Debby Roukens' Weblog

Afgelopen weekend bracht ik totaal onverwacht bij Erik in Duitsland door.  Ik zou door allerlei afspraken niet mee gaan, maar toen het een en ander niet door bleek te gaan was er eigenlijk weinig dat me weerhield. In een halfuurtje pakken en alle dieren verzorgd achter laten leidde tot een soort race door het huis. Kleren en tandenborstels in de tas, badspullen mee, Piep een halve krop andijvie, Vodje twee bakken eten en Kuro naar papa en mama en wegwezen. Heel spontaan. De reis was zelfs zo’n verrassing dat ik half verdwaasd in de auto zat en pas in Hamburg bij het zien van een poster van mijn favoriete kermis besefte dat we er echt waren.

Tot mijn enorme schaamte ontdekten we niet lang na aankomst dat de dieren gelukkig goed verzorgd waren achter gebleven, maar dat de verzorging van Veere nog thuis stond.  Ze is in pyjama met slofjes aan in de auto mee gegaan en dat was het. Geen ondergoed, geen sokken, geen schoenen, zelfs geen jas.  Haar koffer stond nog keurig ingepakt op haar kamer. Suf genoeg hadden Richard en ik wel allebei een tandenborstel voor haar mee genomen dus die had ze dubbel. Veere werd zodoende de ochtend er na een beetje een jongetje. Want gelukkig heeft neefje Piotr dezelfde maat. Zijn witte hemdje vond ze wel stoer,  zijn bruine schoenen met klittenband saai. Ik had in ieder geval een legitieme reden om weer wat nieuwe spullen voor haar te kopen. En met een mooi nieuw gestreept vestje en linten in haar haren was ze weer helemaal mijn meisje.  Met Piotr’s donkerblauwe winterjas en mijn roze sjaal om stapte ze trots over de kermis. Eendjes hengelen, suikerspin eten (een groene!) en in de botsautootjes die niet botsen; het was een heerlijk weekend!

Afgelopen weekend was Veere’s eerste zwemles. Gelukkig had ze in het zwembad bij Ageeth thuis al een paar keer rond gesparteld waardoor ze in ieder geval geen waterangst meer had. Maar hoe het uiteindelijk ging overtrof al onze verwachtingen! Ze was inmiddels al weken aan het aftellen en in de kleedkamer was ze dan ook aan het klagen dat het wachten op de badmeester zo lang duurde.

Ze was apetrots op haar supersonische badpak met ingebouwde vleugels en terwijl de meeste kindjes het toch allemaal vooral erg spannend vonden wilde madame niets liever dan het water in. Het enige waar ze even moeilijk bij keek was het springen in het water omdat ze daarbij koppie onder ging. Toen ze dat ook niet meer eng vond was er geen houden meer aan. Op haar buik en op haar rug, ze trok (een beetje scheef weliswaar maar toch) al baantjes. Papa en mama zaten trotser dan trots aan de zijkant. (Zoals op de foto te zien is waren we trouwens niet de enigen). En Veere telt inmiddels weer af tot de volgende zwemles.

(meer…)

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Nog anderhalf uur en dan zit mijn eerste dag als 36-jarige er op. Het was een drukke maar mooie dag. Ik heb geloof ik nog nooit zo veel kaarten gekregen en ik ben ook met cadeautjes vreselijk verwend. Er werd zelfs een plaat voor me gedraaid op West! En dat terwijl ik het niet eens vierde! Het allermooiste cadeautje kwam uiteraard van Veere. En dat was niet eens het cadeautje op zich (dat had ik namelijk zelf mogen uitkiezen van Richard dus dat was niet echt een verrassing), maar de blijdschap toen ze ontdekte dat het ochtend was. Normaal is ze haar bed niet uit te krijgen, maar nu riep ze dolgelukkig: ‘Het is ochtend! Dan mag je je cadeautje openmaken!’, waarna ze het pakje uit de verstopplek (de la in haar nachtkastje) ging halen. Een hoesje voor mijn ‘Tendo es’ (Nintendo DS waar ik zelf nooit mee mag spelen omdat zij hem zich heeft toegeeigend) waardoor hij niet stuk kan gaan als je hem laat vallen. Als een kind zo blij. Dat waren we op dat moment allebei!

We hebben het even gerekt, maar gisteren moest ze er dan toch echt aan geloven; Veere had haar eerste schooldag. Ik vond het vervelender dan Veere, want ik zag haar gelijk de hele dag niet meer. Na een ochtendje oefenen wilde ze ‘s middags gewoon weer terug. En daarna nog oefenen op de naschoolse opvang en daarna ook nog naar dansles. Ze heeft al net zo’n volle agenda als haar moeder!

Het ene moment ben je thuis vakantie aan het houden (en af en toe natuurlijk stiekem toch een beetje aan het werken), het andere moment zit je aan het strand van Portugal. Het was echt een spontane actie, met Richard en Veere naar de Algarve. En misschien was het door dat spontane dat we een heerlijke week hebben gehad. De lokatie was namelijk vrij afschuwelijk; we zaten in een appartement in Albufeira, het plaatsje waar  iedereen alleen naartoe lijkt te komen om te feesten en te drinken.  Maar dat mocht onze pret niet drukken. Het strand was echt op een paar honderd meter afstand en als we doorliepen tot de punt dan was het vrij rustig. Daarnaast hadden we een auto gehuurd voor 4 dagen, dus tijdens de mindere dagen konden we er lekker op uit trekken.  Zodoende hebben we een paar hele leuke plaatsjes gezien, een paar grote burchten, enorm grillige rotswanden van 60 meter hoog en we hebben in heel knusse haventjes aan het water gegeten. Een geslaagde vakantie dus!

Veere bij een standbeeld van Hendrik de Zeevaarder

Als ik schrijf dat de tijd vliegt voel ik me ineens wel heel oud. Maar het is wel zo, het gaat vreselijk snel. Vandaag is Veere 4 geworden. Morgen vieren we het, hopelijk in het park maar dat beslissen de weergoden. Vanochtend kreeg ze in ieder geval haar cadeautje; een kartonnen huis waar ze in kan kruipen maar waar ze ook naar hartelust op kan kliederen. En dat liet ze zich geen twee keer vertellen!

Nu ik toch bekend heb dat ik me oud voel kan ik best nog een keer zeggen dat het echt allemaal heel snel gaat. Veere is niet alleen jarig, ze is ook nog eens verliefd! Dat vertrouwde ze oma gisteren toe. Het antwoord op de logische vraag wie de gelukkige is, was verrassend. “Oom Erik!” Dat oom Erik al getrouwd is vond ze geen argument. “O, je kan toch van twee houden?” (Eigen)wijs!

Veere verheugt zich al bijna de hele week op deze zondag. Vandaag zouden we namelijk naar kabouter Plop gaan, een voorpremiere in de bioscoop. Een speciale kleuterbioscoop, waarbij het licht een beetje aan zou blijven, het geluid wat minder hard zou worden gezet en waar de kindjes wat lekkers bij zouden krijgen en ook nog eens een film’diploma’ achteraf. Ik houd die website al maanden in de gaten, want ze organiseren zo’n speciale voorstelling maar heel zelden; de vorige was in oktober 2007.

Vanochtend dus vroeg Kuro uitlaten zodat we op tijd de deur uit konden. Om in Delft voor een gesloten deur te staan.  Van het schema bij de ingang werden we niet wijzer, dus papa gebeld om de website te controleren. Ja hoor, het stond er echt: “aanstaande zondag om 11.00 uur is het weer zo ver.” Het enige wat niet klopte was de datum: 26 juni. De combinatie van ‘aanstaande zondag’ en een datum aan het eind van de maand zorgden er voor dat ik geen seconde twijfelde dat het vandaag was. Niet dus. Ik heb een boos mailtje gestuurd naar de bioscoop. Dat je op je zondagochtend voor jan doedel in de auto stapt en voor niks parkeergeld moet betalen is al niet leuk, maar hoe leg je zo’n hummel uit dat ze niet naar de film gaat? We zijn dus maar door gereden naar het Delftse Hout waar we wat gegeten hebben en waar ze tussen de geitjes en de varkens kon rondlopen. Daarna in Den Haag centrum nog een lekker ijsje gehaald. Dat haalde de grootste teleurstelling er gelukkig wel af. Ik ga altijd met veel plezier naar de bioscoop in Delft. Maar vandaag vond ik het inderdaad even een kleuterbioscoop.

nb De bioscoop heeft een excuusmail gestuurd. De film was wel degelijk vandaag, maar niet in Delft. Helaas stond dat er niet bij. We mogen nu a.s. woensdag naar de premiere. Jammer genoeg moet ik dan werken, dus plopperdeplop, dan moet papa maar mee. Haha!

Na een lekker ontbijt op bed en natuurlijk een prachtige tekening van Veere was het tijd voor een lekkere ontspannen dag. Normaal gesproken zouden we zeker naar het strand gereden zijn met dat prachtige weer, maar in de middag hadden we een kindermuziekvoorstelling dus dat vergaten we maar gelijk weer. Dus thuis lekker rustig aan gedaan en om 10 over 2 op de fiets gestapt om naar de Rijswijkse Schouwburg te gaan. Om 5 voor half 3 (5 minuten voor aanvang) kwamen we aan. ‘ Lekker strak op tijd’ zei ik nog. Toen viel mijn oog op de entree. Donker. En erg stil. Het schoot door mijn hoofd dat ze misschien vergeten waren dat het 11 mei Eerste Pinksterdag was, maar er stond echt 11-5-08 op de kaartjes. Bleken we voor de verkeerde schouwburg te staan… We moesten in Diligentia in Den Haag zijn. Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Terug naar huis, snel in de auto. Gelukkig stonden bijna alle verkeerslichten op oranje-knipper dus ‘slechts’ 10 minuten te laat stoof ik met Veere op mijn arm het goede theater in terwijl Richard de auto parkeerde. We mochten gelukkig nog naar binnen. Het zal de zonnesteek wel zijn geweest van de afgelopen warme dagen…

Mijn nieuwe tuinaanwinst. Leuk is ‘ ie he!