Debby Roukens' Weblog

Veere’s school heeft iets ‘handigs’ bedacht; elke dag een kwartier langer les, dan kunnen de kinderen 8x per jaar een hele of halve dag vrij krijgen zodat de juffen en meesters kunnen worden bij-geschoold. Juist. Dat betekent dus vrij nemen voor heel veel papa’s en mama’s, inclusief deze. Op zich best wel eens lekker, een weekend van 3 dagen. En de verplichte vrije dag werd ineens een feest toen ik bedacht dat het een ideaal moment zou zijn om met Veere naar de Efteling te gaan. Toen ze nog niet leerplichtig was gingen we twee keer per jaar en nu dat niet meer mag was dit een uitgelezen kans. Geen weekend, geen vakantie, geen rijen! Zo bedacht, zo gedaan. Buggy mee, zodat mevrouw als een prinses rond gereden kon worden. Dat was ook eigen belang. Niks zo vermoeiend als een kleuter van ruim 20 kilo die na een halve dag alleen nog maar gedragen wil worden. Bovendien kun je dan je eigen tempo bepalen. En het mijne ligt nou eenmaal wat hoger dan dat van haar.
Twee minuten over 10 rende ik de Efteling in. Zo’n 20 minuten later zaten we in de derde attractie. Ik zwetend, Veere glunderend. Na nog 2 attracties in de 5e versnelling heb ik het tempo wat terug geschroefd. IJsje tussendoor, drie keer achter elkaar in de stoom carrousel om zelf even op stoom te komen, broodje in een bootje…. Twee minuten over 6 liepen we weer naar buiten.
De laag popcorn die nog in de auto ligt herinnert aan een super dag. Langer les; toch een goed idee van die school!

Dit weekend waren we met de familie bij elkaar en vaak komen er op zulke momenten herinneringen naar boven. Mijn moeder vertelde mijn tante Het verhaal van de Neusfluit. Ik heb het al vaak gehoord, maar ik moet er nog steeds om lachen.
Mijn oma vertelde mijn moeder ooit heel serieus dat ze vroeger zo goed neusfluit had gespeeld. Mijn moeder kende dat instrument niet en stelde voor een nieuwe voor haar te gaan kopen. Dan zouden ze er gelijk een gezellige middag in de stad van maken. De dag van de aankoop zagen beide dames er tip top uit voor een gezellig kopje koffie en een bezoek aan Hakkert. Dat is DE muziekspeciaalzaak van Rotterdam, met studio’s om instrumenten te testen en al.
Mijn moeder moest uiteraard het woord doen toen de verkoper kwam vragen wat hij voor de dames kon doen. Ze vond hem wel een beetje raar kijken toen ze met een strak gezicht uitlegde dat oma zo goed op de neusfluit kon spelen en dat ze nu op zoek waren naar dat instrument. Ze begreep zijn blik toen hij antwoordde dat ze dan maar even in de speelgoedwinkel moesten gaan kijken.
Overigens worden er nog steeds neusfluiten gemaakt. Pas geleden heb ik er voor Veere ook een gekocht. In zo’n soort Winkel van Sinkel, voor 25 cent. Arme mama.

De zomer is voorbij, de dagen worden korter en de avonden langer. Ik doe het weliswaar nooit, maar het is wel heerlijk te fantaseren over een goed boek, een gezellige plaid om je schouders en met een kop thee bij de open haard. Misschien dat het er nu toch van gaat komen; ik heb mijn droom-stoel gekocht! Al maanden staat de link naar de egg chair in mijn favorieten, maar over een paar weken staat hij dan toch echt in mijn kamer te pronken. Naast de open haard. Dan komen boek en plaid vast ook wel.

‘Een pond veren kan niet vliegen als er geen vogel in zit’.

Een uitspraak van Bert Schierbeek. Ik vind hem erg leuk en soms denk ik dat ik hem snap. Of toch niet?

Ik heb niet het idee dat ik knap ben en de ideale maten voor een model heb ik al helemaal niet. Maar dat neemt niet weg dat het erg leuk is om eens een keer voor de camera te staan en te doen alsof. Zie hier een paar van de foto’s die fotograaf Menno Stassen van me heeft gemaakt. Het was een gezellige middag. En mocht ik ooit doorbreken als internationaal model dan horen jullie het uiteraard als eerste. Haha!

Heel af en toe trakteer ik Veere op de patat uit de ‘patatjeswinkel’ (klinkt toch een stuk leuker dan de snackbar). Dat vindt ze al een feest, maar het wordt nog leuker als we ze niet mee nemen maar ter plekke op eten. Na een uur hard werken in het schooltuintje besloot ik dat we onszelf wel weer een keertje mochten verwennen. Toen we eenmaal aan een tafeltje zaten te wachten bekende Veere dat ze toch wel erg graag met me wil trouwen. “Nou, dan doen we dat toch”, zei ik. De paashaas en de tandenfee gaan me te ver, maar als je 5 bent mag je van mij geloven in Sinterklaas en ook in trouwen met je eigen ouders.
“Krijgen we dan ook een kindje?” Eh, nou nee, dat niet. “Waarom niet?” Poeh, biologieles in de snackbar. Na een voorzichtig verhaal over verschillende geslachtsdelen ging ze met haar kaassoufle zitten spelen. “Snap je wat ik je heb uitgelegd?” vroeg ik. Als je een pedagogisch moment hebt wil je het natuurlijk wel goed doen. “Ja hoor, als een jongen en een meisje elkaar tegen komen dan krijg je een kindje”. Dat was wel een heel erg eenvoudige weergave van mijn verhaal. Tegen de tijd dat ik een bekentenis ga afleggen over de Sint zal ik het nog maar een keer proberen…

Je moet eerst thuis komen om de deur voor een ander open te kunnen doen

Margo en ik stapten net op de fiets om even Veere’s schooltuintje bij te werken toen ik een kat zag lopen met een vogel in zijn bek. Een jonge merel die aan een vleugel bungelde en angstig piepte. Ik sprong van mijn fiets af en zette de achtervolging in. Met succes, want de kat liet de vogel los. Helaas fladderde de merel niet ver genoeg weg. En voor ik het beestje te pakken kreeg had de kat hem al weer te pakken. Opnieuw er achteraan. Tuin in tuin uit, volgende tuin in, uiteindelijk onder de struiken en jawel, ik had de vogel. Het beestje zag er nog goed uit. Geen zichtbare beschadigingen, dus snel naar huis om hem even in een doos tot rust te laten komen, dan konden we hem na ons bezoek aan het tuintje weg brengen naar de vogelopvang.
Het mocht niet zo zijn. Op het moment dat ik de voortuin in liep begon de merel als een bezetene de spartelen. Een laatste stuiptrekking. Daarna liet hij zijn kopje hangen. Balen, het gaat toch al zo beroerd met de vogels in Nederland.
Gelukkig konden we even onze zinnen verzetten in het tuintje. Margo plukte bonen, ik schoffelde het pad. Margo plukte bloemen, ik trok onkruid. Genieten op een paar vierkante meter grond. Wat leuk om te zien hoe alles gegroeid is vanuit wat zaadjes. En wat heerlijk om iets te plukken en een uurtje later te kunnen eten. De vogel was even vergeten. Tot er een kat voorbij rende met een mol in zijn bek. Deze hing zo slap, daar ben ik maar niet meer achter aan gegaan. De natuur is mooi. Maar wel wreed.

Voor alles is een keer de eerste keer. Ik ontving in mijn vakantie een brief met daarin Mijn Eerste Bekeuring. Da’s geen leuke eerste. Ik weet precies waar en wanneer ‘het’ gebeurd is. Ik was onderweg naar Wateringen voor een live-uitzending. Een beetje gestresst omdat die dag bekend gemaakt werd dat mijn radioprogamma Roukost wordt opgeheven. Bovendien kende ik de weg niet en mijn tomtom was leeg. Mijn autolader bleek kapot. Ik kon een navigatiesysteem lenen, maar ook dat ding was bijna op. Murphy’s law noemen ze dat. Ik reed dus lekker door, met 1 oog op dat ding in de hoop dat ik de eindbestemming zou halen voor hij de geest zou geven. En zo krijg je de verkeerde snelheid op het verkeerde moment bij de verkeerde flitspaal. Namelijk een die werkt. Dat leverde een rekening op van 46 euro. Zonde. Maar als ik het uit smeer over de 18 jaar dat ik mijn rijbewijs heb is het nog niet eens zo slecht. Op naar de volgende 18 schade- en bekeuringsvrije jaren!

Veel mensen vinden het idee van een hond in huis een gruwel. Niet zozeer om de haren, overig vuil en de geur (terwijl in de praktijk dat juist de echte nadelen zijn), maar om het verplichte uitlaten. Dat vind ik dan wel fijn, weer of geen weer. Je hebt beweging, komt in gesprek met onbekenden en je ziet nog eens wat. Leuke bootjes, kwakende eendjes, mooie rozen, heftige ruzies… Bij mijn avondrondje stuitte ik op een wat ouder stel (ik gok halverwege de 50) dat enorm tegen elkaar tekeer ging. Hij maakte haar uit voor alles wat lelijk was, zij riep dat hij maar moest gaan plassen (??). Daar sta je dan. Ik neem bewust altijd mijn telefoon mee, maar wanneer heb je reden genoeg om 112 te bellen? Op het moment dat de vrouw in haar auto stapte verkleinde ik mijn afstand en liep door richting het stel. Dat was namelijk de enige logische richting; omkeren vond ik laf. Ik was iets te optimistisch. De man liep naar de auto, begon opnieuw te schelden en gaf een rotklap op de wagen. Daarna trok hij de deur open. Ik trok mijn telefoon. Maar gelukkig droop hij na nog een scheldkannonade af. En ook al was het ruim na 11 uur, hij bleef schelden op dat ‘pokkewijf’. We liepen op de stoepen aan weerszijden van de straat gelijk op. Daarna ging hij terug om te kijken of de vrouw echt weg was. Even later kwam ik haar een straat verderop in haar auto tegen. Ze leek op zoek naar een plek om te parkeren. Ik heb de dag er na gelukkig geen verontrustende berichten gehoord over mishandeling in de buurt, maar dit soort wandelingen mis ik graag. Krijgen de wandeling/honden-haters toch nog een klein beetje gelijk.

Kuro gefotografeerd door Veere