Morgen is het precies twee weken geleden dat we Mickey voor het laatst zagen. Het ene moment was ‘ie er nog, het volgende moment was hij weg. Het viel me zaterdagavond op dat hij er niet was om te eten, zondagochtend doorzocht ik even alle kamers om te kijken of ik hem niet per ongeluk ergens had opgesloten en toen ben ik naar Rockanje gegaan. Eind van de dag kreeg ik een berichtje van Richard dat hij Mickey de hele dag nog niet gezien had en toen werd ik ongerust. Maandag ben ik terug gereden vanuit Rockanje om te gaan zoeken. En dat doe ik nu nog steeds.
De zoektocht begon met het ophangen van posters. Het bellen van Amivedi, de Dierenbescherming. Toen het verspreiden van briefjes, huis-aan-huis. Het is natuurlijk vakantietijd, dus het kon natuurlijk zomaar dat hij per ongeluk ergens was opgesloten. Dinsdag sprak een man ons aan toen we opnieuw posters aan het ophangen waren. Hij had een dode rode kat langs de weg zien liggen toen hij in de nacht van zaterdag op zondag naar huis reed. Hij gaf de locatie wat ongelukkig aan, maar we fietsten er gelijk naartoe en vonden… niks. Een nare nacht volgde. Met moeite kon ik wachten tot het 8 uur was en ik de Dierenambulance mocht bellen van mezelf. Daar kreeg ik te horen dat ze ook een melding hadden gehad van een dode rode kat, maar dat ze niets hadden gezien. Ondertussen had ik al posters naar dierenartsen in de omgeving gebracht, Mickey bij 15 websites aangemeld en alle mensen in de buurt die we kennen een sms gestuurd met het verzoek hun zolders en garages te doorzoeken en hun ogen open te houden. Twee paragnosten met wie ik samenwerkte bij Radio West om hulp gevraagd. Op de radio een oproep gedaan. En elke dag verspreidden we weer meer briefjes en posters.
Een paar dagen later kreeg Richard een sms van iemand die -weer op dezelfde plek in dezelfde nacht- een dode kat had gezien. Zij gaf ook de tip om op die plek een bordje neer te zetten. Richard had dat amper gedaan of er stopte een auto. De mevrouw die uitstapte vertelde dat zij de bewuste nacht Mickey had zien liggen en was uitgestapt om te kijken of hij nog leefde. Dat was volgens haar niet het geval. Om half 4 heeft ze de Dierenambulance gebeld en die was -tevergeefs- gelijk gaan rijden. Toen Richard het vertelde voelde ik even iets van opluchting. En verdriet natuurlijk, maar we wisten nu in ieder geval wat er was gebeurd en waar. Tot het nieuws een beetje bezonken was en ik besefte dat dit eigenlijk alleen maar vreemder was. Een dode kat loopt niet weg, waar was hij dan gebleven?? Met mama ben ik gaan zoeken in de rietkragen en het hoge gras vlakbij de plek waar hij heeft gelegen. Met alle prikkels en brandnetels viel dat bepaald niet mee. We vonden niks.
Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder. Er zijn niet veel scenario’s. En eigenlijk vind ik ze sowieso allemaal naar. Ofwel was Mickey buiten bewustzijn toen hij werd gezien langs de rand van de weg en heeft hij zichzelf naar een stille plek gesleept om dood te gaan. Of hij was toch dood en iemand heeft hem meegenomen. Of hij loopt ergens gewond door de wijk of iemand heeft hem in huis genomen. Bij de laatste opties begrijp ik niet dat niemand ons heeft ingelicht. Het knaagt aan me. Elke ochtend word ik wakker met het besef dat er iets naars aan de hand is. En dan kijk ik uit het raam naar buiten met de stiekeme hoop dat er een rood katje aan komt huppelen. Dan zie ik dat het regent en dan kan ik me alleen maar afvragen waar hij is. En hopen dat hij geen pijn heeft of heeft gehad. En dan blijf ik verdrietig tot ik met dezelfde vragen weer ga slapen.
NB Mickey is gezien op het gras langs de Rijswijkse Waterweg, vlakbij de stoplichten van de Brasserskade. Dat is in de wijk De Bras in Den Haag (tegen Delft en Pijnacker/Nootdorp aan)
