Debby Roukens' Weblog

Veere mocht vrijdag met haar klas de maandafsluiting op school doen. Dat betekent dat er een toneelstukje ingestudeerd wordt waar de hele school en de ouders van de optredende kinderen naar komen kijken. Aangezien het bijna Sinterklaas is deed Veere’s klas een stukje over een zwarte pieten en een pietje dat toelatingsexamen doet. Veere was een van de langzame inpakpieten. Het was aandoenlijk, die kleine hummeltjes. Sinterklaas fluisterde, sommige kindjes weigerden mee te doen, een enkeling barstte in huilen uit.  Veere gelukkig niet. Ze deed het langzaam inpakken uitermate serieus en uiteraard was ik apetrots op haar.

Gisteravond zat ik in het Strijkijzer in Den Haag voor toneelstuk ‘Het Personeelsfeest.’ Dat was uiteraard van een ander kaliber. Het stuk gaat (logisch) over een personeelsfeest op een school. Het eerste deel zagen we op de begane grond waar docenten na een gezellig begin uiteindelijk doordraaien en waar de leerlingen zich steeds meer gaan misdragen. Daarna met de lift naar boven, waar op de 42e verdieping een nogal onprettige ontmoeting plaatsvond tussen een docent en de minister, die het nieuwe gebouw van de school kwam openen. Vooral dat laatste stuk was erg indrukwekkend. Het was de laatste speelavond, anders zou ik iedereen zeker aanraden er heen te gaan. Een lekker cultureel weekend dus. En ik ben mijn aversie tegen toneel weer een beetje kwijt. Hoe ik daar aan kwam… Da’s een mooi verhaal voor een ander moment.

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Nog anderhalf uur en dan zit mijn eerste dag als 36-jarige er op. Het was een drukke maar mooie dag. Ik heb geloof ik nog nooit zo veel kaarten gekregen en ik ben ook met cadeautjes vreselijk verwend. Er werd zelfs een plaat voor me gedraaid op West! En dat terwijl ik het niet eens vierde! Het allermooiste cadeautje kwam uiteraard van Veere. En dat was niet eens het cadeautje op zich (dat had ik namelijk zelf mogen uitkiezen van Richard dus dat was niet echt een verrassing), maar de blijdschap toen ze ontdekte dat het ochtend was. Normaal is ze haar bed niet uit te krijgen, maar nu riep ze dolgelukkig: ‘Het is ochtend! Dan mag je je cadeautje openmaken!’, waarna ze het pakje uit de verstopplek (de la in haar nachtkastje) ging halen. Een hoesje voor mijn ‘Tendo es’ (Nintendo DS waar ik zelf nooit mee mag spelen omdat zij hem zich heeft toegeeigend) waardoor hij niet stuk kan gaan als je hem laat vallen. Als een kind zo blij. Dat waren we op dat moment allebei!

Voor de tweede keer in een paar weken tijd is de Aldi hier om de hoek overvallen. Voor de vierde keer dit jaar al zelfs. Hoe moet dat voelen, bedreigd worden voor een paar rotcenten die notabene van iemand anders zijn? Ik wil er niet eens over nadenken, ik heb vreselijk medelijden met de mensen die aan het werk waren toen het gebeurde. Het filiaal is overigens voor onbepaalde tijd gesloten.

Ook sneu -maar uiteraard van een heel ander kaliber- is het feit dat ik vannacht vergeten ben mijn lenzen uit te doen. Ik ontdekte het vanochtend pas toen ik ze wilde indoen. Ik begreep al niet waarom mijn ogen zo kleefden. Ik loop nu als een soort mol door het huis, want het blijft allemaal een beetje wazig. Ik heb even gebeld naar mijn lenzenspecialist, maar het schijnt vanmiddag al weer een stuk beter te moeten gaan. Dan mag ik mijn lenzen ook weer indoen. En dan vanavond iets beter nadenken als ik mijn bed instap.

We hebben het even gerekt, maar gisteren moest ze er dan toch echt aan geloven; Veere had haar eerste schooldag. Ik vond het vervelender dan Veere, want ik zag haar gelijk de hele dag niet meer. Na een ochtendje oefenen wilde ze ‘s middags gewoon weer terug. En daarna nog oefenen op de naschoolse opvang en daarna ook nog naar dansles. Ze heeft al net zo’n volle agenda als haar moeder!

Het ene moment ben je thuis vakantie aan het houden (en af en toe natuurlijk stiekem toch een beetje aan het werken), het andere moment zit je aan het strand van Portugal. Het was echt een spontane actie, met Richard en Veere naar de Algarve. En misschien was het door dat spontane dat we een heerlijke week hebben gehad. De lokatie was namelijk vrij afschuwelijk; we zaten in een appartement in Albufeira, het plaatsje waar  iedereen alleen naartoe lijkt te komen om te feesten en te drinken.  Maar dat mocht onze pret niet drukken. Het strand was echt op een paar honderd meter afstand en als we doorliepen tot de punt dan was het vrij rustig. Daarnaast hadden we een auto gehuurd voor 4 dagen, dus tijdens de mindere dagen konden we er lekker op uit trekken.  Zodoende hebben we een paar hele leuke plaatsjes gezien, een paar grote burchten, enorm grillige rotswanden van 60 meter hoog en we hebben in heel knusse haventjes aan het water gegeten. Een geslaagde vakantie dus!

Veere bij een standbeeld van Hendrik de Zeevaarder

Als ik schrijf dat de tijd vliegt voel ik me ineens wel heel oud. Maar het is wel zo, het gaat vreselijk snel. Vandaag is Veere 4 geworden. Morgen vieren we het, hopelijk in het park maar dat beslissen de weergoden. Vanochtend kreeg ze in ieder geval haar cadeautje; een kartonnen huis waar ze in kan kruipen maar waar ze ook naar hartelust op kan kliederen. En dat liet ze zich geen twee keer vertellen!

Nu ik toch bekend heb dat ik me oud voel kan ik best nog een keer zeggen dat het echt allemaal heel snel gaat. Veere is niet alleen jarig, ze is ook nog eens verliefd! Dat vertrouwde ze oma gisteren toe. Het antwoord op de logische vraag wie de gelukkige is, was verrassend. “Oom Erik!” Dat oom Erik al getrouwd is vond ze geen argument. “O, je kan toch van twee houden?” (Eigen)wijs!

Veere verheugt zich al bijna de hele week op deze zondag. Vandaag zouden we namelijk naar kabouter Plop gaan, een voorpremiere in de bioscoop. Een speciale kleuterbioscoop, waarbij het licht een beetje aan zou blijven, het geluid wat minder hard zou worden gezet en waar de kindjes wat lekkers bij zouden krijgen en ook nog eens een film’diploma’ achteraf. Ik houd die website al maanden in de gaten, want ze organiseren zo’n speciale voorstelling maar heel zelden; de vorige was in oktober 2007.

Vanochtend dus vroeg Kuro uitlaten zodat we op tijd de deur uit konden. Om in Delft voor een gesloten deur te staan.  Van het schema bij de ingang werden we niet wijzer, dus papa gebeld om de website te controleren. Ja hoor, het stond er echt: “aanstaande zondag om 11.00 uur is het weer zo ver.” Het enige wat niet klopte was de datum: 26 juni. De combinatie van ‘aanstaande zondag’ en een datum aan het eind van de maand zorgden er voor dat ik geen seconde twijfelde dat het vandaag was. Niet dus. Ik heb een boos mailtje gestuurd naar de bioscoop. Dat je op je zondagochtend voor jan doedel in de auto stapt en voor niks parkeergeld moet betalen is al niet leuk, maar hoe leg je zo’n hummel uit dat ze niet naar de film gaat? We zijn dus maar door gereden naar het Delftse Hout waar we wat gegeten hebben en waar ze tussen de geitjes en de varkens kon rondlopen. Daarna in Den Haag centrum nog een lekker ijsje gehaald. Dat haalde de grootste teleurstelling er gelukkig wel af. Ik ga altijd met veel plezier naar de bioscoop in Delft. Maar vandaag vond ik het inderdaad even een kleuterbioscoop.

nb De bioscoop heeft een excuusmail gestuurd. De film was wel degelijk vandaag, maar niet in Delft. Helaas stond dat er niet bij. We mogen nu a.s. woensdag naar de premiere. Jammer genoeg moet ik dan werken, dus plopperdeplop, dan moet papa maar mee. Haha!

Na een lekker ontbijt op bed en natuurlijk een prachtige tekening van Veere was het tijd voor een lekkere ontspannen dag. Normaal gesproken zouden we zeker naar het strand gereden zijn met dat prachtige weer, maar in de middag hadden we een kindermuziekvoorstelling dus dat vergaten we maar gelijk weer. Dus thuis lekker rustig aan gedaan en om 10 over 2 op de fiets gestapt om naar de Rijswijkse Schouwburg te gaan. Om 5 voor half 3 (5 minuten voor aanvang) kwamen we aan. ‘ Lekker strak op tijd’ zei ik nog. Toen viel mijn oog op de entree. Donker. En erg stil. Het schoot door mijn hoofd dat ze misschien vergeten waren dat het 11 mei Eerste Pinksterdag was, maar er stond echt 11-5-08 op de kaartjes. Bleken we voor de verkeerde schouwburg te staan… We moesten in Diligentia in Den Haag zijn. Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Terug naar huis, snel in de auto. Gelukkig stonden bijna alle verkeerslichten op oranje-knipper dus ‘slechts’ 10 minuten te laat stoof ik met Veere op mijn arm het goede theater in terwijl Richard de auto parkeerde. We mochten gelukkig nog naar binnen. Het zal de zonnesteek wel zijn geweest van de afgelopen warme dagen…

Mijn nieuwe tuinaanwinst. Leuk is ‘ ie he!

Wat is het toch raar om weer thuis te komen na een vakantie. Alles is stoffig, de stapels post en (vooral) folders komen tot aan het plafond, de planten kijken een stuk minder blij dan toen je wegging en na het uitpakken van de auto lijkt het alsof er een kleine explosie heeft plaatsgevonden. En dan ontdek je (ik tenminste) steevast dat je de helft van de boeken en spelletjes ben vergeten (die zijn de auto niet eens uitgekomen) en dat je ook de appels alleen maar heen en weer hebt meegenomen. Volgend jaar misschien eens opschrijven wat ik allemaal in die tassen stouw. Ik heb nu in ieder geval heerlijke Nederlands-Zweedse appeltjes in de koelkast liggen!

Waar ik na de vakantie ook altijd eventjes aan moet wennen is het ritme. En dus niet pas om 12 uur gaan slapen zoals ik nu ga doen. Morgen weer vroeg op pad. De vakantie is echt voorbij…