Debby Roukens' Weblog

De afgelopen dagen en de kerst bracht ik op de bank en in bed door. Overal spierpijn, flink koorts, zere tanden, brandende ogen, oftewel; geveld door de griep. Gelukkig hadden we vlak voor ik ziek werd nog even genoten van de sneeuw, hoewel Veere net als ik snel klaar is met de kou. Even sleetje rijden tot de hoek en daarna vlug weer terug. Leuk dat we weer eens een witte kerst hadden. Maar leuker dat de sneeuw weer weg is, dat geglibber zit niet echt in mijn systeem. We gaan groen het nieuwe jaar in. Met een mooie wens:

Als ik een vallende ster niet zie, wens ik dat jij hem wel ziet

Iedereen een gezond en gelukkig 2010!

Als je een moeder hebt die altijd voor je klaar staat, die wekelijks je dochter opvangt en de strijk doet, die nooit te beroerd is haar plannen voor je om te gooien, met wie je kunt lachen en huilen en bij wie je kunt aankloppen voor raad dan weet je dat je de beste moeder hebt van de wereld. En zo’n moeder heb ik dus. Toen ze de wens uitsprak voor haar 65e verjaardag een echt feestje te hebben hoefde ik dan ook geen seconde na te denken; dat feest zou ze krijgen. Omdat ik haar uiteraard wel een dag wilde geven om nooit te vergeten begon ik maanden geleden al met plannen. Gisteren was de invasie. Zo’n 25 vriendinnen die van heinde en verre om 9 uur op de stoep stonden om mee te vieren. En achteraf kan ik zeggen: missie geslaagd!

Na een korte ontvangst togen we met de hele meute naar het restaurant van Paul van Waarden waar we na het aansnijden van de taart met zijn allen een heerlijke lunch bereidden. Drie gangen, klein optreden van de vriendinnen tussendoor, het was geweldig. Daarna terug naar huis voor een kopje thee en koffie een een mini-priveconcert van een violist. Gevolgd door de Prinses Marianne-wandeling door Voorburg. Voor degenen die dat niet weten: mijn moeder heet Marianne, dus dat leek me toepasselijk. We bezochten de oude kerk waar de Prinses Mariannebank staat te pronken en we bezochten plekken waar ze woonde. We mochten ook de (nu bewoonde) Oranjerie in. Tot slot een opwarmertje in een leuke kroeg en daarna thuis alleen met de familie nog wat eten. Het was een leuke, gezellige, mooie en emotionele dag. Heb ik eindelijk eens iets terug kunnen doen. Ik hou van je mam!

‘Mama, schrijf je lief met de V van Veere of de F van Frankrijk?’ vroeg Veere. Ze was druk bezig met de metallic pennen die ze van Sinterklaas had gekregen. Tevreden met het antwoord ging ze aan de slag. Het briefje waar ze daarna mee kwam aanlopen was ontroerend: ‘Lifu papa, lifu mama’. Leg een 5-jarige die net een maand bezig is met leren lezen en schrijven het verschil maar eens uit tussen ‘lieve’ en ‘lief’. Deze gaat in het plakboek!

Oke, het is een beetje laat, maar voor- en napret zijn vaak haast even leuk als het plezier op het moment zelf, dus toch nog even kort. Na heel veel nachten aftellen was het dan toch ein-de-lijk Sinterklaasavond. Veere had overdag sip gezegd dat ze het zo lang vond duren en daarna bekende ze dat ze pakjesavond leuker vindt dan haar eigen verjaardag. Hooggespannen verwachtingen dus. En ik denk dat die ook wel zijn uitgekomen. Na het weg werken van een enorme lading schuimpjes, koekjes, gevulde speculaas, banketstaaf en kruidnoten in allerlei soorten gingen we onze stembanden vast warm zingen terwijl papa Kuro ging uitlaten. En jawel, nog voor hij terug was werd er heel hard op het raam geklopt. Veere keek geschrokken, maar ze durfde toch wel naar de deur te lopen. Waar twee volle zakken met cadeautjes stonden te wachten. Ze stond er al aan te sjorren toen papa net weer kwam aanlopen. Hij had zwarte piet weg zien rennen! Jammer dat hij het zingen gemist had natuurlijk, maar die ontmoeting vond Veere toch wel heel bijzonder. Daarna begon ze in hoog tempo met uitpakken. Blijkbaar was zij liever geweest dan wij, want op zo’n 80 procent van de cadeautjes stond haar naam. Een van haar favoriete cadeautjes was het eendje dat echt kwaakt en dat je de fles moet geven. Niet helemaal biologisch correct, maar de manier waarop ze hem ‘s avonds op zijn rug in een dekentje laat slapen is dat ook allesbehalve.
Heerlijk feest, pakjesavond. Hoewel ik stiekem een klein beetje blij ben dat het weer afgelopen is (Sint bij papa, bij mama, op het werk, op school, op de opvang, ik kon geen rode mijter meer zien) verheug ik me nu al weer op volgend jaar. Veere trouwens niet, die heeft het te druk met haar advent-kalender met chocolaatjes en het inrichten van de kerstboom. Dag Sinterklaasje!

Volgens mij is het de grootste nachtmerrie van elke ouder; je kind mankeert iets en jij kunt niets doen behalve toezien. Gisteren was het weer zo’n dag. Veere kreeg (inmiddels voor de 3e keer) buisjes. Hoewel het een relatief eenvoudige ingreep is, blijft het heel vervelend. ‘s Ochtends mocht ze niets eten (waardoor ze prompt al voor 6 uur wakker werd en begon te klagen dat ze zo’n honger had) en niet drinken. dat is al niet leuk. Al vrij snel na aankomst in het ziekenhuis werd een infuusje aangelegd op de bovenkant van de hand. Daar wordt dan de ‘tovermelk’ ingespoten die zorgt voor een ‘toverslaapje’. Het klinkt allemaal bijna leuk en mooi maar dat is het uiteraard niet. En dan het hoogtepunt (lees dieptepunt): mee naar de operatiekamer om toe te zien hoe ze onder zeil wordt gebracht. Ik hield het net droog. Bah. Vervolgens naar de wachtkamer waar een leeg bed met naam wacht op het kleine patientje. Want ziek zijn ze toch wel even na zo’n ingreep. Veere werd zeer boosaardig wakker. Trappelen met haar benen, proberen te zitten terwijl ze dat nog niet kon en heel veel mopperen en jengelen. Een beetje Poltergeist maar dan zonder het ronddraaiende hoofd. Gelukkig kalmeerde ze na zo’n 3 kwartier. Ze bleef wel een beetje chagrijnig omdat ze vergeten waren een ijsje te brengen (alle kindjes om haar heen hadden er wel een gekregen) maar uiteindelijk ging ze huppelend naar buiten. Ongelofelijk hoe flexibel zo’n kind is. Papa en mama zuchtten een keer opgelucht en togen naar haar favoriete winkel. We hebben madam even rond gereden in een winkelwagen in de vorm van een auto en toen al was het of er nooit iets gebeurd was. Vandaag kon ze trots haar diploma ‘voor moed en dapperheid’ op school laten zien. Hopelijk krijgen we nu alleen nog zwem- en veter-diploma’s…

Na heel wat nachtjes aftellen is Sinterklaas gelukkig weer in het land. Uiteraard mocht Veere haar schoen zetten. Een bakje water en een bakje met twee wortels voor Amerigo (wisten wij vroeger hoe die witte schimmel heet??), ook nog een bakje met stro voor het paard, een verlanglijst en niet te vergeten een schoen. ‘s Avonds kwam er nog een heel verhaal over inpakpapier dat weg was (opgestookt op de stoomboot of overboord geslagen) en de uitleg dat daarom een tekening bij die schoen moest liggen zodat de pieten daar het schoencadeautje in konden doen. Lang leve het Sinterklaasjournaal. Als je even een dagje niet mee kijkt zou je Sinterklaas zo zo’n tekening mee laten nemen. Maar gelukkig, de instructies waren duidelijk.
Om vergissingen te voorkomen handel ik het schoenen-ritueel zo snel mogelijk af. Stro bij de cavia in de kooi, water in de bak van de hond, wortels terug in de koelkast en een cadeautje (ditmaal ingepakt in een prachtige tekening van Sint en Piet) in de schoen. Toen Veere ‘s ochtends aankondigde dat ze naar haar schoen ging kijken sloeg de schrik me om het hart. Het drong ineens tot me door dat ik in mijn enthousiasme ook alle bakjes had opgeruimd… Gelukkig kun je geloven wat je wilt. Zoals ik zeker weet dat ik Sint op zijn paard ooit over het dak heb zien lopen wist Veere zeker dat opruimpiet bezig was geweest. Eind goed al goed. Morgen mag ze haar schoen weer zetten. En dan krijgt opruimpiet een dagje verlof.

Ik had nog nooit van haar gehoord tot collega Ron Davids een nummer van het album Bells draaide. Als er een hemel is dan zingen ze daar net zo zuiver als Laura Jansen. En de songtekst van Single Girls doet gewoon pijn. Met een kleine glimlach… Snel luisteren!!

But I’m still thinking about you’

Vandaag heb ik samen met collega Paul van Berkel opnames gemaakt voor een tv-promo voor mijn radioprogramma West weet het. Paul deed vroeger de filmtips bij mij in de uitzending dus we zijn goed op elkaar ingespeeld, maar dit was natuurlijk een heel ander soort samenwerking. Hij had het filmpje wel helemaal in zijn hoofd, dus het ging allemaal lekker snel. De suggestie van mijn hectische huiselijke leven werd in zeer korte tijd neergezet; Kuro twee meter uitlaten, Veere’s jas aantrekken en gelijk de deur uit, de vaatwasser voor een tiende deel leegruimen, Piep een stronk witlof geven (dat moest wel 3x over want een cavia laat zich niet zo goed regisseren), de krant uit de brievenbus pakken, Kuro eten geven en het portret van mijn leven was klaar. Helaas gaat het ochtendritueel in het echte leven niet zo snel. Mijn leven in 30 seconden! Binnenkort te zien op TV West.

Afgelopen herfstvakantie namen opa en oma Veere mee naar Hamburg. Richard en ik gingen haar samen weer ophalen. Duitsland is altijd een beetje feest. Gezellig spelletjes doen, winkelen in net iets andere winkels… we hadden er zin in. De heenreis duurde iets langer dan normaal, donderdagavond kwamen we rond een uur of 11 aan. En toen kregen we te horen dat Sylwia’s oma die dag overleden was. Nu vinden sommige Polen volgens (oude) traditie dat een overledene op zondag niet meer boven de grond mag zijn, dus oma werd al op zaterdag begraven. Dat veranderde de plannen natuurlijk behoorlijk. Erik en Sylwia togen vrijdag naar Polen. Wij gingen als vervangers naar de kookworkshop die ze zouden volgen. In plaats van een potje Alhambra of Kolonisten van Catan te spelen stonden wij dus vrijdagavond in pannen te roeren. Het was een Italiaanse kookles, gegeven door een bijna-slissende, snel-pratende, onverstaanbare Duitser. Hij lachte en wij lachten mee. Niet om zijn grappen, maar gewoon omdat we er geen woord van verstonden en dat vond ik voor een les toch best komisch. Gelukkig mochten wij het toetje maken. Het was een gezellige en smakelijke avond. Dat ik geen vlees eet losten ze makkelijk op; bij mij werd gewoon geen kip op het bord gelegd. En omdat ik in steenkolen Duits bij de voorstelronde had verteld dat mijn Duits niet zo goed is (alsof ze dat zelf niet hoorden) hoefden we niet te vertellen hoe we de cappuccino-amaretto mousse met karamel-druiven hadden gemaakt.
Zondag konden we na een gezellig ontbijt nog een paar uurtjes met de hele familie spelletjes doen, foto’s kijken en praten en om 4 uur was onze korte vakantie voorbij. Omdat half Duitsland open ligt (in ieder geval rondom Bremen) duurde de terugreis ook wat langer dan anders. Maar ach, niks was zoals we het verwachtten. En het is altijd fijn je familie te zien. Al is het maar even.

Wetenschappers hebben een unieke spinnensoort ontdekt. De bagheera kiplingi is de allereerste spin die vegetarisch blijkt te zijn. Alle andere 40 duizend bekende spinnen-soorten eten vlees. De spinachtige die in Midden-Amerika voorkomt is jaren lang geobserveerd. Het diertje blijkt alleen de uiteinden van de bladeren van de acaciaplant te eten. Voor dat voedsel moet de spin de strijd aangaan met mieren, maar het kwam maar een enkele keer voor dat de mieren zelf in de maag van de spin belandden. Omdat de spin niet op prooidieren jaagt, weeft het ook geen web.