Debby Roukens' Weblog

Margo die minstens zo’n dierengek is als ik riep een tijdje geleden dat ze wel eens koe wilde knuffelen. Dat leek me een leuk verjaardagscadeau, dus tuften we zaterdag naar Gelderland. Het was een verrassing voor haar en uiteindelijk ook voor mij, want wat een bijzondere ervaring was het! Eerst kregen we een korte uitleg, toen mochten we tussen de kalfjes gaan zitten. Die beestjes zijn vreselijk nieuwsgierig, je voelt heel de tijd een tong om je haar, in je nek en mijn kraag was ook een populair doelwit. Je krijgt er spontaan een lachstuip van.

Na een rondleiding door de stal van de melkveehouderij (want dat is het eigenlijk) werden we aan het werk gezet. Om de rechter hersenhelft (dat is de creatieve kant) te stimuleren gingen we schilderen. Zodra we klaar waren hingen Margo en ik al weer bij de koeien rond, want dat vonden we stiekem toch veel leuker. Uiteindelijk werd verteld hoe je een koe moet benaderen en toen mochten we zelf een koe uitzoeken om tegenaan te gaan liggen. De koe die ik trof was een enorme knuffelaar, ze begon zelfs te knorren van genot. Ze wilde zelfs plat gaan liggen, maar dat kan niet door de beugels waar ze tussen liggen. Dat klinkt misschien sneu, maar anders kunnen ze in hun eigen ontlasting gaan liggen. Een tijd lang hield ik haar kop tussen mijn handen. Ondertussen voel je de ademhaling en de warmte van zo’n dier. Ze wegen zo’n 700 kilo, dus alles lijkt toch een beetje uitvergroot. Hier en daar hoorde je geklater van een plassende koe, maar je hoorde vooral de mussen af en aan vliegen en kwetteren. Niet in de natuur, maar toch ook wel. Het was heel bijzonder.

De hele terugweg hebben we zitten geeuwen. Je wordt er inderdaad heel rustig van zoals beloofd was op de website. In de zomer nog maar eens een keertje terug, dan lekker mee de wei in!

Foto: Tom Merks

Maar dan heel letterlijk.. Voor Groen Licht kom ik op de raarste plaatsen. De riolering van Den Haag was er daar 1 van. En ja, het stinkt. En er dreven dubieuze dingen voorbij. Maar toch viel het me alles mee. Ik was dan ook in een wateroverslag. Al die pijpen staan met elkaar in verbinding, vandaar toch die ‘odeur’… De mannen die in de pijpen werken krijgen elke drie jaar een inenting tegen allerlei enge ziektes. Aangezien ik die prikken lang geleden voor het laatst gehad heb werd ik helemaal ingepakt; laarzen aan, papieren overall, handschoenen. En voor de zekerheid werden die nog even met dikke tape vastgeplakt om te voorkomen dat ze zouden los schieten. Word je ‘s ochtends in de make up enigszins toonbaar gemaakt, kom je uiteindelijk als een soort afgekeurde Teletubbie in beeld. Het blijft toch bijzonder, tv maken.

Gisteren mocht ik ervaren hoe het is om blind te zijn. Dat klinkt niet echt gezellig, maar het was wel heel bijzonder. Bij het Loket Aangepast Lezen in Den Haag werd ik ingewijd in de wereld van de blinden en slechtzienden. Hoe lees je boeken als je niet kunt kijken, hoe stap je in de juiste tram en hoe steek je de straat over? Met een theedoek voor mijn ogen heb ik dat laatste geprobeerd. Doodeng! Je hoort van alle kanten geluiden van voorbijrazende auto’s, stemmen, en dan moet je blindvaren op een witte stok waarmee je de grond aftast. Leo gidste me. Hij is 38 jaar geleden blind geboren en vindt het de gewoonste zaak van de wereld om zonder zicht rond te lopen. Ik was blij toen de theedoek afging. Ik was pas 3 meter vooruit gekomen. Maar ik zag wel dat het mistig was, waar de auto’s vandaan kwamen en ik stapte zonder beperking de bus weer in om terug naar de studio te rijden. We beseffen toch veel te weinig hoe gelukkig we zijn als we niks mankeren. Dit was mijn herinnering! En ik denk niet dat ik hem snel zal vergeten…

Gisteren waren we voor de kerst bij papa en mama. Hartstikke gezellig, cadeautjes uitpakken (eigenlijk tegen mijn principes met kerst, maar met Veere toch wel erg leuk), gourmetten en natuurlijk spelletjes doen. Helaas pakte een van de spelletjes wel heel naar uit. We zouden gaan sjoelen en de bak stond rechtop tegen de muur zodat hij niet zo veel ruimte in beslag nam. Ineens hoorde ik een klap en een fractie van een seconde later voelde ik hem ook. De sjoelbak was met het zware gedeelte (waar dus de schijven opgeslagen zitten) tegen de zijkant van mijn hoofd gevallen. Omdat ik zat te lezen zag ik hem niet aankomen dus de verrassing was extra groot. Ik heb wel een stevig hoofd is gebleken, want de sjoelbak was stuk. Iets in mijn hoofd misschien ook wel, want ik voel het nog steeds.

Vannacht om half 4 een soort deja vu. Een harde klap en daarna gegil. De volle boekenplank die boven het bedje van Veere hangt was in zijn geheel naar beneden gekomen. Veere was godzijdank niet geraakt door de plank, maar wel door wat boeken. Gelukkig had ze ook nergens pijn, ze was alleen heel erg geschrokken. Die plank gaat dus terug met pluggen van minimaal 20 centimeter lengte en met 10 boeken er op. Maximaal.

Vandaag was ik weer voor Radio West op pad, naar het Stadsklooster in Den Haag. Wat een geweldige lokatie! Zulke vredelievende mensen die niet alleen in hun eigen geloof geloven… Prachtig. En er is niks engs gebeurd. Misschien hebben de kaarsjes geholpen die broeder Frans opstak voor de uitzending. Ik heb nu ook wat kaarsjes aangestoken. Hopelijk helpen ze me schadevrij door de rest van deze tweede kerstdag heen!

Loading...

Loading...

Celeste (2,5), Veere (3) en Julia (5) en op de achtergrond Ageeth (34)Wat een poppetjes he! Afgelopen maandag mochten ze langs de deuren voor Sint Maarten. In eerste instantie wilde Veere eigenlijk niet, maar met haar twee vriendinnetjes erbij vond ze het toch wel heel leuk. Jammer genoeg lag ik ziek op bed, maar (tante) Ageeth en papa zijn natuurlijk wel gezellig mee gegaan. Het was een groot succes! Veere deinde zelfs helemaal mee tijdens het zingen. Helaas heeft opa maar heel kort (en nogal beweeglijk) gefilmd, maar dit filmpje geeft toch een klein beetje een idee.

Ik ben 35! En om dat te vieren had ik vandaag een knusse maar heerlijke high tea. Mama had zich vreselijk uitgesloofd op alle taarten, scones, muffins en ander lekkers. En dat heb ik geweten! Ik krijg mijn broek haast niet meer dicht, het is echt schandalig. En ik ben ook nog eens schandalig verwend. Het was een hele leuke verjaardag. Op zo’n manier is ouder worden helemaal niet erg!

Is het geen plaatje? 28 december 1968, de geboorte van Erik. Vandaag kreeg hij zelf samen met Sylwia een tweede kindje; een jongetje met de naam Rob. Als tante ben ik natuurlijk (zelfs zonder hem gezien te hebben) apetrots! Morgen kan ik hem hopelijk bewonderen.