Debby Roukens’ Weblog

Noem het een latente kinderwens, een verborgen verlangen naar mijn jeugd of gewoon idioot, maar ik heb een wandelwagen gekocht! Ik zag ‘m en was verliefd. En Veere past er achter, beargumenteerde ik voor mezelf. Prachtig speelgoed dus. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat zij er niet veel aan vindt. Ik verkoop nog al eens iets op Marktplaats, dus madame verkondigde ‘dat ik hem maar moest verkopen’. Mooi niet! Hij staat nu in een hoek in de kamer. Binnenkort ga ik hem oppoetsen. En er een leuk dekentje in leggen. En wie weet zelfs wel een mooie babypop. Oke, misschien is het toch een heimelijk verlangen naar mijn jonge(re) jaren. Maar is ‘ie niet prachtig?

Veel mensen vinden het idee van een hond in huis een gruwel. Niet zozeer om de haren, overig vuil en de geur (terwijl in de praktijk dat juist de echte nadelen zijn), maar om het verplichte uitlaten. Dat vind ik dan wel fijn, weer of geen weer. Je hebt beweging, komt in gesprek met onbekenden en je ziet nog eens wat. Leuke bootjes, kwakende eendjes, mooie rozen, heftige ruzies… Bij mijn avondrondje stuitte ik op een wat ouder stel (ik gok halverwege de 50) dat enorm tegen elkaar tekeer ging. Hij maakte haar uit voor alles wat lelijk was, zij riep dat hij maar moest gaan plassen (??). Daar sta je dan. Ik neem bewust altijd mijn telefoon mee, maar wanneer heb je reden genoeg om 112 te bellen? Op het moment dat de vrouw in haar auto stapte verkleinde ik mijn afstand en liep door richting het stel. Dat was namelijk de enige logische richting; omkeren vond ik laf. Ik was iets te optimistisch. De man liep naar de auto, begon opnieuw te schelden en gaf een rotklap op de wagen. Daarna trok hij de deur open. Ik trok mijn telefoon. Maar gelukkig droop hij na nog een scheldkannonade af. En ook al was het ruim na 11 uur, hij bleef schelden op dat ‘pokkewijf’. We liepen op de stoepen aan weerszijden van de straat gelijk op. Daarna ging hij terug om te kijken of de vrouw echt weg was. Even later kwam ik haar een straat verderop in haar auto tegen. Ze leek op zoek naar een plek om te parkeren. Ik heb de dag er na gelukkig geen verontrustende berichten gehoord over mishandeling in de buurt, maar dit soort wandelingen mis ik graag. Krijgen de wandeling/honden-haters toch nog een klein beetje gelijk.

Kuro gefotografeerd door Veere

Oei, zo lang niets geschreven… Even een korte zonder al te veel toelichting. Aan het werk tijdens het varend corso door het Westland voor het radioprogramma Ik hou van Holland. Ruim 60 boten die voorbij varen met daarop zingende en dansende mensen. En niet te vergeten massa’s groenten, fruit en bloemen. Toepasselijker kan de omgeving niet zijn voor een programma met deze naam!

Het drama van Apeldoorn was nog niet eens weggezakt toen ik een prive-drama voor mijn kiezen kreeg. Toen ik vrijdagmiddag uit mijn werk kwam werd ik toegemiauwd door Vodje.  Dat doet hij eigenlijk altijd, maar het viel me wel gelijk op dat hij een beetje raar liep. Alsof er iets mis was met zijn evenwicht. Ik zat net te denken dat ik dat een beetje in de gaten moest houden toen hij bij me op schoot probeerde te springen. Dat mislukte en met een rare tussensprong kwam hij op de eettafel terecht. Waar hij vervolgens samen met twee olielampen vanaf viel. Geschrokken ging hij er vandoor. En ik ging er achteraan nadat ik een lading doeken op de druipende tafel en drijfnatte vloer had gegooid. Ondanks zijn zwalkende loop was Vodje via het balkon op het schuurdak terecht gekomen. Ik ben er maar achteraan geklommen, bang dat hij anders van het dak zou vallen.

Wat ik eigenlijk al vermoedde bleek bij de dierenarts te kloppen. Hij had een herseninfarct gehad. Het hele weekend heb ik naast Vodje op bed gelegen met de gordijnen dicht tegen de zon. Veel verder dan het bed kon hij niet komen.Ik geloofde er niet echt meer in, ik was bang dat ik hem zou moeten laten inslapen. Ongelofelijk hoe verdrietig je daar van kunt worden. En het cliche gebeurde, zijn leven ging als een film door mijn hoofd. Hoe ik hem een jaar of 16 geleden ving in Rockanje. Hoe hij van een wilde kat veranderde in een aanhankelijke schoot-tijger. Hoe het zoeken naar een ander huis versneld werd omdat een buurvrouw hem stelselmatig weg lokte met verse vis, hoe vaak ik met hem bij de dierenarts had gezeten en hij ondanks alle operaties, prikken en zelfs ingrepen zonder verdoving nooit een krimp gaf. Ik was en ben enorm trots op mijn stoere kat. Ben, want hij is er gelukkig nog steeds. Hij weegt inmiddels nog amper de helft van wat hij ooit woog, je voelt elk botje wanneer je hem aait, maar hij heeft geen pijn en hij lijkt te wennen aan zijn nieuwe wiebelige bestaan. Ik durf hem alleen nog niet naar buiten te laten en dat neemt hij me niet in dank af. Ik durf niet te geloven dat hij nog jaren zal leven, maar ik geniet deze ‘reserve’ tijd extra veel van hem.

Het gaat eindelijk ergens op lijken…

Veere heeft sinds kort een eigen schooltuintje. Wat trouwens niets met school te maken heeft, daar kreeg ze alleen een inschrijfformulier van.

Het leek me leuk voor haar te zien hoe groenten van zaadje tot plant uitgroeien (die zelf geplante zonnebloemen thuis werden wat eentonig), dus elke dinsdag en vrijdag racen we eind van de middag naar een volkstuincomplex waar ik aan het harken ga en waar Veere een beetje commentaar levert. Het zelf doen is nog wat lastig, dus wijst ze mama aan welke kluitjes nog klein gemaakt moeten worden. Als het op zaaien aan komt wordt ze ineens fanatiek. Alles wordt enthousiast uitgestrooid in geultjes en kuiltjes. Inmiddels hebben we bietjes, tuinbonen en radijsjes gezaaid, aardappels gepoot en uien in de grond gezet. De sterrenkers-V begint zelfs al omhoog te komen. Dinsdag gaan we een net over het tuintje spannen. En nu maar hopen op een geweldige oogst!