Debby Roukens' Weblog » Overig

Mobiele telefonie(t)

Debby — Fri, 28 Oct 2011 22:00:16 +0000

Een mooie zachte najaarsavond, een paar weken geleden. Ik ben met Veere en Roef bij een bevriende collega op bezoek. Veere vindt al dat geklets over werk maar niets en vraagt of ze een spelletje mag doen op mijn telefoon. Uiteraard, maar dan moet het volume wel laag. Het muziekje wordt harder omdat ze de knop de verkeerde kant opdrukt en dan zit ie vast. Geen beweging meer in te krijgen. Aangezien ik zelf nooit spelletjes doe op mijn telefoon en er geen muziek mee beluister geen probleem, alleen nu niet zo handig. Denk ik.
Twee weken na het bezoek is mijn telefoon helemaal leeg. Op het moment dat ik hem aan de lader hang en weer aandoe gebeurt er iets raars. Ik krijg een wit scherm te zien waar ik met geen mogelijkheid meer uitkom. Een zoektocht op internet leert dat dat een bekend euvel is bij mijn type telefoon; als je de volumeknop indrukt terwijl je de telefoon aanzet gaat hij in Hboot (wat dat ook moge zijn). Je moet dan met de volumeknop een menu doorlopen om er weer uit te komen. Oeps.
Er is niks aan te doen, de telefoon moet gerepareerd worden. Maar al vrij snel krijg ik een brief thuis van het reparatiebedrijf dat er waterschade geconstateerd is en dat de schade ‘dus’ niet onder de garantie valt. Of ze hem moeten vernietigen of dat ik hem ongerepareerd retour wil. Wat?! Oké, hij is in aanraking geweest met water maar dat is een half jaar geleden en alles aan het toestel doet het nog. Op het plaatje waar de volumeknop op zit, zitten onderdelen die veel kwetsbaarder zijn en die doen het nog wel. En nogmaals; het is een bekend probleem bij mijn type telefoon. Dus mail ik dat ik het er niet mee eens ben, dat deze schade los staat van de waterschade en dat ik verwacht dat hij gewoon gerepareerd wordt. Nu krijg ik bericht dat alleen alle schade mag worden gerepareerd en niet een deel van de schade omdat dan de garantie vervalt. Nu breekt mijn klomp. Ik beloof mijn rechtsbijstandverzekering in te schakelen en zeg dat ik in ieder geval een offerte wil voor het weer bruikbaar maken van mijn toestel. Wat heb ik nou aan een niet-werkende telefoon met garantie?! Het kan nog gekker, nu krijg ik bericht dat het toestel niet meer te repareren is.
Zoals beloofd neem ik contact op met de rechtsbijstand. Daar krijg ik het advies de winkel aansprakelijk te stellen omdat dat de partij is met wie ik zaken heb gedaan. Nu hadden we de winkel inmiddels al gemaild en die komt snel met een antwoord: ‘wij kunnen niet zorgen voor reparatie van uw toestel, daar gaat het reparatiecentrum over.’
Kortom; je hebt een telefoon die onbruikbaar is maar repareren wordt geweigerd. Zelfs als je het voor eigen rekening laat doen. Wat nu? Ik ben echt boos, dat je zo wordt afgewimpeld vind ik schandalig. Er is nu een deftige brief onderweg met allerlei juridische termen. Terwijl ik alleen iets heel simpels wil; een werkend knopje op mijn telefoon!

Scrabble

Debby — Tue, 11 Oct 2011 18:47:39 +0000

Vroeger (oma vertelt) hadden we Scrabble thuis. Zo’n vierkant bord, vierkante houten letters en twee houten latten met wieltjes er aan. Als je die in elkaar klikte en onder het bord legde kon het bord rond draaien. Dat was handig als je aan de beurt was, omdat dan niemand op zijn kop naar de letters hoefde te kijken. Ik vond het een vervelend spel.
Tegenwoordig (nu klink ik helemaal als een oma) heb je een versie voor de telefoon. Wordfeud heet het en het geeft je de kans met mensen over de hele wereld te scrabbelen. Een vriendin had me al een paar keer gevraagd, nee gesmeekt, om het met haar te spelen. Ik hield het af tot van de week een groep fanatieke wordfeud-fans in De Wereld Draait Door halleluja uitschreeuwde over het spel. Zodoende belandde ik in een potje modern scrabble dat er een eigen woordenboek op na bleek te houden. Zij legde mets, aks en dub. Mij totaal onbekende woorden. Ik legde ‘aqua’ en het werd afgekeurd. Uiteindelijk legde ik het af met 268 punten tegen 323 punten. Ik vind verliezen niet erg, maar op deze manier wel. Ik wist gelijk weer waarom ik het geen leuk spel vind. Wordfrust zou een betere naam zijn. 3x woordwaarde!

Het bestaat nog!

Debby — Tue, 04 Oct 2011 10:28:34 +0000

Het stond er echt, maandagavond laat: ‘op dit moment zendt ziggo hier niets uit. Zap snel verder!’ dat dat moment nog eens mocht komen. Jammer dat er geen testbeeld bij te zien was met bijbehorende irritante pieptoon. Sentiment…

Open huis

Debby — Mon, 03 Oct 2011 12:19:29 +0000

Af en toe vergeet ik het, maar we hebben twee huizen. Ons huis in Rijswijk is een tijdje bewoond door verschillende vrienden die na een gestrande relatie even geen plek hadden, maar ondertussen staat het huis nog wel te koop. Al met al duurt het nu ongeveer een jaar. We maken ons geen zorgen met dank aan de gunstige hypotheek die we hebben op het oude huis, maar het zou toch leuk zijn als we het kunnen verkopen. Dus besloten we afgelopen weekend voor het eerst mee te doen aan de landelijke open huizenroute.
We verwachtten er niets van door al het gezeur rondom de hypotheken en het weer werkte ook niet mee. Met 27 graden kun je immers beter aan het strand liggen dan op huizenjacht gaan. Dus ging er een stapel kranten mee, het koffiezetapparaat en broodjes om de tijd zo aangenaam mogelijk door te komen. We zetten de voordeur open om de drempel om naar binnen te lopen wat te verlagen. Precies op het moment dat Richard het gordijn wat verder open wilde doen en het hele gordijn met ophangsysteem en al naar beneden trok kwam er een stel binnen. Hoe krijg je het voor elkaar… Het gordijn hing gelukkig al snel weer goed en in drie uur tijd hadden we zowaar vijf bezichtigingen waarvan er drie redelijk serieus overkwamen. Alle drie jonge stellen. Ik hoop dat het wat wordt. Het klinkt misschien gek, maar het huis verdient leuke bewoners. Ik heb er met veel plezier gewoond en als dingen anders gelopen waren had ik er nog steeds graag gewoond. We zullen zien.

In ver- en afwachting

Debby — Mon, 22 Aug 2011 11:31:52 +0000

Nog een paar dagen, dan is ons gezin ineens uitgebreid. Nou ja, ineens… het poesje dat we gaan halen uit het asiel is redelijk ineens. De baby zit er logischerwijs al bijna 9 maanden aan te komen. Zeker de laatste tijd met de zoektocht naar Mickey had ik erg veel afleiding. Maar nu de uitgerekende datum angstaanjagend dichtbij komt kan ik er niet meer omheen. De kwalen ben ik al een tijdje zat. Brandend maagzuur, slecht slapen en nu ineens olifantenvoeten door het vocht dat ik plots vasthoud… geen pretje. Maar als ik aan de bevalling denk stelt dat allemaal niks voor. Dus kijk ik voor afleiding maar veel naar de foto van de ‘baby’ waar ik binnenkort alleen maar voor in de auto hoef te stappen. Hij is nog niet gezond verklaard dus hij mag nog niet weg, maar dat is een kwestie van tijd. Dit is Bliksem!

De laatste keer Mickey

Debby — Fri, 19 Aug 2011 11:14:31 +0000

Mickey is dood. Ik moet zelf nog wennen aan het idee, maar we kunnen voor 99% zeker zijn dat we hem niet meer levend terug zien. Ik ben alleen bang dat we er nooit achter komen waar hij gebleven is.

Door alle posters en briefjes die we verspreid hebben kregen we een paar keer de tip dat hij was aangereden. Het bordje dat Richard op de plek van de aanrijding heeft gezet en een artikel in een huis-aan-huisblad leverden uiteindelijk twee tips op die wat meer zekerheid gaven. In de nacht van zaterdag op zondag stonden er een paar auto’s te wachten voor het rode licht bij de Brasserskade. De meneer die in tweede auto zat zag Mickey onder de auto voor hem lopen precies op het moment dat deze optrok toen het licht op groen sprong. Katten kruipen vaak onder stilstaande auto’s, dus dit was echt een kwestie van domme pech. De beller wist ook te vertellen dat er heel veel bloed op de weg lag en dat Mickey daarom naar zijn idee niet meer geleefd kan hebben. We kregen ook nog een telefoontje van iemand die gezien heeft hoe Mickey op de weg lag. Mickey heeft als alle tijden kloppen die we te horen hebben gekregen ongeveer een uur naast de weg in het gras gelegen, dus de theorie dat hij zichzelf weggesleept heeft valt daarmee weg. Wat het nog eens extra onbegrijpelijk maakt dat hij niet gevonden is. De persoon die hem heeft meegenomen heeft geen idee wat een ellende hij/zij heeft aangericht. Dat je kat dood is is vreselijk, maar niet weten wat er gebeurd is is eigenlijk nog erger. Het is raar om te zeggen, maar ik ben blij dat we nu in ieder geval weten dat hij niet meer leeft. Maar als hij daar gewoon was blijven liggen hadden we uitsluitsel gehad voor dat we hem echt serieus gemist hadden. En dat had ons weken van stress en verdriet gescheeld.
Zijn broer Muis is ondertussen niet meer de jonge speelse kat die hij was, hij mist Mickey duidelijk. Ik heb met de dierenarts overlegd en die denkt dat het goed is er een jonge(re) poes bij te nemen. Dus gaan we binnenkort maar weer naar het asiel. En dan maar duimen dat deze poes wel een mooi en lang leven beschoren is…

Lichtpuntje

Debby — Mon, 15 Aug 2011 10:59:58 +0000

Sommige tips zijn goud waard. Bijvoorbeeld het bellen met de leverancier van je fiets om te informeren of sleutels nog bijgemaakt kunnen worden. En dat kan! Gewoon het sleutelnummer invullen op een website, geld overmaken en geregeld. Als we dat hadden geweten… Ik had natuurlijk 1000x liever iets van Mickey vernomen, maar dit is toch een lichtpuntje.

Metaaldetector

Debby — Sun, 14 Aug 2011 16:28:49 +0000

Hoe vind je een sleutel in hoog gras? Alles afknippen en gelijk in een vuilniszak stoppen is een optie. Maar wel een beetje omslachtig. En dan is een klein veldje ook ineens erg groot. Een metaaldetector leek een slimme optie, maar waar vind je zo’n ding? Een bedrijf in Delft blijkt ze te verhuren, waarschijnlijk vanuit huis, maar het telefoonnummer klopte niet. Een rondje gebeld langs wat bekenden. Gelukkig hebben vrienden in Utrecht een metaaldetector, dus opgelucht togen we daar naartoe. Dan zou het toch een kwestie van een paar minuten moeten zijn om een sleutel te vinden. Zou je denken. Maar nee hoor, er kwam een blikje naar boven en een stuk zilverfolie, maar geen sleutels. Naar huis, ding beter afstellen en de volgende dag terug. Weer niks. Word ik nou gek? Waarom verdwijnt alles en is het tegen alle wetten van de logica in ook niet meer te vinden?? Natuurlijk kan ik het slot (laten) doorzagen. Maar dat is rotwerk en zonde. Morgen de politie maar even bellen. Maar als ik heel eerlijk ben verwacht ik daar heel weinig van. Het is hoog tijd voor winterslaap.

Meer nachtmerrie

Debby — Sat, 13 Aug 2011 11:02:40 +0000

Ook al denk je dat je alles hebt gedaan, af en toe krijg je toch nog aardige tips. Zo mailde een collega dat zij ook wel eens een kat was kwijt geweest, maar dat ze hem met gekneusde poot na twee weken toch nog had gevonden. Ze raadde aan in het donker naar de plek van de aanrijding te gaan en daar met brokjes in een bakje te schudden en te roepen. Voor het geval hij nog in de buurt zwerft. Ik vond het een slimme tip. Omdat Mickey bijna altijd mee ging met Kuro uitlaten nam ik Kuro mee. Mijn oude fiets heeft geen voorlicht en 1 aanrijding in twee weken vond ik genoeg, dus pakte ik de fiets die ik van de week had gekocht. Ik zette mijn fiets aan de overkant van de straat (op de plek waar Mickey lag kun je eigenlijk niet komen, het is een soort weiland met een grasstrook langs een weg waar alleen auto’s rijden) en stak ietwat onhandig over met in mijn ene hand mijn fietsmand met brokjes en doek voor het geval ik hem zou vinden en in de andere hand de lijn met een niet-meewerkende Kuro. Ik kwam op het veldje aan toen ik bedacht dat ik mijn fiets niet op slot had gezet en liep terug. Maar ik had mijn fiets wel op slot gezet. Het sleuteltje was foetsie. En zo mondde mijn zoektocht naar Mickey uit in een zoektocht naar mijn fietssleutel. Uiteraard met de reservesleutel er ook nog aan. Als het niet zo stom en frustrerend was zou ik er om lachen.

Nachtmerrie

Debby — Fri, 12 Aug 2011 21:33:41 +0000

Morgen is het precies twee weken geleden dat we Mickey voor het laatst zagen. Het ene moment was ‘ie er nog, het volgende moment was hij weg. Het viel me zaterdagavond op dat hij er niet was om te eten, zondagochtend doorzocht ik even alle kamers om te kijken of ik hem niet per ongeluk ergens had opgesloten en toen ben ik naar Rockanje gegaan. Eind van de dag kreeg ik een berichtje van Richard dat hij Mickey de hele dag nog niet gezien had en toen werd ik ongerust. Maandag ben ik terug gereden vanuit Rockanje om te gaan zoeken. En dat doe ik nu nog steeds.
De zoektocht begon met het ophangen van posters. Het bellen van Amivedi, de Dierenbescherming. Toen het verspreiden van briefjes, huis-aan-huis. Het is natuurlijk vakantietijd, dus het kon natuurlijk zomaar dat hij per ongeluk ergens was opgesloten. Dinsdag sprak een man ons aan toen we opnieuw posters aan het ophangen waren. Hij had een dode rode kat langs de weg zien liggen toen hij in de nacht van zaterdag op zondag naar huis reed. Hij gaf de locatie wat ongelukkig aan, maar we fietsten er gelijk naartoe en vonden… niks. Een nare nacht volgde. Met moeite kon ik wachten tot het 8 uur was en ik de Dierenambulance mocht bellen van mezelf. Daar kreeg ik te horen dat ze ook een melding hadden gehad van een dode rode kat, maar dat ze niets hadden gezien. Ondertussen had ik al posters naar dierenartsen in de omgeving gebracht, Mickey bij 15 websites aangemeld en alle mensen in de buurt die we kennen een sms gestuurd met het verzoek hun zolders en garages te doorzoeken en hun ogen open te houden. Twee paragnosten met wie ik samenwerkte bij Radio West om hulp gevraagd. Op de radio een oproep gedaan. En elke dag verspreidden we weer meer briefjes en posters.
Een paar dagen later kreeg Richard een sms van iemand die -weer op dezelfde plek in dezelfde nacht- een dode kat had gezien. Zij gaf ook de tip om op die plek een bordje neer te zetten. Richard had dat amper gedaan of er stopte een auto. De mevrouw die uitstapte vertelde dat zij de bewuste nacht Mickey had zien liggen en was uitgestapt om te kijken of hij nog leefde. Dat was volgens haar niet het geval. Om half 4 heeft ze de Dierenambulance gebeld en die was -tevergeefs- gelijk gaan rijden. Toen Richard het vertelde voelde ik even iets van opluchting. En verdriet natuurlijk, maar we wisten nu in ieder geval wat er was gebeurd en waar. Tot het nieuws een beetje bezonken was en ik besefte dat dit eigenlijk alleen maar vreemder was. Een dode kat loopt niet weg, waar was hij dan gebleven?? Met mama ben ik gaan zoeken in de rietkragen en het hoge gras vlakbij de plek waar hij heeft gelegen. Met alle prikkels en brandnetels viel dat bepaald niet mee. We vonden niks.
Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder. Er zijn niet veel scenario’s. En eigenlijk vind ik ze sowieso allemaal naar. Ofwel was Mickey buiten bewustzijn toen hij werd gezien langs de rand van de weg en heeft hij zichzelf naar een stille plek gesleept om dood te gaan. Of hij was toch dood en iemand heeft hem meegenomen. Of hij loopt ergens gewond door de wijk of iemand heeft hem in huis genomen. Bij de laatste opties begrijp ik niet dat niemand ons heeft ingelicht. Het knaagt aan me. Elke ochtend word ik wakker met het besef dat er iets naars aan de hand is. En dan kijk ik uit het raam naar buiten met de stiekeme hoop dat er een rood katje aan komt huppelen. Dan zie ik dat het regent en dan kan ik me alleen maar afvragen waar hij is. En hopen dat hij geen pijn heeft of heeft gehad. En dan blijf ik verdrietig tot ik met dezelfde vragen weer ga slapen.

NB Mickey is gezien op het gras langs de Rijswijkse Waterweg, vlakbij de stoplichten van de Brasserskade. Dat is in de wijk De Bras in Den Haag (tegen Delft en Pijnacker/Nootdorp aan)