er bij ons thuis nooit.

Papa en mama (mijn ouders dus, ik praat alleen soms zo over mezelf als ik het tegen Veere heb) worden wat ouder. Daar merk je eigenlijk niet zo veel van, want zo lang als ik me kan herinneren werd er van alles gebroken (schouderkop, tenen), rechtgezet (andere tenen), doorgespoeld , geknikt, verrekt, geknakt, verwijderd en ga zo maar door. Zelfs zo vaak dat mama bijna door het maatschappelijk werk van een ziekenhuis naar een blijf-van-me-lijfhuis werd afgevoerd. Maar dat is een verhaal voor een andere keer. Er is dus sprake van algehele krakkemikkerigheid. Nou zijn ze ook echte Rotterdammers, dus als mensen aan me vragen hoe het met mijn ouders gaat dan roep ik altijd gelijk ‘goed!’ Niet dat het dan ook per se goed gaat, maar gewoon omdat ik ze nooit ergens over hoor. Het zijn echte bikkels.
Maar goed, papa en mama worden dus wat ouder. En de wijk waarin ze wonen veroudert mee, zowel huizen als bewoners. Dus werd besloten met de wijk een defibrillator te kopen, een AED. Voor wie die dingen niet kent; op tv zie je ze vaak in de operatiekamer gebruikt worden met van die handvatten om stroomstoten te geven. Het lichaam van de patient gaat dan een halve meter de lucht in waarna de acteur vaak spontaan weer tot leven komt. De AED’s die je tegenwoordig ook bij de Sligro en Blokker kunt kopen werken met plakkers en nee, als je een schok krijgt komt je lichaam niet omhoog. Nou praat zo’n apparaat je de hele procedure door, maar het is toch wel handig te weten waar je de plakkers moet plakken (niet op tepels!) en dat je beugel-bh’s bijvoorbeeld eerst moet verwijderen (idem, brandwonden). Dus moet de hele wijk op cursus. Papa gaat, mama heeft geen zin. Waarop mijn vader terecht opmerkte dat hij dus wel mijn moeder mag reanimeren maar dat zij hem gewoon de pijp uit laat gaan. Auw. Tijd voor een relatie-reanimatie!

nb Mama gaat uiteraard ook. Ze moest hard om zichzelf lachen toen ze papa’s samenvatting hoorde. Uit schaamte wel te verstaan. En omdat ze er gewoon helemaal niet bij had nagedacht.

De Drie Dwaze Dagen zijn begonnen in Den Haag. In de politiek, maar daar ga ik het maar niet over hebben, daar worden we nu al lang genoeg mee vermoeid. Nee, de DDD van de Bijenkorf. En daarvoor al het Prijzencircus bij V&D. Ik mijd deze winkels altijd met liefde, zeker tijdens dit soort ‘evenementen’, maar Veere wilde graag de stad in. Ook zij houdt niet van winkels en winkelen, maar ze wilde snot kopen. Ze is vandaag voor de vierde keer aan nieuwe buisjes geholpen, dus ik had haar beloofd dat we er daarna een beetje een feestdag van zouden maken. Zo’n narcose en niet mogen eten en drinken zijn immers alles behalve feest, dus dat moest daarna een beetje gecompenseerd worden. Snot (in onze tijd heette dat Silly Putty) moest het dus worden en ze wilde zelf de kleur uitkiezen. Geel. De kleur die sowieso door de hele stad te zien was aangezien de Bijenkorf-tasjes tijdens deze 3 dagen dezelfde kleur hebben. Ik heb het al eens eerder geschreven geloof ik; hoezo recessie?? Vreselijk die mensenmassa in een winkel en daarbuiten; het hele straatbeeld kleurde geel. Bij Bart Smit was het lekker rustig en ze hadden snot in alle kleuren van de regenboog. Geel is uiteraard de meest ‘natuurlijke’ kleur. Als je in de buurt van Tsjernobyl woont dan, want ik ben er van overtuigd dat het spul licht geeft in het donker. Veere lichtte er ook door op, dus het was het waard om ons toch even in de stad te wagen. En nu hopelijk nooit meer nieuwe buisjes.

Richard rijdt net weg, rugzak met spullen bij zich. Eigenlijk al heel lang een vertrouwd gezicht, ware het niet dat de achterliggende reden een hele andere is dan de afgelopen jaren. Hij gaat een nacht ergens anders slapen omdat hij morgen al om 7 uur ‘s ochtends een afspraak heeft en hij dan wat minder vroeg hoeft op te staan. Geen vertrek dus naar zijn eigen huis met spullen van Veere. Na een paar verwarrende jaren hebben we besloten weer met elkaar verder te gaan. Geen halfzachte poging, maar serieus. Hij heeft zijn huis opgezegd, mijn huis staat te koop en binnenkort verhuizen we met zijn drietjes naar een nieuwe woning voor een frisse nieuwe start. Een drukke maar leuke tijd. Lekker tuttig filosoferen over welke kleuren we op de muren gaan smeren, discussies voeren over wat een nieuwe koelkast mag kosten en op zoek naar de ultieme lamp voor de woonkamer… We hebben er ontzettend veel zin in!

De moederdag van dit jaar wordt er voor mij een om nooit te vergeten. Aangezien ik nog steeds ziek op bed lig begon het daar vanochtend om een uur of 10 goed, met een uitgebreid ontbijt op bed. Heerlijk!
De feestvreugde daalde iets met een telefoontje van de tandarts. Die had ik donderdag gebeld omdat mijn enige vulling er weer (zie een eerder bericht, ik geloof dat ik het The Neverending Story heb genoemd) was uitgevallen. Voor minimaal de 15e keer inmiddels. Maar goed, ik kon vandaag terecht. Niet echt feestelijk, nog minder omdat ik er voor op pad en dus mijn bed uit moest, maar een gat in je mond is ook niet alles.
Om 12 uur kwam mijn hele ontbijt er uit. Ik had deze keer wel de bijsluiter gelezen toen ik antibiotica mee kreeg van de dokter en braken staat er op als een bijwerking die regelmatig voorkomt. Daarna maar weer slapen. Om vervolgens drie kwartier met een rommelende buik op zijn kop bij de tandarts in de stoel te hangen.
Nu lig ik weer in bed. Met gelukkig een hele mooie herinnering aan deze maffe dag; de versierde tegel die ik vanochtend kreeg met daarop de tekst: ‘Ik vind je lief mama xx Veere’. Daar kan geen missende vulling of rommelende buik tegenop!

De schooltuintjes zijn weer begonnen. Gelukkig zijn de tuin-goden ons gunstig gezind; een worm!

Tot voor kort vond Veere de tandarts maar niks. Ze hoefde alleen maar haar mond open te doen en haar tandjes te laten tellen, maar ze vond het toch een beetje eng. Dat had ongetwijfeld te maken met de witte jas en de latex handschoenen van de tandarts, maar ik begon me al een beetje zorgen te maken over het moment dat er serieus gekeken moest gaan worden. Voorafgaand aan het bezoek had ik dus een beetje op haar ingepraat. Dat het belangrijk was dat ze echt in de grote stoel ging liggen en dat ze haar mond dan zo wijd mogelijk open moest doen. En uiteraard vooral dat de tandarts niks engs zou doen. Mevrouw had het goed op zich laten inwerken. Ze ging zonder twijfel in de stoel liggen en haar mond ging resoluut open. Ik hield voor de zekerheid toch maar haar hand vast. De tandarts informeerde of er al iets los zit. Ik riep gelijk van niet, maar dat was hij niet met me eens. ‘Ja hoor, ik voel hier een wiebeltand. En hier nog een!’. Veere was in de wolken. Ze huppelde naar huis en verzon onderweg spontaan een liedje. Over haar wiebeltanden. Een week lang vertelde ze iedereen die het maar wilde horen (trouwens ook aan iedereen die dat niet wilde) dat ze twee wiebeltanden heeft. Straks volgt een fietsenrek en daarna een paar tanden die lange tijd te groot lijken voor het hoofdje waar ze in zitten. Ik geniet nog maar even extra van dat koppie met lieve kleine tandjes…

Noem het een latente kinderwens, een verborgen verlangen naar mijn jeugd of gewoon idioot, maar ik heb een wandelwagen gekocht! Ik zag ‘m en was verliefd. En Veere past er achter, beargumenteerde ik voor mezelf. Prachtig speelgoed dus. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat zij er niet veel aan vindt. Ik verkoop nog al eens iets op Marktplaats, dus madame verkondigde ‘dat ik hem maar moest verkopen’. Mooi niet! Hij staat nu in een hoek in de kamer. Binnenkort ga ik hem oppoetsen. En er een leuk dekentje in leggen. En wie weet zelfs wel een mooie babypop. Oke, misschien is het toch een heimelijk verlangen naar mijn jonge(re) jaren. Maar is ‘ie niet prachtig?