Debby Roukens' Weblog

Ik lig al 5 dagen ziek op bed en Veere misbruikt de gelegenheid om me zeker 4x per dag ‘beter te maken’ met de dokterskoffer die ze van tante Margo heeft gekregen.
“Zo mevrouw, bent u ziek?” “Ja dokter”, zeg ik braaf. Ze stopt de plastic stethoscoop in haar oren. Als een volleerd dokter duwt ze de andere kant op mijn borst. “Zuchten!” Ik zucht. En nog een keer en nog een keer en nog een keer. Zelfs mijn arm en hoofd worden beluisterd. “Zo, alles gezucht”, zegt de dokter tevreden. Dan komt de plastic injectienaald te voorschijn. In praktisch elke deel van mijn lijf wordt geprikt. “Prik!” klinkt het keer op keer blij. “Auw!” roep ik elke keer, maar dat mag niet, “want dan wordt de dokter boos!” Ik kan de dokter er maar net van weerhouden in mijn ogen te prikken.
Deze arts vertoont toch wel enigszins sadistische trekjes. De plastic thermometer wordt tevoorschijn gehaald. “Waar zijn je billen?” klinkt het dreigend terwijl ze onder de dekens duikt. Het stuk plastic in mijn mond bemoeilijkt het praten, maar door haar een snoepje aan te bieden red ik mijzelf. Ik ben ziek, maar ik heb in tijden niet zo gelachen.

Loading...

Celeste (2,5), Veere (3) en Julia (5) en op de achtergrond Ageeth (34)Wat een poppetjes he! Afgelopen maandag mochten ze langs de deuren voor Sint Maarten. In eerste instantie wilde Veere eigenlijk niet, maar met haar twee vriendinnetjes erbij vond ze het toch wel heel leuk. Jammer genoeg lag ik ziek op bed, maar (tante) Ageeth en papa zijn natuurlijk wel gezellig mee gegaan. Het was een groot succes! Veere deinde zelfs helemaal mee tijdens het zingen. Helaas heeft opa maar heel kort (en nogal beweeglijk) gefilmd, maar dit filmpje geeft toch een klein beetje een idee.

Nu de ergste schrik voorbij is gaat het gelukkig ook weer wat beter met Veere. Ze eet weer en krijgt weer praatjes. Het valt nu wel op hoe stil het de laatste week eigenlijk was! De afgelopen dagen ben ik zo snel mogelijk na de uitzending naar huis gescheurd om bij haar te zijn. Niet dat ik heel veel kon doen; af en toe wat te eten of te drinken halen en een nieuwe dvd opzetten. Dus heb ik met de laptop op schoot op bed liggen werken. Het zal nog wel even duren voor Veere weer helemaal de oude is denk ik, je merkt dat ze snel moe is. Ik ben nu wel extra alert, ook als de antibioticakuur afgelopen is. Ik weet in ieder geval dat de combinatie van hoesten en overgeven op iets heel anders kan duiden dan op buikgriep!

Na een paar dagen aanzien vandaag toch maar de dokter gebeld om Veere te laten nakijken. Ze hoestte, gaf over en was hangerig en soms bijna apathisch. Tien voor 3 hadden we een afspraak. De dokter dacht iets te horen, belde de kinderarts en stuurde ons direct door naar het ziekenhuis. Drie mensen hebben geluisterd, gekeken en gevoeld, er werd urineonderzoek gedaan en longfoto’s gemaakt. Na 3,5 uur kwam het verlossende woord; Veere heeft longontsteking. Gelukkig niet zo ernstig dat we haar achter moesten laten, we mochten gelijk langs de apotheek en nu ligt ze in haar eigen bedje te slapen. Ik ben blij dat we weten wat het is, al duurde het wachten eindeloos. 5,5 uur na de afspraak bij de huisarts kwamen we thuis. Het medicijn vond ze vreselijk, maar dat zal ze de komende week toch echt 3x per dag moeten slikken. Volgens de kinderarts is longontsteking een kwestie van domme pech; een bacterie of infectie die zich op of in de longen nestelt. Ik zal het eens opzoeken. Nu ben ik alleen maar blij met de wetenschap dat ze over een paar dagen weer op de been is. Je eigen kind ziek zien, het went nooit.

Vakantie… ik ben er al weer hard aan toe en ik heb nog niet eens over de vorige geschreven! Nu ik op de kop af een maand geleden voor het laatst schreef en ik uit binnen- en vooral buitenland klachten krijg heb ik mezelf verplicht er nu toch echt even voor te gaan zitten.
Ik ga het vakantieverhaal kort houden. De vakantie zelf was ook kort (na een heerlijke week Zuid-Frankrijk sloeg het weer om en zijn we terug naar Nederland gereden) en ik ging bepaald niet relaxed weg. Tijdens de vakantie heb ik een paar keer over mijn pas gestolen fiets gedroomd. Dat ik zag hoe hij gestolen werd, of gewoon het opnieuw ontdekken dat hij weg was. In mijn dagdromen hadden de dieven berouw gekregen en hem terug in de tuin gezet. Dat maakte de thuiskomst gelijk minder prettig, want uiteraard was dat niet gebeurd. Een dagje Efteling en een paar dagen Rockanje met Veere waren nog wel erg leuk, maar twee weken zijn toch wel heel snel om.
De maandag dat ik weer bij West begon was er een collega ziek en was een uur-gesprek nog niet voorbereid. Verderop in week zaten nog wat gaten in de uitzendingen. Zodoende was het vakantiegevoel binnen een dag verdwenen. Inmiddels zit ik weer helemaal in het stramien van rennen en vliegen, maar eerlijk is eerlijk, zo leef ik graag. Mijn weblog schiet er alleen af en toe een beetje bij in, ik ga de komende tijd weer wat beter mijn best doen. En op sommige vlakken moet ik mezelf wel een beetje tegenhouden af en toe. Door bijvoorbeeld ook wat te genieten van het nazomerweer. Zoals ik nu ga doen. Kuro, we gaan wandelen!

Maar wel een prinsessen-muis!

Afgelopen weekend weer lekker naar Duitsland geweest. Gezellig gewinkeld, gebarbecued, Kolonisten van Catan gespeeld en gewandeld in het bos. En hoe we het elke keer zo uitkienen weet ik niet, maar er was weer Dom! Dus gingen we uiteraard weer de glijbaan testen. En je ziet het; hij is nog steeds leuk!

Dagje Rockanje, kwartiertje Twister. Altijd leuk!

Komende woensdag is Veere jarig en afgelopen weekend hebben we dat gevierd. En hoe! Met een groep van 9 man en 4 kinderen (naast Veere ook neefje Piotr en de dochters van Ageeth) zijn we gaan picknicken in het park. Het was echt geweldig; Veere zag eruit als een echte prinses, het weer was heerlijk en de ouderwetse spelletjes in combinatie met bellenblaas, grabbelton, schmink en natuurlijk veel snoep was helemaal feest.

Veere is gruwelijk verwend door de hele familie en Ageeth. Ze was er een beetje beduusd van. En het werd gelijk weer duidelijk dat ze weliswaar pas (bijna) 3 is maar allesbehalve dom. Omdat ze pas woensdag op de opvang gaat trakteren hadden we uitgelegd dat ze nog niet echt jarig was maar dat we al wel feest gingen vieren. Cadeautjes krijgen vond ze prima, maar dat we voor haar wilden zingen pikte ze niet. “Ik ben nog niet jarig!” ging ze huilen toen we ‘Lang zal ze leven’ inzetten… Dat vond ik toch wel zielig. Dus volgend jaar is ze jarig op de dag dat het feest is. Of het nou een week vantevoren is of 3 dagen erna!

“Mama, sokje doet auw!” Ik trek Veere’s sok uit om te kijken of er iets inzit. Dat blijkt niet nodig. “Sokje aan de verkeerde voet!” Ik doe de sok daarom maar zonder in discussie te gaan aan de andere voet van dat kleine eigenwijze ding. “Veel beter!” Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Wat is het toch een heerlijk kind en wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn…