Debby Roukens' Weblog » Foto

Roef!

Debby — Wed, 21 Sep 2011 11:43:25 +0000

Zijn naam rijmt op zoef en zo ging het ook. Op 30 augustus was hij er. Niet ineens, dat is overdreven, maar in 3 uur en een kwartier hield ik ons prachtige mannetje in mijn armen. Het ziekenhuis waar ik zou bevallen hebben we niet eens gehaald, meneer koos voor de logeerkamer. En ook al was het niet de eerste keer, wat een overweldigende ervaring is het toch. En hoe is het toch mogelijk dat zo’n compleet mensje in een buik past! Roef is een geweldig tevreden mannetje en hij is ontzettend lief. We zijn heel gelukkig met hem!

In ver- en afwachting

Debby — Mon, 22 Aug 2011 11:31:52 +0000

Nog een paar dagen, dan is ons gezin ineens uitgebreid. Nou ja, ineens… het poesje dat we gaan halen uit het asiel is redelijk ineens. De baby zit er logischerwijs al bijna 9 maanden aan te komen. Zeker de laatste tijd met de zoektocht naar Mickey had ik erg veel afleiding. Maar nu de uitgerekende datum angstaanjagend dichtbij komt kan ik er niet meer omheen. De kwalen ben ik al een tijdje zat. Brandend maagzuur, slecht slapen en nu ineens olifantenvoeten door het vocht dat ik plots vasthoud… geen pretje. Maar als ik aan de bevalling denk stelt dat allemaal niks voor. Dus kijk ik voor afleiding maar veel naar de foto van de ‘baby’ waar ik binnenkort alleen maar voor in de auto hoef te stappen. Hij is nog niet gezond verklaard dus hij mag nog niet weg, maar dat is een kwestie van tijd. Dit is Bliksem!

Nachtmerrie

Debby — Fri, 12 Aug 2011 21:33:41 +0000

Morgen is het precies twee weken geleden dat we Mickey voor het laatst zagen. Het ene moment was ‘ie er nog, het volgende moment was hij weg. Het viel me zaterdagavond op dat hij er niet was om te eten, zondagochtend doorzocht ik even alle kamers om te kijken of ik hem niet per ongeluk ergens had opgesloten en toen ben ik naar Rockanje gegaan. Eind van de dag kreeg ik een berichtje van Richard dat hij Mickey de hele dag nog niet gezien had en toen werd ik ongerust. Maandag ben ik terug gereden vanuit Rockanje om te gaan zoeken. En dat doe ik nu nog steeds.
De zoektocht begon met het ophangen van posters. Het bellen van Amivedi, de Dierenbescherming. Toen het verspreiden van briefjes, huis-aan-huis. Het is natuurlijk vakantietijd, dus het kon natuurlijk zomaar dat hij per ongeluk ergens was opgesloten. Dinsdag sprak een man ons aan toen we opnieuw posters aan het ophangen waren. Hij had een dode rode kat langs de weg zien liggen toen hij in de nacht van zaterdag op zondag naar huis reed. Hij gaf de locatie wat ongelukkig aan, maar we fietsten er gelijk naartoe en vonden… niks. Een nare nacht volgde. Met moeite kon ik wachten tot het 8 uur was en ik de Dierenambulance mocht bellen van mezelf. Daar kreeg ik te horen dat ze ook een melding hadden gehad van een dode rode kat, maar dat ze niets hadden gezien. Ondertussen had ik al posters naar dierenartsen in de omgeving gebracht, Mickey bij 15 websites aangemeld en alle mensen in de buurt die we kennen een sms gestuurd met het verzoek hun zolders en garages te doorzoeken en hun ogen open te houden. Twee paragnosten met wie ik samenwerkte bij Radio West om hulp gevraagd. Op de radio een oproep gedaan. En elke dag verspreidden we weer meer briefjes en posters.
Een paar dagen later kreeg Richard een sms van iemand die -weer op dezelfde plek in dezelfde nacht- een dode kat had gezien. Zij gaf ook de tip om op die plek een bordje neer te zetten. Richard had dat amper gedaan of er stopte een auto. De mevrouw die uitstapte vertelde dat zij de bewuste nacht Mickey had zien liggen en was uitgestapt om te kijken of hij nog leefde. Dat was volgens haar niet het geval. Om half 4 heeft ze de Dierenambulance gebeld en die was -tevergeefs- gelijk gaan rijden. Toen Richard het vertelde voelde ik even iets van opluchting. En verdriet natuurlijk, maar we wisten nu in ieder geval wat er was gebeurd en waar. Tot het nieuws een beetje bezonken was en ik besefte dat dit eigenlijk alleen maar vreemder was. Een dode kat loopt niet weg, waar was hij dan gebleven?? Met mama ben ik gaan zoeken in de rietkragen en het hoge gras vlakbij de plek waar hij heeft gelegen. Met alle prikkels en brandnetels viel dat bepaald niet mee. We vonden niks.
Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder. Er zijn niet veel scenario’s. En eigenlijk vind ik ze sowieso allemaal naar. Ofwel was Mickey buiten bewustzijn toen hij werd gezien langs de rand van de weg en heeft hij zichzelf naar een stille plek gesleept om dood te gaan. Of hij was toch dood en iemand heeft hem meegenomen. Of hij loopt ergens gewond door de wijk of iemand heeft hem in huis genomen. Bij de laatste opties begrijp ik niet dat niemand ons heeft ingelicht. Het knaagt aan me. Elke ochtend word ik wakker met het besef dat er iets naars aan de hand is. En dan kijk ik uit het raam naar buiten met de stiekeme hoop dat er een rood katje aan komt huppelen. Dan zie ik dat het regent en dan kan ik me alleen maar afvragen waar hij is. En hopen dat hij geen pijn heeft of heeft gehad. En dan blijf ik verdrietig tot ik met dezelfde vragen weer ga slapen.

NB Mickey is gezien op het gras langs de Rijswijkse Waterweg, vlakbij de stoplichten van de Brasserskade. Dat is in de wijk De Bras in Den Haag (tegen Delft en Pijnacker/Nootdorp aan)

Vroeg!

Debby — Wed, 05 May 2010 15:56:10 +0000

Sinds kort zijn we bezig met het Tv West Ochtendnieuws en dat mag iedereen weten! Dit heuglijke feit wordt dan ook gigantisch verkondigd langs de A4 bij de pannekoekenboerderij. Gaat dat zien! En voor degenen die daar nooit rijden:

Kijk een worm!

admin — Wed, 24 Mar 2010 22:05:14 +0000

De schooltuintjes zijn weer begonnen. Gelukkig zijn de tuin-goden ons gunstig gezind; een worm!

De hop-prinsessen van Rockanje

admin — Sun, 27 Sep 2009 11:00:04 +0000

Speelgoed?

Debby — Thu, 20 Aug 2009 19:12:33 +0000

Noem het een latente kinderwens, een verborgen verlangen naar mijn jeugd of gewoon idioot, maar ik heb een wandelwagen gekocht! Ik zag ‘m en was verliefd. En Veere past er achter, beargumenteerde ik voor mezelf. Prachtig speelgoed dus. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat zij er niet veel aan vindt. Ik verkoop nog al eens iets op Marktplaats, dus madame verkondigde ‘dat ik hem maar moest verkopen’. Mooi niet! Hij staat nu in een hoek in de kamer. Binnenkort ga ik hem oppoetsen. En er een leuk dekentje in leggen. En wie weet zelfs wel een mooie babypop. Oke, misschien is het toch een heimelijk verlangen naar mijn jonge(re) jaren. Maar is ‘ie niet prachtig?

Rondje hondje

Debby — Tue, 18 Aug 2009 06:25:01 +0000

Veel mensen vinden het idee van een hond in huis een gruwel. Niet zozeer om de haren, overig vuil en de geur (terwijl in de praktijk dat juist de echte nadelen zijn), maar om het verplichte uitlaten. Dat vind ik dan wel fijn, weer of geen weer. Je hebt beweging, komt in gesprek met onbekenden en je ziet nog eens wat. Leuke bootjes, kwakende eendjes, mooie rozen, heftige ruzies… Bij mijn avondrondje stuitte ik op een wat ouder stel (ik gok halverwege de 50) dat enorm tegen elkaar tekeer ging. Hij maakte haar uit voor alles wat lelijk was, zij riep dat hij maar moest gaan plassen (??). Daar sta je dan. Ik neem bewust altijd mijn telefoon mee, maar wanneer heb je reden genoeg om 112 te bellen? Op het moment dat de vrouw in haar auto stapte verkleinde ik mijn afstand en liep door richting het stel. Dat was namelijk de enige logische richting; omkeren vond ik laf. Ik was iets te optimistisch. De man liep naar de auto, begon opnieuw te schelden en gaf een rotklap op de wagen. Daarna trok hij de deur open. Ik trok mijn telefoon. Maar gelukkig droop hij na nog een scheldkannonade af. En ook al was het ruim na 11 uur, hij bleef schelden op dat ‘pokkewijf’. We liepen op de stoepen aan weerszijden van de straat gelijk op. Daarna ging hij terug om te kijken of de vrouw echt weg was. Even later kwam ik haar een straat verderop in haar auto tegen. Ze leek op zoek naar een plek om te parkeren. Ik heb de dag er na gelukkig geen verontrustende berichten gehoord over mishandeling in de buurt, maar dit soort wandelingen mis ik graag. Krijgen de wandeling/honden-haters toch nog een klein beetje gelijk.

Kuro gefotografeerd door Veere

In ‘actie’

Debby — Mon, 03 Aug 2009 19:15:00 +0000

Oei, zo lang niets geschreven… Even een korte zonder al te veel toelichting. Aan het werk tijdens het varend corso door het Westland voor het radioprogramma Ik hou van Holland. Ruim 60 boten die voorbij varen met daarop zingende en dansende mensen. En niet te vergeten massa’s groenten, fruit en bloemen. Toepasselijker kan de omgeving niet zijn voor een programma met deze naam!

Lekker naar de kinderboerderij

Debby — Sun, 07 Jun 2009 19:43:13 +0000