Debby Roukens' Weblog » Overig

Help!

Debby — Mon, 21 Jun 2010 18:30:36 +0000

Terwijl de halve wereld voetbal kijkt is vandaag in Marokko een conferentie begonnen over de walvisvangst. Ondanks een internationaal verbod dat in1986 in ging vangt Japan jaarlijks honderden walvissen onder het mom van ‘wetenschappelijk onderzoek’. Voor zover bekend zijn in het seizoen 2009-2010 maar liefst 2078 grote walvissen gedood, waarvan 1512 via de walvisvaart. Dit cijfer is exclusief dolfijnen, bruinvissen en grienden.
Japan wil een compromis waarin het instemt in beperkte mate te mogen vangen, met een vooruitzicht naar een verbod. Als dit compromis gekozen wordt betekent het dat er dus weer met toestemming gejaagd mag worden. Bizar als je bedenkt dat de walvis in zijn voortbestaan wordt bedreigd. Wat kunnen we daar nou tegen doen? Stoppen met voetbal kijken hoeft echt niet. Ik heb mijn handtekening gezet tegen de walvisvangst. Doe jij dat ook? https://secure.avaaz.org/nl/whales_last_push/?vl
Niet wachten met reageren, er wordt nog deze week gestemd voor of tegen de jacht. En stuur de link alsjeblieft aan zo veel mogelijk mensen door. Niks doen levert zeker niets goeds op…. Dus: help!

Nieuw begin

Debby — Sun, 13 Jun 2010 19:45:36 +0000

Richard rijdt net weg, rugzak met spullen bij zich. Eigenlijk al heel lang een vertrouwd gezicht, ware het niet dat de achterliggende reden een hele andere is dan de afgelopen jaren. Hij gaat een nacht ergens anders slapen omdat hij morgen al om 7 uur ‘s ochtends een afspraak heeft en hij dan wat minder vroeg hoeft op te staan. Geen vertrek dus naar zijn eigen huis met spullen van Veere. Na een paar verwarrende jaren hebben we besloten weer met elkaar verder te gaan. Geen halfzachte poging, maar serieus. Hij heeft zijn huis opgezegd, mijn huis staat te koop en binnenkort verhuizen we met zijn drietjes naar een nieuwe woning voor een frisse nieuwe start. Een drukke maar leuke tijd. Lekker tuttig filosoferen over welke kleuren we op de muren gaan smeren, discussies voeren over wat een nieuwe koelkast mag kosten en op zoek naar de ultieme lamp voor de woonkamer… We hebben er ontzettend veel zin in!

Bleh

Debby — Sat, 01 May 2010 12:34:17 +0000

Volgens de dokter is het domme pech, een virale infectie krijgen, oftewel: griep. Het heeft niks te maken met een gebrek aan biefstuk en het ligt ook niet aan het feit dat ik het vaak nogal druk heb. Gewoon pech dus. En ik heb weer pech, sinds woensdag lig ik al op bed. Jammer dat je eindelijk eens lekker thuis bent maar dan nergens zin in of puf voor hebt. Dus slaap je een beetje, slof je eens keertje naar beneden voor een kopje thee en dan slof je weer terug naar bed om nog maar eens te gaan slapen. Oersaai, maar de dagen vliegen om. Het hoogtepunt van de week had ik gisteren toen ik ineens enorme hartkloppingen kreeg. Da’s eng! Ik kon er zelfs niet door slapen. Toen ik de verpakking van de neusspray die de dokter had voorgeschreven wilde weggooien besloot ik eerst nog even de bijsluiter te lezen. Toen viel het kwartje. Hoewel hartkloppingen ‘niet vaak’ voorkomen is het wel een bijwerking. Dag neusspray! Hoe bedoel je, het middel is soms erger dan de kwaal…

Nog minder netjes

Debby — Fri, 30 Apr 2010 19:07:37 +0000

Ik rook niet, drink amper en tegenwoordig kan ik de chocolade ook aardig laten staan. Toch heb ik een verslaving; Marktplaats. Af en toe schiet me iets te binnen dat ik wel leuk zou vinden om te hebben en dan is het de sport dat binnen zo min mogelijk tijd te vinden en te bemachtigen. Ik weet het, ik ben verwend.
Af en toe moet je natuurlijk ook eens opruimen, dus er staat ook het nodige van mezelf te koop. Dat levert vaak genoeg frustraties op omdat mensen bieden maar dan niet meer reageren, of een afspraak maken en niet komen opdagen, maar er gebeuren zelfs gekkere dingen. Van de week kreeg ik een mailtje over een tafel die ik aanbood op MP. Ik had hem al aan iemand beloofd, hij hoefde alleen nog maar opgehaald te worden. Een heel verhaal van een vrouw, dat ze door haar man uit huis was gezet met haar dochtertje, een tijd in de opvang had geleefd en nu gelukkig iets voor zichzelf had maar dat ze helemaal geen geld had. Of ik het tafeltje aan haar wilde geven. Aan de ene kant vond ik het hondsbrutaal, aan de andere kant… als je zoiets durft te vragen dan is er serieus iets mis, toch? Dus mailde ik terug dat ik het heel naar voor haar vond maar dat de tafel in principe verkocht was. Maar of ze misschien nog iets anders kon gebruiken waar ik haar eventueel mee zou kunnen helpen. Ik zie mezelf echt niet als barmhartige samaritaan, maar een reactie of misschien een simpel bedankje had ik niet raar gevonden. Wat volgde was… niets. Een dag later mailde ze alleen de vraag of de tafel er nog was. Ik ben blij dat ‘ie al verkocht was. En deze keer werd hij gelukkig nog opgehaald ook.

Niet netjes

Debby — Thu, 29 Apr 2010 16:25:53 +0000

Uit mijn ooghoek zie ik twee jonge mannen aan de overkant van de straat lopen. Iets te netjes gekleed naar mijn idee. Ik zie ook hoe ze mij ontdekken en -alsof ze het zo geoefend hebben- zonder overleg tegelijkertijd de straat oversteken om naar de voordeur te lopen. Die willen vast iets verkopen, dat kan haast niet anders. Kuro loopt in de achtertuin, het is lekker weer dus de schuifpui staat open. Terwijl de deurbel rinkelt heb ik een helder -maar misschien niet zo netjes- idee. Ik roep Kuro die enthousiast mee gaat naar de deur. Een hond schrikt toch altijd een beetje af. Het is natuurlijk een huppelhond, dus op het moment dat ik de deur opendoe stuitert hij naar buiten, de mannen inderdaad enige schrik aanjagend. Automatisch buk ik een beetje voorover om Kuro terug te roepen en terwijl ik weer omhoog kom valt mijn oog op het bordje dat de heren op hun borst dragen ‘Jesus Christ’ staat er in grote letters op. ‘Sorry, ik zie waarvoor jullie komen maar ik heb geen interesse’ hoor ik mezelf zeggen. Zo bijdehand ben ik niet vaak en volgens mij zijn de beide heren ook niet gewend niks van hun verhaal af te kunnen steken. Heerlijk toch, zo’n groot lomp huisdier!

Gr

Debby — Fri, 26 Mar 2010 18:17:49 +0000

Of het een verzakelijking is of dat het mij ineens meer opvalt weet ik niet, maar ik zie steeds meer e-mailtjes eindigen met termen als ‘gr’, ‘vr. gr’ en ‘grtz’. Ben ik ongemerkt een grens over gegaan vanaf waar ‘groetjes’ en ‘vriendelijke groet’ niet meer mogen? Doe mij maar gewoon iets aardigs, desnoods ‘dag!’. Als een paar klinkers typen al te veel moeite is… Hoewel ik de afsluitingen ‘groet’ en ‘groeten’ niet erg veel vriendelijker vind. Ben ik de enige?

Mooie mama

Debby — Fri, 15 Jan 2010 11:30:13 +0000

Als oma er is wordt steevast het nieuws van TV West gekeken. Opa en oma passen namelijk een van de avonden op dat ik uitzending heb. Veere is dan altijd heel trots. “Mooi is mama he, oma?” schijnt ze dan regelmatig te zeggen. Om het daarna gelijk weer helemaal in perspectief te plaatsen: ” Zo is ze normaal niet he, oma?”. Geen zorgen dus dat mama ooit naast haar schoenen gaat lopen!

Auw!

Debby — Thu, 14 Jan 2010 21:32:39 +0000

Misschien heb ik de ijs-goden zelf verzocht met mijn gemopper op het weer; gisteren heb ik samen met mama een soort dood-smak gemaakt op de stoep. We waren onderweg naar de bioscoop, arm in arm juist om vallen te voorkomen. Mama begon te glijden, ik ving haar op, maar in de volgende pas ging ik alsnog mee. Ik viel relatief zacht, namelijk bovenop haar, maar mama lag er nogal ongelukkig bij. En ze maakte geluiden als een soort goudvis die op het droge ligt. Ze kon gelukkig nog wel uit zichzelf omhoog komen en al mopperend en zacht kreunend vervolgden we onze weg. De film was gelukkig goed, maar daarna bleek de val toch iets ongelukkiger te zijn geweest dan ze even dacht. Waarschijnlijk toch wat ribben gekneusd ofzo. Ik hield het bij een dikke knie en een gevoelige schouder. Gelukkig dooide het vandaag.
Oke, ik zal mijn gemopper iets aanpassen om een vervolg te voorkomen; ik vind kou NIET erg, het mag van mij vriezen. Sneeuw, ook prima. Maar laat die stoepen alsjeblieft weer glij-vrij worden!

Hollandse plaatjes

Debby — Fri, 08 Jan 2010 19:40:29 +0000

Nu Nederland een ‘ouderwetse’ winter heeft is elke dag een soort van survival geworden. Precies de stoepen naar Veere’s school en die van Kuro’s vaste rondje zijn spekglad. Vooral leuk als er ‘s avonds laat een klein laagje verse sneeuw op valt en je niet kunt zien waar het wel en niet glibberig is. Tot nu toe heb ik me staande weten te houden, maar ik heb al heel wat schuivers gemaakt en mijn liezen zijn opgerekt door een bijna-spagaat. Het gaat Kuro allemaal makkelijker af, die heeft immers altijd nog 3 of minimaal 2 poten over als hij begint te glijden. Veere rent net zo makkelijk overal overheen, net alsof kleine voetjes niet kunnen uitglijden. Omdat ik ontdekt heb dat ik niet zo’n held ben met al die glibberigheid waag ik me maar niet op de fiets. Ik heb de afgelopen weken braaf de tram naar West genomen. Sinds vanochtend weet ik waarom. De verse lagen sneeuw wreef ik zonder problemen van de autoruiten af. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik het ijs aan de binnenkant van het raam moeten bikken. Wat leidde tot een soort sneeuwstorm in de auto.
Maar goed, daarna kon ik zonder problemen naar vriendin Ageeth rijden die in Weteringbrug aan het water woont. En dan is het ineens weer genieten van dat ijzige weer; stoere mannen die voorbij scheuren op hun noren, kinderen die achter stoeltjes aan krabbelen, witte grasvelden, wuivend riet en een hond die als een bezetene achter de stuivende sneeuw aan rent. Heerlijk, wat een mooie plaatjes. Maar dan wel lekker vanachter het glas met een warme kop thee in mijn handen!

Jong geleerd….

Debby — Fri, 08 Jan 2010 19:39:55 +0000

(maar de Nintendo is toch nog net nog wat interessanter)