Debby Roukens’ Weblog

Nu de ergste schrik voorbij is gaat het gelukkig ook weer wat beter met Veere. Ze eet weer en krijgt weer praatjes. Het valt nu wel op hoe stil het de laatste week eigenlijk was! De afgelopen dagen ben ik zo snel mogelijk na de uitzending naar huis gescheurd om bij haar te zijn. Niet dat ik heel veel kon doen; af en toe wat te eten of te drinken halen en een nieuwe dvd opzetten. Dus heb ik met de laptop op schoot op bed liggen werken. Het zal nog wel even duren voor Veere weer helemaal de oude is denk ik, je merkt dat ze snel moe is. Ik ben nu wel extra alert, ook als de antibioticakuur afgelopen is. Ik weet in ieder geval dat de combinatie van hoesten en overgeven op iets heel anders kan duiden dan op buikgriep!

Na een paar dagen aanzien vandaag toch maar de dokter gebeld om Veere te laten nakijken. Ze hoestte, gaf over en was hangerig en soms bijna apathisch. Tien voor 3 hadden we een afspraak. De dokter dacht iets te horen, belde de kinderarts en stuurde ons direct door naar het ziekenhuis. Drie mensen hebben geluisterd, gekeken en gevoeld, er werd urineonderzoek gedaan en longfoto’s gemaakt. Na 3,5 uur kwam het verlossende woord; Veere heeft longontsteking. Gelukkig niet zo ernstig dat we haar achter moesten laten, we mochten gelijk langs de apotheek en nu ligt ze in haar eigen bedje te slapen. Ik ben blij dat we weten wat het is, al duurde het wachten eindeloos. 5,5 uur na de afspraak bij de huisarts kwamen we thuis. Het medicijn vond ze vreselijk, maar dat zal ze de komende week toch echt 3x per dag moeten slikken. Volgens de kinderarts is longontsteking een kwestie van domme pech; een bacterie of infectie die zich op of in de longen nestelt. Ik zal het eens opzoeken. Nu ben ik alleen maar blij met de wetenschap dat ze over een paar dagen weer op de been is. Je eigen kind ziek zien, het went nooit.

Is het geen plaatje? 28 december 1968, de geboorte van Erik. Vandaag kreeg hij zelf samen met Sylwia een tweede kindje; een jongetje met de naam Rob. Als tante ben ik natuurlijk (zelfs zonder hem gezien te hebben) apetrots! Morgen kan ik hem hopelijk bewonderen.

Mijn moeder heeft al een jaar of 30 een bontjas of een lammy (weet ik veel hoe die beestjes genoemd worden als ze in jas-vorm genaaid zijn) in de kast hangen. Ooit heeft ze hem ook gedragen, maar toen ik wat ouder werd is hij in de kast beland en er niet meer uitgekomen. Nu wil het treurige feit dat bont langzaam maar zeker steeds meer in het modebeeld terug te vinden is. En mijn moeder dus een hele hippe trendy jas doelloos in de kast heeft hangen. “Ik ga hem denk ik toch maar dragen hoor Deb, dat beest is nou al zo lang dood.” Wat nu? Ik heb alleen even gegromd dat ze weet hoe ik er over denk en toen het onderwerp maar veranderd. Maar wat nou als ze hem echt gaat dragen? Moet ik nou wel of geen spuitbus rode verf gaan kopen…?

Vakantie… ik ben er al weer hard aan toe en ik heb nog niet eens over de vorige geschreven! Nu ik op de kop af een maand geleden voor het laatst schreef en ik uit binnen- en vooral buitenland klachten krijg heb ik mezelf verplicht er nu toch echt even voor te gaan zitten.
Ik ga het vakantieverhaal kort houden. De vakantie zelf was ook kort (na een heerlijke week Zuid-Frankrijk sloeg het weer om en zijn we terug naar Nederland gereden) en ik ging bepaald niet relaxed weg. Tijdens de vakantie heb ik een paar keer over mijn pas gestolen fiets gedroomd. Dat ik zag hoe hij gestolen werd, of gewoon het opnieuw ontdekken dat hij weg was. In mijn dagdromen hadden de dieven berouw gekregen en hem terug in de tuin gezet. Dat maakte de thuiskomst gelijk minder prettig, want uiteraard was dat niet gebeurd. Een dagje Efteling en een paar dagen Rockanje met Veere waren nog wel erg leuk, maar twee weken zijn toch wel heel snel om.
De maandag dat ik weer bij West begon was er een collega ziek en was een uur-gesprek nog niet voorbereid. Verderop in week zaten nog wat gaten in de uitzendingen. Zodoende was het vakantiegevoel binnen een dag verdwenen. Inmiddels zit ik weer helemaal in het stramien van rennen en vliegen, maar eerlijk is eerlijk, zo leef ik graag. Mijn weblog schiet er alleen af en toe een beetje bij in, ik ga de komende tijd weer wat beter mijn best doen. En op sommige vlakken moet ik mezelf wel een beetje tegenhouden af en toe. Door bijvoorbeeld ook wat te genieten van het nazomerweer. Zoals ik nu ga doen. Kuro, we gaan wandelen!

Maar wel een prinsessen-muis!

Net terug van een lang weekend Londen. Richard liep al een tijd te roepen dat ik echt echt echt een keer mee moest naar een Prince-concert. Ik vind het altijd een beetje een zingende smurf dus van mij hoefde het nooit zo, maar pas geleden ben ik toch gezwicht. Het feit dat er een weekend Londen aan gekoppeld werd (hij treedt niet in Nederland op) hielp natuurlijk ook wel een beetje mee. Zodoende stapten we afgelopen vrijdag al om een uur of 9 in het vliegtuig en liepen we om 11 uur in Londen.
Het is een gave stad, hoewel ik me altijd een beetje een dorpse muts voel met al die hippe en ook rare mensen om me heen. Maar winkelen en artiesten kijken op Covent Garden alleen al maakt het de moeite waard. Het werd een weekend vol verrassingen. Richard had ook nog eens kaarten besteld voor de musical Mama Mia! Wat een vrolijke en aanstekelijke musical is dat! Een volgende verrassing zat in het feit dat het vegetarische restaurant waarvoor hij gereserveerd had niet meer bleek te bestaan omdat de huur niet betaald was. Toevallig liepen we een ander vegetarisch restaurant binnen dat zo’n succes was dat we er de volgende dag weer zijn gaan eten.
We ontmoetten ook nog een Amerikaanse collega van Richard en diens vrouw, dat was gezellig. Een flits-bezoek aan Big Ben en toen op naar Prince. Die een geweldig concert gaf dat alleen wel schandalig snel afgelopen was. Hij begon een uur te laat en hield het toen ook nog na 1 uur en 20 minuten voor gezien. Achteraf bleek hij op de afterparty 1,5 uur gespeeld te hebben…
Hoe dan ook, het was een super weekend. Big Ben, Abba en Prince, gevarieerder kan het niet! En met een uurtje tijdsverschil ook lekker geen jetlag. Desondanks duik ik nu toch maar eens mijn (eigen) bed in. Morgen weer een dagelijkse degelijke Hollandse dag.

Afgelopen weekend weer lekker naar Duitsland geweest. Gezellig gewinkeld, gebarbecued, Kolonisten van Catan gespeeld en gewandeld in het bos. En hoe we het elke keer zo uitkienen weet ik niet, maar er was weer Dom! Dus gingen we uiteraard weer de glijbaan testen. En je ziet het; hij is nog steeds leuk!

Dagje Rockanje, kwartiertje Twister. Altijd leuk!

Komende woensdag is Veere jarig en afgelopen weekend hebben we dat gevierd. En hoe! Met een groep van 9 man en 4 kinderen (naast Veere ook neefje Piotr en de dochters van Ageeth) zijn we gaan picknicken in het park. Het was echt geweldig; Veere zag eruit als een echte prinses, het weer was heerlijk en de ouderwetse spelletjes in combinatie met bellenblaas, grabbelton, schmink en natuurlijk veel snoep was helemaal feest.

Veere is gruwelijk verwend door de hele familie en Ageeth. Ze was er een beetje beduusd van. En het werd gelijk weer duidelijk dat ze weliswaar pas (bijna) 3 is maar allesbehalve dom. Omdat ze pas woensdag op de opvang gaat trakteren hadden we uitgelegd dat ze nog niet echt jarig was maar dat we al wel feest gingen vieren. Cadeautjes krijgen vond ze prima, maar dat we voor haar wilden zingen pikte ze niet. “Ik ben nog niet jarig!” ging ze huilen toen we ‘Lang zal ze leven’ inzetten… Dat vond ik toch wel zielig. Dus volgend jaar is ze jarig op de dag dat het feest is. Of het nou een week vantevoren is of 3 dagen erna!