Debby Roukens’ Weblog

Afgelopen nacht was het precies 70 jaar geleden dat de Kristallnacht plaatsvond. In het Verzetsmuseum in Gouda vond een herdenking plaats en ik had de eer daar te mogen voorlezen. Na een stoetje van bekende Nederlanders die teksten lazen uit het dagboek van journalist Philip Mechanicus mocht ik afsluiten met de laatste brief die hij aan zijn dochter Ruth schreef, ongeveer een maand voor hij doodgeschoten werd.

Mechanicus omschrijft het leven in de barakken. Het gekke is dat je denkt alle gruwelverhalen wel te kennen, maar na anderhalf uur luisteren naar die verhalen komt het opnieuw weer heel dichtbij. Ik ga het hier allemaal niet herhalen, maar voor mij is de discussie over wel of niet de oorlog herdenken een onnodige. Het zou nooit meer mogen gebeuren maar het gebeurt immers nog steeds.

Op weg naar terug naar de auto kwamen we langs een gebouw waar vermoedelijk een joodse synagoge in zit. Op de trap lag een sober maar mooi wit boeket. Opdat we het nooit vergeten. Ondanks mijn dikke jas ging er een rilling door me heen.

Amerika krijgt voor het eerst een zwarte president en Veere durft ineens met zwembandjes zonder hulp te zwemmen. En toeval of niet, ze heeft haar eerste zwarte poppetje getekend!

Vrijdag en zaterdag was het ‘Make a difference day’; een dag waarin mensen worden opgeroepen voor 1 keer vrijwilliger te zijn. Ik zag dat in een verpleeghuis in Rijswijk mensen werden gezocht voor het helpen bij een avond met klassieke muziek. Ik vond het een mooi initiatief, dus ik meldde me aan. In het huis kreeg ik met nog twee andere 1-dags-vrijwilligers uitleg. De bewoners moesten van hun kamer gehaald worden en naar de zaal worden gebracht waar het optreden was. Tussendoor moesten er toastjes gemaakt en uitgedeeld worden en na afloop moest iedereen weer terug naar de kamer. Ik assisteerde een vaste vrijwilligster. Helaas lukte het niet iemand mee te krijgen naar de zaal. Tijdens het optreden (twee broers, een op piano de andere op viool, helaas niet altijd helemaal toonvast) kon ik op mijn gemak rondkijken. Het gevoel dat je daarbij krijgt is heel dubbel. Grappig hoe een paar oudere mannen met elkaar zaten te kibbelen omdat ze van elkaar vonden dat ze te veel herrie maakten, triest de geur van verschraalde urine. Om te lachen de mevrouw die helemaal in het grijs gekleed in haar rolstoel zat, maar wel met knalroze Crocs aan haar voeten. Om te huilen de mevrouw die in haar rollatormandje een dik boek over Frankrijk meetorste. Zou ze naar het land verlangen? Of er van dromen omdat ze er nog nooit geweest was? Alleen door er over te denken werd ik er treurig van.  De avond liep gelukkig wel positief af; de dijenkletsers als ‘Wien, Wien, Wien’ (en andere nummers met soortgelijke titels) werden prachtig gevonden en iedereen ging tevreden naar de eigen kamer terug. Ik heb me gelijk aangemeld om incidenteel bij te springen. Want hoewel ik het gevoel heb dat ik amper iets gedaan heb maakt zo’n avond inderdaad verschil.

In november komt een nieuw boek uit met de treurige titel ‘Het boek met alle leugens‘. De drie meest voorkomende leugens:

1. Ik hou van jou
2. De rekening is betaald
3. Ik ben er over vijf minuten!

Ik ga voor Roukost een exemplaar aanvragen, ik wil de rest van de top 10 wel eens horen. Maar ik denk eigenlijk dat iedereen er zelf ook nog wel een paar aan kan toevoegen. Wat te denken van ‘Het eten was lekker’, ‘Goed gedaan’, ‘wat zie je er leuk uit’, ‘het gaat goed met me’ en ga zo maar door. We worden kortom regelmatig voorgelogen. En we liegen natuurlijk zelf net zo hard voor. Niet leuk, maar aan de andere kant is het ook wel prettig dat je niet de hele dag de waarheid hoort. Want dat is waarschijnlijk nog erger dan een leugentje.

Gisteren toen ik  aankwam op mijn werk viel het me op dat er twee cameramannen voor de deur stonden. Nu lopen er wel meer mensen met camera’s rond, dus helemaal raar vond ik dat niet. Op het moment dat ik de trap opliep begon het alarm te loeien (de slow whoop zoals het zo mooi genoemd wordt). Het eerste wat door mijn hoofd schoot was ‘wie gaat nou midden op de dinsdag het alarm testen?!’ Twee seconden later gevolgd door het idee ‘Aha! Daar waren die cameramannen voor!’ Nog twee tellen later stroomde de redactie leeg. Ontruimingsoefening! Shit, ik ben BHV’er (BedrijfsHulpVerlener), dus ik moest mijn hesje en helm pakken om mee te helpen. Ik gaf dus helemaal het goede voorbeeld (maar niet heus); tegen de stroom in de redactie op, tas neerzetten en daarna via de receptie terug naar de redactie om te kijken of deze helemaal ontruimd was. Dat was gelukkig het geval en we vestigden een nieuw record, het hele pand was in 7 minuten leeg. Niet echt met dank aan mij deze keer…

O ja, de camera’s waren bedoeld voor het bedrijfsfilmpje dat momenteel gemaakt wordt. Het lukt zonder alarm natuurlijk nooit al die journalisten het pand uit te jagen om zichzelf te laten filmen. Twee vliegen in een klap dus!

Voor de tweede keer in een paar weken tijd is de Aldi hier om de hoek overvallen. Voor de vierde keer dit jaar al zelfs. Hoe moet dat voelen, bedreigd worden voor een paar rotcenten die notabene van iemand anders zijn? Ik wil er niet eens over nadenken, ik heb vreselijk medelijden met de mensen die aan het werk waren toen het gebeurde. Het filiaal is overigens voor onbepaalde tijd gesloten.

Ook sneu -maar uiteraard van een heel ander kaliber- is het feit dat ik vannacht vergeten ben mijn lenzen uit te doen. Ik ontdekte het vanochtend pas toen ik ze wilde indoen. Ik begreep al niet waarom mijn ogen zo kleefden. Ik loop nu als een soort mol door het huis, want het blijft allemaal een beetje wazig. Ik heb even gebeld naar mijn lenzenspecialist, maar het schijnt vanmiddag al weer een stuk beter te moeten gaan. Dan mag ik mijn lenzen ook weer indoen. En dan vanavond iets beter nadenken als ik mijn bed instap.

De afgelopen dagen heb ik een heerlijke portie sentiment beleefd. Terug naar de tijd van de cassettebandjes, het keer op keer terugspoelen van je favoriete nummers, gespannen kijkend naar de teller om er zeker van te zijn dat je er niet voorbij spoelde. De tijd ook van hartjessstickers in mijn agenda plakken, van songteksten overschrijven, kortom van zoetsappigheid, maar bovenal van ultiem geluk… Hoe dat kwam?

Eerst was daar Stevie Wonder afgelopen maandag in Ahoy. Natuurlijk kwam Parttime Lover voorbij (ooit mijn eerste singeltje!), maar ook snellere hits. Het was een feest! Wat een geweldige sfeer en wat heerlijk zo veel bekende nummers te horen en mee te zingen.

Vanavond was de eerste avond van de tour ‘Ze zijn terug’ in De Boerderij in Zoetermeer. Alleen maar muziek uit de jaren ‘80, dus nog meer veel meer sentiment. Kadanz, Splitsing, Erik Mesie van Toontje Lager en Circus Custers traden allemaal op. Ik was verbaasd hoe alle teksten gelijk uit een donker plekje in mijn hersenen omhoog borrelden. Veel lekkere meezingnummers, maar ook veel wonderschoons. Recht uit het hart, Monica, Dagen dat ik je vergeet. Zucht, wat een heerlijke muziek werd er toen gemaakt. Ik weet het, dat is een hele sentimentele opmerking. Maar toen ik naar de grijze haren van de bandleden keek was dat gevoel ook iets dat omhoog borrelde. Hoe dan ook, ik heb twee heerlijke avonden gehad.

Mijn laatste lokatieuitzending voor de vakantie was in het Venduehuis in Den Haag. Ik wilde daar al heel lang heen om eens achter de schermen te kijken en dat was terecht, wat leuk is het daar! Ze waren druk aan het opbouwen voor de kijkdagen voor de najaarsveiling. Mama wilde heel graag mee (ik heb die tic natuurlijk niet van een vreemde) en die liep natuurlijk gelijk tegen een armband aan die ze prachtig vond. Na de uitzending heeft ze hem gepast en zowaar, ondanks haar kleine polsen zat hij mooi. Afgelopen vrijdag fietsten we dus weer naar het veilinghuis om te gaan bieden. We vonden het allebei vreselijk spannend, maar we hadden ruim 30 objecten om te kijken hoe het in zijn werk gaat.

Wat ons al snel opviel was dat sommige voorwerpen geen biedingen in de zaal opleverden. Dan zakt de veilingmeester in prijs om alsnog een bieder te krijgen. Regelmatig biedt hij ook zelf voor mensen die een bod hebben ingebracht via de website. We bedachten dus een ‘tactiek’; als er niet geboden zou worden in de zaal, zouden wij ook niet gelijk bieden in de hoop dat de prijs zou dalen.

De armband was bijna aan de beurt. Ik stopte Veere een pepermunt in haar mond zodat ze even heel stil zou zijn en wij ons konden concentreren.  Kavelnummer 1041, de hamer ging naar de borst van de veilingmeester en hij noemde een bedrag. Helaas, er was dus al geboden via internet. De blik van de veilingmeester ging de zaal rond. ‘Niemand meer?’ De hamer ging de lucht in. Mama zat verstijfd voor zich uit te kijken. Ik slaakte een kreet, gaf mama een mep en stak in dezelfde seconde mijn andere arm half omhoog. ‘In de hamerslag, voor die mevrouw!’ Ik dacht dat ik een hartverzakking had. Maar toch… we hadden hem! Mama had van de spanning gewoon een soort spontane blackout gekregen en ik word waarschijnlijk ook een jaar minder oud, maar wat waren we blij. De armband is inmiddels gepoetst en hoewel ze hem van Erik voor haar verjaardag (in december!) heeft gekregen hangt hij al om haar arm. En elke keer als ik hem zie maakt mijn buik weer even een soort sprongetje. We hebben hem!

Rijkdom is als koeiestront; het krijgt pas waarde als je het verspreidt over het land.

Hu Jintao

(Met dank aan damespraatjes.nl)