Debby Roukens’ Weblog

Gisteren was ik nog op een prachtige lokatie voor Roukost (de watertoren in Delft), maar vorige week was ik ook op een hele bijzondere plek en ik ben er nog niet eens aan toegekomen deze te beschrijven.

In Alphen aan den Rijn is een prachtige zorgboerderij. Een groep van 10 mannen met een verstandelijke beperking woont en werkt daar. Wonen betekent voor sommigen een eigen huisje op het erf, voor de rest een kamer in de boerderij. Het werk bestaat uit het zorgen voor de melkkoeien, de twee varkens, de schapen, de kippen en de groentetuin. Het resultaat van dit werk vind je ook terug langs de weg, want daar staat een kraampje waar je zelf groenten mag afwegen en eieren kunt pakken. Het geld doe je in een bakje en je kunt je weg vervolgen. Met een beetje geluk mag je ook nog rondkijken en dat geluk had ik natuurlijk. Mocht ik nog een keer in Alphen komen dan rijd ik weer even langs. Gauw bij de koeien gluren en eitjes halen voor het weekend.

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

We hebben het even gerekt, maar gisteren moest ze er dan toch echt aan geloven; Veere had haar eerste schooldag. Ik vond het vervelender dan Veere, want ik zag haar gelijk de hele dag niet meer. Na een ochtendje oefenen wilde ze ’s middags gewoon weer terug. En daarna nog oefenen op de naschoolse opvang en daarna ook nog naar dansles. Ze heeft al net zo’n volle agenda als haar moeder!

Het ene moment ben je thuis vakantie aan het houden (en af en toe natuurlijk stiekem toch een beetje aan het werken), het andere moment zit je aan het strand van Portugal. Het was echt een spontane actie, met Richard en Veere naar de Algarve. En misschien was het door dat spontane dat we een heerlijke week hebben gehad. De lokatie was namelijk vrij afschuwelijk; we zaten in een appartement in Albufeira, het plaatsje waar  iedereen alleen naartoe lijkt te komen om te feesten en te drinken.  Maar dat mocht onze pret niet drukken. Het strand was echt op een paar honderd meter afstand en als we doorliepen tot de punt dan was het vrij rustig. Daarnaast hadden we een auto gehuurd voor 4 dagen, dus tijdens de mindere dagen konden we er lekker op uit trekken.  Zodoende hebben we een paar hele leuke plaatsjes gezien, een paar grote burchten, enorm grillige rotswanden van 60 meter hoog en we hebben in heel knusse haventjes aan het water gegeten. Een geslaagde vakantie dus!

Veere bij een standbeeld van Hendrik de Zeevaarder

Als ik schrijf dat de tijd vliegt voel ik me ineens wel heel oud. Maar het is wel zo, het gaat vreselijk snel. Vandaag is Veere 4 geworden. Morgen vieren we het, hopelijk in het park maar dat beslissen de weergoden. Vanochtend kreeg ze in ieder geval haar cadeautje; een kartonnen huis waar ze in kan kruipen maar waar ze ook naar hartelust op kan kliederen. En dat liet ze zich geen twee keer vertellen!

Nu ik toch bekend heb dat ik me oud voel kan ik best nog een keer zeggen dat het echt allemaal heel snel gaat. Veere is niet alleen jarig, ze is ook nog eens verliefd! Dat vertrouwde ze oma gisteren toe. Het antwoord op de logische vraag wie de gelukkige is, was verrassend. “Oom Erik!” Dat oom Erik al getrouwd is vond ze geen argument. “O, je kan toch van twee houden?” (Eigen)wijs!

Veere verheugt zich al bijna de hele week op deze zondag. Vandaag zouden we namelijk naar kabouter Plop gaan, een voorpremiere in de bioscoop. Een speciale kleuterbioscoop, waarbij het licht een beetje aan zou blijven, het geluid wat minder hard zou worden gezet en waar de kindjes wat lekkers bij zouden krijgen en ook nog eens een film’diploma’ achteraf. Ik houd die website al maanden in de gaten, want ze organiseren zo’n speciale voorstelling maar heel zelden; de vorige was in oktober 2007.

Vanochtend dus vroeg Kuro uitlaten zodat we op tijd de deur uit konden. Om in Delft voor een gesloten deur te staan.  Van het schema bij de ingang werden we niet wijzer, dus papa gebeld om de website te controleren. Ja hoor, het stond er echt: “aanstaande zondag om 11.00 uur is het weer zo ver.” Het enige wat niet klopte was de datum: 26 juni. De combinatie van ‘aanstaande zondag’ en een datum aan het eind van de maand zorgden er voor dat ik geen seconde twijfelde dat het vandaag was. Niet dus. Ik heb een boos mailtje gestuurd naar de bioscoop. Dat je op je zondagochtend voor jan doedel in de auto stapt en voor niks parkeergeld moet betalen is al niet leuk, maar hoe leg je zo’n hummel uit dat ze niet naar de film gaat? We zijn dus maar door gereden naar het Delftse Hout waar we wat gegeten hebben en waar ze tussen de geitjes en de varkens kon rondlopen. Daarna in Den Haag centrum nog een lekker ijsje gehaald. Dat haalde de grootste teleurstelling er gelukkig wel af. Ik ga altijd met veel plezier naar de bioscoop in Delft. Maar vandaag vond ik het inderdaad even een kleuterbioscoop.

nb De bioscoop heeft een excuusmail gestuurd. De film was wel degelijk vandaag, maar niet in Delft. Helaas stond dat er niet bij. We mogen nu a.s. woensdag naar de premiere. Jammer genoeg moet ik dan werken, dus plopperdeplop, dan moet papa maar mee. Haha!

Ik vind mezelf best een sportief type. Ik hou niet van stil zitten en je zult me tijdens een vakantie niet snel een paar dagen stil op het strand zien liggen. En ik kan steile wand klimmen en duiken en ik fiets graag. Althans, dat kon ik. Helaas is alleen de laatste sport nog actueel, want klimmen en duiken heb ik tot mijn spijt al een paar jaar niet gedaan. Het viel dan ook niet mee toen ik afgelopen week sportieve dingen moest uitproberen voor de radio. Het begon woensdag met boogschieten.

Het ziet er stoer uit, maar de dag erna had ik spierpijn in allebei mijn armen! Wel leuk om eens te proberen. En zowaar, de 3e keer raakte ik de schietschijf ook nog.

Vrijdag mocht ik de nieuwste rage uitproberen; skiken. Een kruising tussen skaten en nordic walking. Op de parkeerplaats deed ik de eerste voorzichte stapjes. Even een beetje eng, maar ook dat was hartstikke leuk!

Zaterdag hadden we een personeelsuitje. Met een gezellige barbecue, maar die moesten we wel eerst verdienen. Zodoende moesten we met bamboe en elastiekjes ‘iets’ bouwen, we hebben hoefijzers geworpen, op een quat gezeten en een stormbaan gedaan. Onder laaggespannen elastiekjes door, over hekken heen, aan een touw over de sloot heen slingeren en met 5 man op 1 ton klimmen. Nu heb ik echt overal spierpijn. Maar ik kan wel weer zeggen dat ik sportief ben!

Ik heb een aantal video fragmenten van programma’s uitgezonden op TV West online gezet:

• Groen Licht
• Het Voorwoord 2008
• TV West Nieuws
• Unicefstad

De video’s zijn ook te vinden in de Pagina’s en Video’s menu’s boven aan.

Na een lekker ontbijt op bed en natuurlijk een prachtige tekening van Veere was het tijd voor een lekkere ontspannen dag. Normaal gesproken zouden we zeker naar het strand gereden zijn met dat prachtige weer, maar in de middag hadden we een kindermuziekvoorstelling dus dat vergaten we maar gelijk weer. Dus thuis lekker rustig aan gedaan en om 10 over 2 op de fiets gestapt om naar de Rijswijkse Schouwburg te gaan. Om 5 voor half 3 (5 minuten voor aanvang) kwamen we aan. ‘ Lekker strak op tijd’ zei ik nog. Toen viel mijn oog op de entree. Donker. En erg stil. Het schoot door mijn hoofd dat ze misschien vergeten waren dat het 11 mei Eerste Pinksterdag was, maar er stond echt 11-5-08 op de kaartjes. Bleken we voor de verkeerde schouwburg te staan… We moesten in Diligentia in Den Haag zijn. Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Terug naar huis, snel in de auto. Gelukkig stonden bijna alle verkeerslichten op oranje-knipper dus ’slechts’ 10 minuten te laat stoof ik met Veere op mijn arm het goede theater in terwijl Richard de auto parkeerde. We mochten gelukkig nog naar binnen. Het zal de zonnesteek wel zijn geweest van de afgelopen warme dagen…

Mijn nieuwe tuinaanwinst. Leuk is ‘ ie he!

Op de typisch Zweedse paardjes

Na te hebben geslapen in een aftandse garage in Goteborg, een b&b in een prachtig vrijstaand huis in de natuur, een deftig maar rommelig apartement op 5 hoog in het centrum van Stockholm en een voormalige gevangenis kijk ik nu vanuit een voormalig (smalspoor-) treinstation naar de sneeuw op straat. Zweden is een dure maar wel mooie ervaring. In anderhalve week tijd hebben we zo’n 1000 kilometer afgelegd en nog maar een fractie gezien. Toch heb ik het gevoel dat we heel wat hebben meegekregen. We bezochten 6 musea waar we ondermeer de enige opgezette blauwe potvis ter wereld en (levende) haaien en aapjes zagen, we bekeken de geschiedenis van Volvo, we gingen de oudste kopermijn in van Europa (maar misschien zelfs ook wel daarbuiten), bewonderden glasblazers, slenterden door oude delen van Stockholm, zagen de verhalen van Astrid Lindgren tot leven komen in ‘Junibacken’ en natuurlijk roetsjten we op een ’slee’ van hellingen af. Hoogtepunt (haha!) was uiteraard het bezoek aan Ikea waar we zeker 3 uur rond liepen. Ik schaam me daar wel een klein beetje voor, maar het was toch erg leuk om te zien hoe mijn favoriete winkel er in het land van herkomst uitziet. Uiteraard: blauw! Maar wel met een andere vorm en hier en daar toch net ook wat andere spullen. Extra grappig nu vond ik het verhaal dat ik pas geleden in de krant las; dat de Denen boos zijn op Ikea omdat ze dure spullen naar Zweedse plaatsen hebben vernoemd en goedkope tapijtjes naar plaatsen in Denemarken. Voor mij zien die namen er allemaal hetzelfde uit, maar zo zie je dat chauvinisme overal voorkomt. Dat herken ik nu trouwens ook wel een beetje bij mezelf. Ik heb zin in een bord met aardappels en een lekkere bruine boterham met kaas. Ik vind knackebrod heerlijk maar het vult niet erg. En op straat en in de tram begrijpen waar mensen om je heen het over hebben is ook wel weer eens leuk! Het zijn natuurlijk pietluttigheden. Ik vind het echt een prachtig land en de mensen zijn heel hartelijk. De sneeuw zal ik wel missen, hoewel ik begreep dat we die mee terug naar huis nemen. Ik ben alleen bang ben dat er niet genoeg mee komt om ook thuis te kunnen sleetje rijden…