Debby Roukens' Weblog

Het gaat eindelijk ergens op lijken…

Veere heeft sinds kort een eigen schooltuintje. Wat trouwens niets met school te maken heeft, daar kreeg ze alleen een inschrijfformulier van.

Het leek me leuk voor haar te zien hoe groenten van zaadje tot plant uitgroeien (die zelf geplante zonnebloemen thuis werden wat eentonig), dus elke dinsdag en vrijdag racen we eind van de middag naar een volkstuincomplex waar ik aan het harken ga en waar Veere een beetje commentaar levert. Het zelf doen is nog wat lastig, dus wijst ze mama aan welke kluitjes nog klein gemaakt moeten worden. Als het op zaaien aan komt wordt ze ineens fanatiek. Alles wordt enthousiast uitgestrooid in geultjes en kuiltjes. Inmiddels hebben we bietjes, tuinbonen en radijsjes gezaaid, aardappels gepoot en uien in de grond gezet. De sterrenkers-V begint zelfs al omhoog te komen. Dinsdag gaan we een net over het tuintje spannen. En nu maar hopen op een geweldige oogst!

Afgelopen weekend bracht ik totaal onverwacht bij Erik in Duitsland door.  Ik zou door allerlei afspraken niet mee gaan, maar toen het een en ander niet door bleek te gaan was er eigenlijk weinig dat me weerhield. In een halfuurtje pakken en alle dieren verzorgd achter laten leidde tot een soort race door het huis. Kleren en tandenborstels in de tas, badspullen mee, Piep een halve krop andijvie, Vodje twee bakken eten en Kuro naar papa en mama en wegwezen. Heel spontaan. De reis was zelfs zo’n verrassing dat ik half verdwaasd in de auto zat en pas in Hamburg bij het zien van een poster van mijn favoriete kermis besefte dat we er echt waren.

Tot mijn enorme schaamte ontdekten we niet lang na aankomst dat de dieren gelukkig goed verzorgd waren achter gebleven, maar dat de verzorging van Veere nog thuis stond.  Ze is in pyjama met slofjes aan in de auto mee gegaan en dat was het. Geen ondergoed, geen sokken, geen schoenen, zelfs geen jas.  Haar koffer stond nog keurig ingepakt op haar kamer. Suf genoeg hadden Richard en ik wel allebei een tandenborstel voor haar mee genomen dus die had ze dubbel. Veere werd zodoende de ochtend er na een beetje een jongetje. Want gelukkig heeft neefje Piotr dezelfde maat. Zijn witte hemdje vond ze wel stoer,  zijn bruine schoenen met klittenband saai. Ik had in ieder geval een legitieme reden om weer wat nieuwe spullen voor haar te kopen. En met een mooi nieuw gestreept vestje en linten in haar haren was ze weer helemaal mijn meisje.  Met Piotr’s donkerblauwe winterjas en mijn roze sjaal om stapte ze trots over de kermis. Eendjes hengelen, suikerspin eten (een groene!) en in de botsautootjes die niet botsen; het was een heerlijk weekend!

Afgelopen weekend was Veere’s eerste zwemles. Gelukkig had ze in het zwembad bij Ageeth thuis al een paar keer rond gesparteld waardoor ze in ieder geval geen waterangst meer had. Maar hoe het uiteindelijk ging overtrof al onze verwachtingen! Ze was inmiddels al weken aan het aftellen en in de kleedkamer was ze dan ook aan het klagen dat het wachten op de badmeester zo lang duurde.

Ze was apetrots op haar supersonische badpak met ingebouwde vleugels en terwijl de meeste kindjes het toch allemaal vooral erg spannend vonden wilde madame niets liever dan het water in. Het enige waar ze even moeilijk bij keek was het springen in het water omdat ze daarbij koppie onder ging. Toen ze dat ook niet meer eng vond was er geen houden meer aan. Op haar buik en op haar rug, ze trok (een beetje scheef weliswaar maar toch) al baantjes. Papa en mama zaten trotser dan trots aan de zijkant. (Zoals op de foto te zien is waren we trouwens niet de enigen). En Veere telt inmiddels weer af tot de volgende zwemles.

(meer…)

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Nog anderhalf uur en dan zit mijn eerste dag als 36-jarige er op. Het was een drukke maar mooie dag. Ik heb geloof ik nog nooit zo veel kaarten gekregen en ik ben ook met cadeautjes vreselijk verwend. Er werd zelfs een plaat voor me gedraaid op West! En dat terwijl ik het niet eens vierde! Het allermooiste cadeautje kwam uiteraard van Veere. En dat was niet eens het cadeautje op zich (dat had ik namelijk zelf mogen uitkiezen van Richard dus dat was niet echt een verrassing), maar de blijdschap toen ze ontdekte dat het ochtend was. Normaal is ze haar bed niet uit te krijgen, maar nu riep ze dolgelukkig: ‘Het is ochtend! Dan mag je je cadeautje openmaken!’, waarna ze het pakje uit de verstopplek (de la in haar nachtkastje) ging halen. Een hoesje voor mijn ‘Tendo es’ (Nintendo DS waar ik zelf nooit mee mag spelen omdat zij hem zich heeft toegeeigend) waardoor hij niet stuk kan gaan als je hem laat vallen. Als een kind zo blij. Dat waren we op dat moment allebei!

We hebben het even gerekt, maar gisteren moest ze er dan toch echt aan geloven; Veere had haar eerste schooldag. Ik vond het vervelender dan Veere, want ik zag haar gelijk de hele dag niet meer. Na een ochtendje oefenen wilde ze ‘s middags gewoon weer terug. En daarna nog oefenen op de naschoolse opvang en daarna ook nog naar dansles. Ze heeft al net zo’n volle agenda als haar moeder!

Het ene moment ben je thuis vakantie aan het houden (en af en toe natuurlijk stiekem toch een beetje aan het werken), het andere moment zit je aan het strand van Portugal. Het was echt een spontane actie, met Richard en Veere naar de Algarve. En misschien was het door dat spontane dat we een heerlijke week hebben gehad. De lokatie was namelijk vrij afschuwelijk; we zaten in een appartement in Albufeira, het plaatsje waar  iedereen alleen naartoe lijkt te komen om te feesten en te drinken.  Maar dat mocht onze pret niet drukken. Het strand was echt op een paar honderd meter afstand en als we doorliepen tot de punt dan was het vrij rustig. Daarnaast hadden we een auto gehuurd voor 4 dagen, dus tijdens de mindere dagen konden we er lekker op uit trekken.  Zodoende hebben we een paar hele leuke plaatsjes gezien, een paar grote burchten, enorm grillige rotswanden van 60 meter hoog en we hebben in heel knusse haventjes aan het water gegeten. Een geslaagde vakantie dus!

Veere bij een standbeeld van Hendrik de Zeevaarder