Debby Roukens’ Weblog

Als je met je hoofd op tv komt ontstaat er een raar verschijnsel; iedereen vindt wat van je. Nou vonden de mensen die je (al dan niet goed) kennen sowieso wel iets van je, maar dan schijnen ze het ineens ook te moeten uitspreken. En vaak gaat dat niet op al te subtiele wijze. Ik citeer: “Wat zat je haar mooi/raar/plat/suf/ouderwets/truttig!” En “wat had je een gek/vreemd/bijzonder/lelijk/fout gekleurd jasje aan!” Een compliment op zijn tijd is leuk, dus wat commentaar moet af en toe ook kunnen, het gaat immers niet over mij persoonlijk. Toch?
Een week geleden kwam op de redactie een zeer onvolledig geadresseerde envelop binnen: Radio West, Rijswijk. Met de toevoeging: ’sorry, ik weet geen postcode’. Compliment voor de postbezorgers, want we zitten tegenwoordig nota bene in Den Haag, maar dat terzijde. In de envelop zat een klein afgescheurd vierkant stukje papier, ik vermoed van een andere envelop. Met daarop gekriebeld een tekst dat een jonge vrouw als ik met zo’n mooie stem er niet uit zag met dat haar. En de uitsmijter: ‘doe er iets aan!’ Als ik eerlijk ben nam ik deze hele notitie niet erg serieus. Maar voor de mensen die ik wel serieus neem een tip: zie ik er een keer niet uit zoals jullie het leuk vinden; ‘doe’ er dan vooral niets aan. Volgende keer zitten mijn haar, hoofd en jasje vast weer beter/leuker/mooier/hipper/gezelliger!

Vrijdag was het de laatste keer dat ik Roukost presenteerde. Met pijn in mijn hart had ik de hele week op zender al afscheid genomen van mensen en rubrieken. De laatste keer uitgebreid de weerman, de laatste keer topkok Paul van Waarden, de boeken, NWO, het Centraal Bureau voor de Statistiek en ga zo maar door. Hoewel ik aan het eind van de uitzending zei dat het geen afscheid was voelde het wel zo. Een jaar of 6 een programma met enorm veel variatie, ik heb er ontzettend veel plezier in gehad. En dan vandaag ineens met een boterham achter de pc in plaats van achter de microfoon. Luisteren naar de loeiende sirenes van de maandelijkse alarmtest. Die krijg je immers niet mee in een geisoleerde spreekcel. Iemand anders om 12 uur de uitzending horen openen… Het was een rare dag. ‘West weet het’ is de naam die we het inbel-uur hebben gegeven. Nou, ik nog even niet. Het spits werd vandaag afgebeten door paragnoste Liesbeth van Dijk. Luisteraars konden bellen met vragen over kinderen en spiritualiteit. Ik vind haar een wereldmens dus het was gezellig, maar de uitzending zelf was verre van vlekkeloos. Morgen in de herkansing…

Voor alles is een keer de eerste keer. Ik ontving in mijn vakantie een brief met daarin Mijn Eerste Bekeuring. Da’s geen leuke eerste. Ik weet precies waar en wanneer ‘het’ gebeurd is. Ik was onderweg naar Wateringen voor een live-uitzending. Een beetje gestresst omdat die dag bekend gemaakt werd dat mijn radioprogamma Roukost wordt opgeheven. Bovendien kende ik de weg niet en mijn tomtom was leeg. Mijn autolader bleek kapot. Ik kon een navigatiesysteem lenen, maar ook dat ding was bijna op. Murphy’s law noemen ze dat. Ik reed dus lekker door, met 1 oog op dat ding in de hoop dat ik de eindbestemming zou halen voor hij de geest zou geven. En zo krijg je de verkeerde snelheid op het verkeerde moment bij de verkeerde flitspaal. Namelijk een die werkt. Dat leverde een rekening op van 46 euro. Zonde. Maar als ik het uit smeer over de 18 jaar dat ik mijn rijbewijs heb is het nog niet eens zo slecht. Op naar de volgende 18 schade- en bekeuringsvrije jaren!

Ik heb al eerder geschreven over mijn ervaringen als BHV’er (bedrijfshulpverlener). Kort geleden mocht ik de stof weer eens herhalen. Dat is een jaarlijkse verplichting om je BHV-schap te behouden.
In een pand op een bedrijventerrein in Ypenburg ga je dan ouderwets in de schoolbanken en mag je eerste hulp verlenen aan poppen die nooit te redden zouden zijn geweest als ze echt waren. Toch moet je zo overtuigend mogelijk aan de schouders van zo’n ledemaat-loze pop schudden en ‘omstanders’ aanhouden om om hulp te vragen. Dit gedeelte is niet echt favoriet bij mij. Het brandjes blussen daarentegen is dat wel. Eerst een opfris-verhaal met bijbehorende video, dan de simulatie. Je wordt daarvoor met een ploegje een nep-gebouw in gestuurd met een heleboel kamers. Dat gebeurt in teams waarbij een leider de rollen moet verdelen. Dat werkt dus voor geen meter. Ik was weliswaar niet de leidinggevende, ik zag wel de sticker met ‘ziekenhuis’ boven een deur, waardoor we als eerste twee patienten konden redden. Daarna stelselmatig alle kamers afwerken. Intuitief kreeg ik met een speciale liftsleutel een liftdeur open met daar achter een gillend slachtoffer. Ik was op dreef!
Het leukste wordt voor het laatst bewaard; echt vuur. Ook hier werk je in teams en ook hier werkt dat niet altijd even soepel. Mensen die kaarsrecht naar een vuur lopen, zich vervolgens omdraaien en weer naar buiten gaan met hun rug naar de brandhaard, mensen die geen reserveblussers paraat houden en ga zo maar door. Deze vrouwelijke Bruce Willis zou dat wel even anders doen! Toen ik met mijn maatje aan de beurt was sleepte ik met 1 hand een slachtoffer weg bij het vuur, bluste en passant een brandende ton, deed het gas uit onder een vlam in de pan en bluste aansluitend ook nog even de brandende afzuigkap. Ik zei het al; ik was op dreef! Tot de instructeur naar me toe kwam en me door elkaar schudde. ‘Wat sta je nou te trillen?!’ vroeg hij lachend. Juist. Bruce Willis kan vast ongestraft een brand in een apparaat blussen met water, in het echte leven word je dan zelf gefrituurd. Hoogmoed komt voor de val zeggen ze terecht. Weer wat geleerd. Nou maar hopen dat mijn pc nooit in brand vliegt!

Oei, zo lang niets geschreven… Even een korte zonder al te veel toelichting. Aan het werk tijdens het varend corso door het Westland voor het radioprogramma Ik hou van Holland. Ruim 60 boten die voorbij varen met daarop zingende en dansende mensen. En niet te vergeten massa’s groenten, fruit en bloemen. Toepasselijker kan de omgeving niet zijn voor een programma met deze naam!

Toen Vodje vorige week van de tafel viel en daarna ineens een compleet oud katje geworden was durfde ik niet te geloven dat het nog goed zou komen, hoe stoer hij ook is. Het was vreselijk om hem keer op keer te zien omvallen of ergens vanaf te zien vallen. Toch besliste ik na een dag of 4 dat ik hem geen spuitje zou laten geven. Hij at, dronk en brak het halve huis af. Dat laatste steeds minder door het vallen, want hij wist dat steeds meer te beperken door heel behoedzaam te lopen. Hij stond keer op keer aan het kattenluik te trekken en er tegenaan te rammen. Bij voorkeur ’s nachts. Meneer wilde duidelijk naar buiten, half kreupel of niet. Dus heb ik alle moed bij elkaar geraapt en ik heb hem een week na zijn ‘aanval’ laten gaan.
Hij liep voorzichtig naar de achterkant van de tuin, waar hij door de schutting naar de buren kon. Ik rende naar het balkon om het te kunnen blijven volgen. De volgende tuin werd verkend. Waarna hij weer terug kwam en in de tuin op de bank ging liggen. Dat duurde maar heel even. Daarna gebeurde wat ik eigenlijk verwacht had; hij klom met zijn voorpoten (zijn achterpoten zijn te instabiel) tegen de schutting op. En heel langzaam verscheen hij uit beeld. Ik besloot hem tot de volgende dag te geven, daarna zou ik bij alle buren gaan bellen om te vragen of ik naar mijn kat mocht zoeken. Stiekem af en toe roepen, maar geen Vodje. Vlak voor ik naar bed ging, ruim 4 uur nadat hij naar buiten ging, kwam het witte wonder aangesjokt over het dak. Alsof er nooit iets gebeurd was. Die nacht is hij nog 2x naar buiten gegaan, maar ’s ochtends werd ik wakker met een kat in mijn armen en het vertrouwen dat hij nog heel lang mee kan. En het belangrijkste: op een manier waarmee we allebei gelukkig zijn!

Wat een nare titel. Maar wat een naar verhaal ook. De gemeente Rijswijk heeft schoolpleinen onderworpen aan een onderzoek om te kijken of ze wel voldoen aan weet-ik-veel-wat voor eisen. Veere’s school kwam niet door de test. De 3 grote bomen die op het plein staan zorgen er voor dat er te weinig ‘veilige’ (vlakke) speelruimte is. Om de bomen heen is -waarschijnlijk omdat de boomwortels de tegels anders omhoog duwen- een verhoging gemaakt met een rechtopstaande rand, een soort hoge stoep. De kinderen van de school vinden die verhogingen geweldig, ze rennen er over heen, springen er op en af en in de zomer bieden de oude bomen een schaduwplek. Twee van de drie bomen moeten nu weg. En de gemeente is drastisch, want stel je voor dat een kind zijn voet verstuikt. Aanstaande woensdag al komen ze zagen.

Links op de foto de grootste boom die moet wijken

Ik ben verbijsterd. Probeer je je kind op allerlei manieren de waarde van natuur bij te brengen, worden er van die grote bomen zonder pardon omgezaagd. Ze kunnen die verhoging toch ook glooiend maken? De school heeft geprobeerd de gemeente op andere gedachten te brengen maar tevergeefs. En nu? We kunnen ons vastketenen aan de bomen, maar je trekt toch aan het kortste eind. De zomer heeft nog nooit zo’n waardeloos begin gekregen als dit jaar.

Woensdag en donderdag mocht ik voor mijn werk naar een soort congres van de overkoepeling van de regionale omroepen. Het was leuk, met tips voor slimmer zoeken op internet, discussies over ‘burgerjournalistiek’ en gesprekken met luisteraars over wat ze nou eigenlijk wel en niet willen horen op de radio.

Jammer was dat bij aankomst in het congrescentrum gemeld werd dat het hotel helaas overboekt was, waardoor mijn collega en ik naar een ander hotel moesten om te overnachten. Het was niet anders. Bagage in een kamertje en op naar de bijeenkomsten. Toen we ’s avonds ruim anderhalf uur te overbruggen hadden tot we aan tafel mochten vond ik het toch wel jammer dat ik niet even lekker naar mijn kamer kon. Maar niks aan te doen. Om kwart voor 11 kwamen we (na een overigens prima diner) van tafel. Bij de receptie werd ons verteld dat het pendelbusje naar het andere hotel niet meer reed. Er werd een taxi gebeld. Tien minuutjes wachten, 15 minuten rijden (viel tegen) en we waren iets voor half 12 in ‘ons’ hotel. De receptionist keek bedenkelijk. “U staat helemaal niet op de lijst”. En blijven was geen optie, want ook dit hotel zat vol.  De taxi was uiteraard al lang en breed vertrokken.

Op mijn verzoek werd het congrescentrum gebeld. “O sorry, u staat toch op de lijst. We sturen een taxi om u weer op te halen.” We wilden graag eindelijk eens naar onze kamers toe, maar we konden er de humor nog wel een beetje van inzien. Na 3 kwartier niet meer, we zaten nog steeds in de lobby te wachten. Een telefoontje naar het hotel. De taxi zou moeten komen was de boodschap. Of iets van die strekking, want de man van dit hotel was niet al te bijster communicatief. Na 3 kwartier ging mijn collega zelf maar eens bellen. En nog eens. Maar wijzer werden we er niet van. Toen kwamen er wat congresgenoten binnen. Ze wisten ons te vertellen dat de taxicentrale om 12 uur gesloten was en dat er dus helemaal geen taxi’s meer reden. Bij de balie in het congrescentrum stonden namelijk ook mensen te wachten om naar het hotel te komen waar wij inmiddels al bijna een uur zaten te wachten. We hebben nog maar een keer gebeld en voorgesteld de gasten in het andere hotel op papier te verwisselen met ons. En zo mochten we 2 uur nadat we van tafel kwamen dan eindelijk naar onze kamers.

Ermelo, het is er mooi, maar van klantgerichtheid of klantvriendelijkheid hebben ze blijkbaar nog nooit gehoord. Om maar te zwijgen over taxi’s die om 12 uur stoppen met rijden. Mijn bed sliep afgelopen nacht nog lekkerder dan anders!

Zo snel als mijn vrije maand om vloog, zo snel ging ook de eerste week werken. Na een zeer geslaagde boekenbeurs in Amsterdam op maandag begon dinsdag het ‘echte’ werk weer. Ik zag er tegenop, daar kan ik niet over liegen. Niet meer het idee dat niets hoeft (behalve de hond uitlaten, op en neer rennen naar school en de dagelijkse huishoudelijke klusjes), maar gewoon weer elke dag richting West.

Ik denk dat ik nog geen uur aan het werk was toen de vakantie al maanden geleden leek. Maar wat was het ook weer heerlijk om bezig te zijn met radio maken. Discussieren over onderwerpen, boeken aanvragen, teksten lezen en overleggen en vooral natuurlijk de uitzending zelf. Ik heb een geweldige baan en het feit dat ik dat na een maand ‘vrijheid’ nog steeds zo ervaar vind ik heel positief. Desondanks ga ik nu lekker genieten van mijn weekend. En o ja, zondag ook nog een paar uur naar de radio, want ik mag dan samen met mijn fijne collega (da’s niet cynisch!) Hans Rouw de finale van de West Top 500 presenteren.  Dat wordt feest!