Debby Roukens' Weblog

Ons ritje naar het ziekenhuis legden we dinsdag af in een vervangende auto. Ondanks het feit dat op de papieren van de verhuurmaatschappij staat dat roken verboden is en de sticker naast het stuur dat zelfs de analfabeten duidelijk maakt, rook de wagen naar asbak. De lucht was zo heftig, dat gaat er volgens mij met een week luchten nog niet uit. Ik belde dus vanuit de auto het verhuurbedrijf om daar over te klagen. De man die ik aan de lijn kreeg was ook niet gelukkig. ‘We vragen het van tevoren zelfs nog aan mensen, omdat de huurder erna het vervelend kan vinden’, zei hij zuchtend. Ik vertelde dat we een klein kindje hebben, dat ik het alleen daarom al heel vervelend vind dat het stinkt. Toen ik had opgehangen vroeg Veere bezorgd ‘Mama, waarom zei jij tegen de telefoon dat ik stink?’ Auw… Toen we er later nog een keer op terug kwamen zei ze dat ze het wel heel grappig vond. Gelukkig maar.

Vandaag bereikte het ziekenhuisverhaal van Veere een nieuw hoogtepunt. Hoewel, dieptepunt is een beter woord. Twee weken geleden zaten we onverwacht vol zenuwen in het ziekenhuis uit angst voor een derde longontsteking, maar dat liep met een sisser af. Wel slijm op haar longen, maar de longen zelf waren schoon. Toch wilde de kinderarts haar vandaag nog een keer zien en eventueel verder onderzoeken. Dat pakte ze grondig aan, alle enge ziektes die een mens kan krijgen stonden zo’n beetje op het lijstje. Dat betekende een heleboel buisjes bloed afnemen. Nou is Veere een bikkel en de vorige keren (ze moddert immers al zo’n beetje sinds haar geboorte) gaf ze bij het prikken geen krimp. Maar ramp, ze konden nu geen ader vinden. Onderhuids zoeken, toen de andere arm. Eerst rolden de tranen over haar wangen zonder dat ze geluid maakte, maar hoe langer het duurde hoe harder ze ging brullen. Arm poppetje. Ik bleef maar tegen haar praten en ijsjes beloven, maar dat was nu echt niet genoeg. Toen de naald eruit was, was het verdriet gelukkig snel over. Ze kreeg een velletje stickers als troost en alle kaboutertjes op de stickers werden uitvoerig beschreven.

Over een week (een deel van) de uitslagen, aanstaande donderdag terug voor een zweettest. Met electronische stootjes wordt dan zweet opgewekt dat wordt opgevangen en onderzocht. Ik duim heel hard dat dat geen zeer doet, maar die indruk kreeg ik niet bij de uitleg. Over een week of 10 (lange wachtlijst) verdergaand onderzoek naar astma, want dat is de richting waarin in de kinderarts vooral denkt. Vandaar ook dat ze vanaf nu elke dag 2x aan de inhalator moet. Gelukkig gaat dat hartstikke goed.

Eenmaal thuis zijn we snel het beloofde ijs gaan halen. Zodoende liep ze met haar winterjas en sjaal om op straat heerlijk een ijsje te eten. ‘s Avonds kwam er toch nog even een ontlading toen ik de gaasjes en watten van de prik-gaatjes aftrok. Ze begon weer net zo hartverscheurend te huilen als vanmiddag. Na een paar verhaaltjes te hebben voorgelezen was ze gelukkig zo vertrokken. Nu maar hopen dat ze over ijsjes en niet over naalden droomt…

Gisteren waren we voor de kerst bij papa en mama. Hartstikke gezellig, cadeautjes uitpakken (eigenlijk tegen mijn principes met kerst, maar met Veere toch wel erg leuk), gourmetten en natuurlijk spelletjes doen. Helaas pakte een van de spelletjes wel heel naar uit. We zouden gaan sjoelen en de bak stond rechtop tegen de muur zodat hij niet zo veel ruimte in beslag nam. Ineens hoorde ik een klap en een fractie van een seconde later voelde ik hem ook. De sjoelbak was met het zware gedeelte (waar dus de schijven opgeslagen zitten) tegen de zijkant van mijn hoofd gevallen. Omdat ik zat te lezen zag ik hem niet aankomen dus de verrassing was extra groot. Ik heb wel een stevig hoofd is gebleken, want de sjoelbak was stuk. Iets in mijn hoofd misschien ook wel, want ik voel het nog steeds.

Vannacht om half 4 een soort deja vu. Een harde klap en daarna gegil. De volle boekenplank die boven het bedje van Veere hangt was in zijn geheel naar beneden gekomen. Veere was godzijdank niet geraakt door de plank, maar wel door wat boeken. Gelukkig had ze ook nergens pijn, ze was alleen heel erg geschrokken. Die plank gaat dus terug met pluggen van minimaal 20 centimeter lengte en met 10 boeken er op. Maximaal.

Vandaag was ik weer voor Radio West op pad, naar het Stadsklooster in Den Haag. Wat een geweldige lokatie! Zulke vredelievende mensen die niet alleen in hun eigen geloof geloven… Prachtig. En er is niks engs gebeurd. Misschien hebben de kaarsjes geholpen die broeder Frans opstak voor de uitzending. Ik heb nu ook wat kaarsjes aangestoken. Hopelijk helpen ze me schadevrij door de rest van deze tweede kerstdag heen!

Met dank aan onze doortastende huisarts konden we vandaag al terecht in het Juliana KinderZiekenhuis voor vervolgonderzoek van Veere. Want iedereen is het er over eens; twee keer longontsteking in zo’n korte tijd is zorgwekkend. Na uitgebreid praten en verschillende onderzoeken heeft Veere een zwaardere antibioticakuur gekregen voor nog eens 2,5 week. Over 6 weken wordt ze dan opnieuw onderzocht met onder meer foto’s. Over een dag of 8 horen we aan de hand van een kweek die wordt uitgevoerd of de vorige antibioticakuur sowieso wel iets heeft gedaan. En omdat haar gehoorgang aan een kant dof is wordt haar gehoor ook gelijk opnieuw getest. Er was nog maar 1 buisje te zien, dus het is te hopen dat ze daar niet opnieuw voor onder het mes hoeft. Weinig vrolijk nieuws, maar gelukkig is ze een dapper meisje dat zich overal doorheen slaat. Ik maak dit jaar geen goede voornemens, maar ik hoop wel op een gezonder 2008.

Een tijdje geleden nog dacht ik dat longontsteking alleen voorkomt in landen ver weg of bij oude verzwakte mensen. Inmiddels weet ik wel beter. Een maand geleden had Veere longontsteking en nu heeft ze er verdorie weer een. Hoewel het misschien een vervolg is op de vorige, na haar kuur was ik nog niet helemaal tevreden maar bij de controle was niets meer op haar longen te horen. Blijkbaar is het een gemeen sluimerend iets. Ze heeft een week min of meer gezond geleken en toen begon het hoesten weer, maar blijkbaar was het toen net nog niet duidelijk genoeg. Nu was dat weer zo, maar gelukkig wilde de dokter geen risico nemen, ze stuurde ons gelijk door naar het ziekenhuis waar het deze keer allemaal een stuk sneller ging.
Inmiddels heb ik zo’n 24 Dora-afleveringen gezien, want ‘tiesie-kijken’ bevalt Veere nog het best. Hopelijk slaan de medicijnen nu goed en blijvend aan. In ieder geval op korte termijn terug naar het ziekenhuis voor een uitgebreide controle. En dan nu de laatste aflevering uitzitten van Dora-’het lukte’-the explorer. Ik vind het vreselijk, maar Veere kan dankzij dat programma wel al tot 10 tellen in het Engels. Is dat ziek zijn toch nog ergens goed voor.

Loading...

Ik lig al 5 dagen ziek op bed en Veere misbruikt de gelegenheid om me zeker 4x per dag ‘beter te maken’ met de dokterskoffer die ze van tante Margo heeft gekregen.
“Zo mevrouw, bent u ziek?” “Ja dokter”, zeg ik braaf. Ze stopt de plastic stethoscoop in haar oren. Als een volleerd dokter duwt ze de andere kant op mijn borst. “Zuchten!” Ik zucht. En nog een keer en nog een keer en nog een keer. Zelfs mijn arm en hoofd worden beluisterd. “Zo, alles gezucht”, zegt de dokter tevreden. Dan komt de plastic injectienaald te voorschijn. In praktisch elke deel van mijn lijf wordt geprikt. “Prik!” klinkt het keer op keer blij. “Auw!” roep ik elke keer, maar dat mag niet, “want dan wordt de dokter boos!” Ik kan de dokter er maar net van weerhouden in mijn ogen te prikken.
Deze arts vertoont toch wel enigszins sadistische trekjes. De plastic thermometer wordt tevoorschijn gehaald. “Waar zijn je billen?” klinkt het dreigend terwijl ze onder de dekens duikt. Het stuk plastic in mijn mond bemoeilijkt het praten, maar door haar een snoepje aan te bieden red ik mijzelf. Ik ben ziek, maar ik heb in tijden niet zo gelachen.

Loading...

Celeste (2,5), Veere (3) en Julia (5) en op de achtergrond Ageeth (34)Wat een poppetjes he! Afgelopen maandag mochten ze langs de deuren voor Sint Maarten. In eerste instantie wilde Veere eigenlijk niet, maar met haar twee vriendinnetjes erbij vond ze het toch wel heel leuk. Jammer genoeg lag ik ziek op bed, maar (tante) Ageeth en papa zijn natuurlijk wel gezellig mee gegaan. Het was een groot succes! Veere deinde zelfs helemaal mee tijdens het zingen. Helaas heeft opa maar heel kort (en nogal beweeglijk) gefilmd, maar dit filmpje geeft toch een klein beetje een idee.

Nu de ergste schrik voorbij is gaat het gelukkig ook weer wat beter met Veere. Ze eet weer en krijgt weer praatjes. Het valt nu wel op hoe stil het de laatste week eigenlijk was! De afgelopen dagen ben ik zo snel mogelijk na de uitzending naar huis gescheurd om bij haar te zijn. Niet dat ik heel veel kon doen; af en toe wat te eten of te drinken halen en een nieuwe dvd opzetten. Dus heb ik met de laptop op schoot op bed liggen werken. Het zal nog wel even duren voor Veere weer helemaal de oude is denk ik, je merkt dat ze snel moe is. Ik ben nu wel extra alert, ook als de antibioticakuur afgelopen is. Ik weet in ieder geval dat de combinatie van hoesten en overgeven op iets heel anders kan duiden dan op buikgriep!