Debby Roukens’ Weblog

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Nog anderhalf uur en dan zit mijn eerste dag als 36-jarige er op. Het was een drukke maar mooie dag. Ik heb geloof ik nog nooit zo veel kaarten gekregen en ik ben ook met cadeautjes vreselijk verwend. Er werd zelfs een plaat voor me gedraaid op West! En dat terwijl ik het niet eens vierde! Het allermooiste cadeautje kwam uiteraard van Veere. En dat was niet eens het cadeautje op zich (dat had ik namelijk zelf mogen uitkiezen van Richard dus dat was niet echt een verrassing), maar de blijdschap toen ze ontdekte dat het ochtend was. Normaal is ze haar bed niet uit te krijgen, maar nu riep ze dolgelukkig: ‘Het is ochtend! Dan mag je je cadeautje openmaken!’, waarna ze het pakje uit de verstopplek (de la in haar nachtkastje) ging halen. Een hoesje voor mijn ‘Tendo es’ (Nintendo DS waar ik zelf nooit mee mag spelen omdat zij hem zich heeft toegeeigend) waardoor hij niet stuk kan gaan als je hem laat vallen. Als een kind zo blij. Dat waren we op dat moment allebei!

We hebben het even gerekt, maar gisteren moest ze er dan toch echt aan geloven; Veere had haar eerste schooldag. Ik vond het vervelender dan Veere, want ik zag haar gelijk de hele dag niet meer. Na een ochtendje oefenen wilde ze ’s middags gewoon weer terug. En daarna nog oefenen op de naschoolse opvang en daarna ook nog naar dansles. Ze heeft al net zo’n volle agenda als haar moeder!

Het ene moment ben je thuis vakantie aan het houden (en af en toe natuurlijk stiekem toch een beetje aan het werken), het andere moment zit je aan het strand van Portugal. Het was echt een spontane actie, met Richard en Veere naar de Algarve. En misschien was het door dat spontane dat we een heerlijke week hebben gehad. De lokatie was namelijk vrij afschuwelijk; we zaten in een appartement in Albufeira, het plaatsje waar  iedereen alleen naartoe lijkt te komen om te feesten en te drinken.  Maar dat mocht onze pret niet drukken. Het strand was echt op een paar honderd meter afstand en als we doorliepen tot de punt dan was het vrij rustig. Daarnaast hadden we een auto gehuurd voor 4 dagen, dus tijdens de mindere dagen konden we er lekker op uit trekken.  Zodoende hebben we een paar hele leuke plaatsjes gezien, een paar grote burchten, enorm grillige rotswanden van 60 meter hoog en we hebben in heel knusse haventjes aan het water gegeten. Een geslaagde vakantie dus!

Veere bij een standbeeld van Hendrik de Zeevaarder

Als ik schrijf dat de tijd vliegt voel ik me ineens wel heel oud. Maar het is wel zo, het gaat vreselijk snel. Vandaag is Veere 4 geworden. Morgen vieren we het, hopelijk in het park maar dat beslissen de weergoden. Vanochtend kreeg ze in ieder geval haar cadeautje; een kartonnen huis waar ze in kan kruipen maar waar ze ook naar hartelust op kan kliederen. En dat liet ze zich geen twee keer vertellen!

Nu ik toch bekend heb dat ik me oud voel kan ik best nog een keer zeggen dat het echt allemaal heel snel gaat. Veere is niet alleen jarig, ze is ook nog eens verliefd! Dat vertrouwde ze oma gisteren toe. Het antwoord op de logische vraag wie de gelukkige is, was verrassend. “Oom Erik!” Dat oom Erik al getrouwd is vond ze geen argument. “O, je kan toch van twee houden?” (Eigen)wijs!

Veere verheugt zich al bijna de hele week op deze zondag. Vandaag zouden we namelijk naar kabouter Plop gaan, een voorpremiere in de bioscoop. Een speciale kleuterbioscoop, waarbij het licht een beetje aan zou blijven, het geluid wat minder hard zou worden gezet en waar de kindjes wat lekkers bij zouden krijgen en ook nog eens een film’diploma’ achteraf. Ik houd die website al maanden in de gaten, want ze organiseren zo’n speciale voorstelling maar heel zelden; de vorige was in oktober 2007.

Vanochtend dus vroeg Kuro uitlaten zodat we op tijd de deur uit konden. Om in Delft voor een gesloten deur te staan.  Van het schema bij de ingang werden we niet wijzer, dus papa gebeld om de website te controleren. Ja hoor, het stond er echt: “aanstaande zondag om 11.00 uur is het weer zo ver.” Het enige wat niet klopte was de datum: 26 juni. De combinatie van ‘aanstaande zondag’ en een datum aan het eind van de maand zorgden er voor dat ik geen seconde twijfelde dat het vandaag was. Niet dus. Ik heb een boos mailtje gestuurd naar de bioscoop. Dat je op je zondagochtend voor jan doedel in de auto stapt en voor niks parkeergeld moet betalen is al niet leuk, maar hoe leg je zo’n hummel uit dat ze niet naar de film gaat? We zijn dus maar door gereden naar het Delftse Hout waar we wat gegeten hebben en waar ze tussen de geitjes en de varkens kon rondlopen. Daarna in Den Haag centrum nog een lekker ijsje gehaald. Dat haalde de grootste teleurstelling er gelukkig wel af. Ik ga altijd met veel plezier naar de bioscoop in Delft. Maar vandaag vond ik het inderdaad even een kleuterbioscoop.

nb De bioscoop heeft een excuusmail gestuurd. De film was wel degelijk vandaag, maar niet in Delft. Helaas stond dat er niet bij. We mogen nu a.s. woensdag naar de premiere. Jammer genoeg moet ik dan werken, dus plopperdeplop, dan moet papa maar mee. Haha!

Na een lekker ontbijt op bed en natuurlijk een prachtige tekening van Veere was het tijd voor een lekkere ontspannen dag. Normaal gesproken zouden we zeker naar het strand gereden zijn met dat prachtige weer, maar in de middag hadden we een kindermuziekvoorstelling dus dat vergaten we maar gelijk weer. Dus thuis lekker rustig aan gedaan en om 10 over 2 op de fiets gestapt om naar de Rijswijkse Schouwburg te gaan. Om 5 voor half 3 (5 minuten voor aanvang) kwamen we aan. ‘ Lekker strak op tijd’ zei ik nog. Toen viel mijn oog op de entree. Donker. En erg stil. Het schoot door mijn hoofd dat ze misschien vergeten waren dat het 11 mei Eerste Pinksterdag was, maar er stond echt 11-5-08 op de kaartjes. Bleken we voor de verkeerde schouwburg te staan… We moesten in Diligentia in Den Haag zijn. Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Terug naar huis, snel in de auto. Gelukkig stonden bijna alle verkeerslichten op oranje-knipper dus ’slechts’ 10 minuten te laat stoof ik met Veere op mijn arm het goede theater in terwijl Richard de auto parkeerde. We mochten gelukkig nog naar binnen. Het zal de zonnesteek wel zijn geweest van de afgelopen warme dagen…

Mijn nieuwe tuinaanwinst. Leuk is ‘ ie he!

Ons ritje naar het ziekenhuis legden we dinsdag af in een vervangende auto. Ondanks het feit dat op de papieren van de verhuurmaatschappij staat dat roken verboden is en de sticker naast het stuur dat zelfs de analfabeten duidelijk maakt, rook de wagen naar asbak. De lucht was zo heftig, dat gaat er volgens mij met een week luchten nog niet uit. Ik belde dus vanuit de auto het verhuurbedrijf om daar over te klagen. De man die ik aan de lijn kreeg was ook niet gelukkig. ‘We vragen het van tevoren zelfs nog aan mensen, omdat de huurder erna het vervelend kan vinden’, zei hij zuchtend. Ik vertelde dat we een klein kindje hebben, dat ik het alleen daarom al heel vervelend vind dat het stinkt. Toen ik had opgehangen vroeg Veere bezorgd ‘Mama, waarom zei jij tegen de telefoon dat ik stink?’ Auw… Toen we er later nog een keer op terug kwamen zei ze dat ze het wel heel grappig vond. Gelukkig maar.

Vandaag bereikte het ziekenhuisverhaal van Veere een nieuw hoogtepunt. Hoewel, dieptepunt is een beter woord. Twee weken geleden zaten we onverwacht vol zenuwen in het ziekenhuis uit angst voor een derde longontsteking, maar dat liep met een sisser af. Wel slijm op haar longen, maar de longen zelf waren schoon. Toch wilde de kinderarts haar vandaag nog een keer zien en eventueel verder onderzoeken. Dat pakte ze grondig aan, alle enge ziektes die een mens kan krijgen stonden zo’n beetje op het lijstje. Dat betekende een heleboel buisjes bloed afnemen. Nou is Veere een bikkel en de vorige keren (ze moddert immers al zo’n beetje sinds haar geboorte) gaf ze bij het prikken geen krimp. Maar ramp, ze konden nu geen ader vinden. Onderhuids zoeken, toen de andere arm. Eerst rolden de tranen over haar wangen zonder dat ze geluid maakte, maar hoe langer het duurde hoe harder ze ging brullen. Arm poppetje. Ik bleef maar tegen haar praten en ijsjes beloven, maar dat was nu echt niet genoeg. Toen de naald eruit was, was het verdriet gelukkig snel over. Ze kreeg een velletje stickers als troost en alle kaboutertjes op de stickers werden uitvoerig beschreven.

Over een week (een deel van) de uitslagen, aanstaande donderdag terug voor een zweettest. Met electronische stootjes wordt dan zweet opgewekt dat wordt opgevangen en onderzocht. Ik duim heel hard dat dat geen zeer doet, maar die indruk kreeg ik niet bij de uitleg. Over een week of 10 (lange wachtlijst) verdergaand onderzoek naar astma, want dat is de richting waarin in de kinderarts vooral denkt. Vandaar ook dat ze vanaf nu elke dag 2x aan de inhalator moet. Gelukkig gaat dat hartstikke goed.

Eenmaal thuis zijn we snel het beloofde ijs gaan halen. Zodoende liep ze met haar winterjas en sjaal om op straat heerlijk een ijsje te eten. ’s Avonds kwam er toch nog even een ontlading toen ik de gaasjes en watten van de prik-gaatjes aftrok. Ze begon weer net zo hartverscheurend te huilen als vanmiddag. Na een paar verhaaltjes te hebben voorgelezen was ze gelukkig zo vertrokken. Nu maar hopen dat ze over ijsjes en niet over naalden droomt…

Gisteren waren we voor de kerst bij papa en mama. Hartstikke gezellig, cadeautjes uitpakken (eigenlijk tegen mijn principes met kerst, maar met Veere toch wel erg leuk), gourmetten en natuurlijk spelletjes doen. Helaas pakte een van de spelletjes wel heel naar uit. We zouden gaan sjoelen en de bak stond rechtop tegen de muur zodat hij niet zo veel ruimte in beslag nam. Ineens hoorde ik een klap en een fractie van een seconde later voelde ik hem ook. De sjoelbak was met het zware gedeelte (waar dus de schijven opgeslagen zitten) tegen de zijkant van mijn hoofd gevallen. Omdat ik zat te lezen zag ik hem niet aankomen dus de verrassing was extra groot. Ik heb wel een stevig hoofd is gebleken, want de sjoelbak was stuk. Iets in mijn hoofd misschien ook wel, want ik voel het nog steeds.

Vannacht om half 4 een soort deja vu. Een harde klap en daarna gegil. De volle boekenplank die boven het bedje van Veere hangt was in zijn geheel naar beneden gekomen. Veere was godzijdank niet geraakt door de plank, maar wel door wat boeken. Gelukkig had ze ook nergens pijn, ze was alleen heel erg geschrokken. Die plank gaat dus terug met pluggen van minimaal 20 centimeter lengte en met 10 boeken er op. Maximaal.

Vandaag was ik weer voor Radio West op pad, naar het Stadsklooster in Den Haag. Wat een geweldige lokatie! Zulke vredelievende mensen die niet alleen in hun eigen geloof geloven… Prachtig. En er is niks engs gebeurd. Misschien hebben de kaarsjes geholpen die broeder Frans opstak voor de uitzending. Ik heb nu ook wat kaarsjes aangestoken. Hopelijk helpen ze me schadevrij door de rest van deze tweede kerstdag heen!