Foto: Marjan de Jong
Omroep West (Radio TV West is nog steeds de benaming in de volksmond, maar zo heten we officieel niet meer) brengt binnenkort een nieuw boekje uit en daar krijg ik ook een nieuwe foto in. Bij deze de ‘voorpublicatie’! Oke, mijn haar zit een beetje maf, maar verder vind ik hem wel leuk. En eerlijk gezegd zit mijn haar als ik in het wild rondloop ook raar. Meestal.
Gisteren had ik weer een hele leuke uitzending. Vanuit het Museon in Den Haag waar nog tot oktober een prachtige tentoonstelling te zien is over dieren en hoe ze bewegen. Ik was niet alleen zelf bezig te met interviewen, ik werd ook geinterviewd! Door drie jonge journalistes van Draj. Het is in zijn geheel terug te lezen op www.draj.nl maar ik heb een deel hieronder even gekopieerd:
Door De DoorgeDRAJde Museon Gluurders Joukje, Eva en Yasemin
We hadden een interview met Debby Roukens van Radio West.
Doet u nog ander werk dan Radio West?
Ja, ik doe ook 2 keer per week het nieuws op TV West. Dan word ik helemaal mooi opgemaakt en krijg ik andere kleding aan die het goed doet op tv.
Wat vind je leuker, radio of tv?
Dat is een moeilijke vraag, maar toch vind ik radio leuker. Bij de tv moet je de hele tijd stil zitten en voorlezen. Bij de radio ga je ook op stap. Maar als ik voor de tv op stap zou kunnen, zou ik dat het liefste doen.
Wilde je vroeger ook al bij de radio werken?
Heel vroeger wilde ik Indiaan worden, maar dat kan natuurlijk niet. Later wilde ik graag dierenarts worden. Maar je had daar wiskunde voor nodig en dat had ik niet gedaan dus kon ik dat niet doen. Toen ben ik bij de radio gaan werken.
Waarom zijn jullie vandaag in het Museon?
Omdat het nu vakantie is en dan zijn er veel kinderen. Het is vandaag ook woensdag en elke woensdag gaan we ergens heen.
Wat vind je van het Museon?
Dit is de eerste keer dat ik in het Museon ben. Ik vind het hier heel mooi, en ze hebben leuke dingen. Ook de bovenste verdieping is heel interessant.
Ben je wel eens bang dat er iets fout gaat?
Ja, want het is live dus als ik iets verkeerd zeg hoor je dat gelijk.
Heb je op de radio wel eens een erge fout gemaakt?
Ik heb wel eens iemand aan de telefoon gehad waarvan zijn tuinman had gezegd dat als hij zijn plant gezond wou laten worden, hij de plant moest verwennen. Toen heb ik gezegd: ”Net zoals je bij je vrouw moet doen!” Het bleef toen stil aan de lijn dus toen dacht ik: ”O, jee! Misschien heeft hij helemaal geen vrouw!”
Is al die apparatuur niet heel ingewikkeld?
Nee, want alles wat ik moet weten is het knopje van aan/uit en dat ik de microfoon moet bewegen. De rest regelt iemand anders.
Doe jij alle uitzendingen van Radio West?
Nee, ook andere mensen doen dat. Ik doe het elke dag van 12.00 uur tot 14.00 uur.
Wat is het leukste van werken bij de radio?
Ergens heen gaan, dan kun je zelf iets doen.
Wat is het minst leuk van werken bij de radio?
Eigenlijk niks. Alleen dat ik altijd tijdens de uitzending moet eten, omdat ik rond lunchtijd zit.
Wil je dit nog lang blijven doen?
Ja, heel lang! Zelfs als ik met mijn rollator loop, doe ik dit nog!
(foto Dick van Ham, zie ook www.dickvanham.nl)
Niet alleen de titel van een liedje; Valentijn was echt een aparte beleving dit jaar. Omdat het op woensdag viel ging ik voor de uitzending van Roukost op pad. De luxe winkelstraat aan het Noordeinde in Den Haag werd uitverkoren. Ik mocht (helaas in de plenzende regen) de straat op en de mooiste winkels in om te praten over de populairste cadeau’s, te kijken naar de mooiste spullen en te luisteren naar de mooiste gedichten. Dat mijn Valentijn in een wat ander daglicht stond dan normaal gesproken heeft denk ik geen toelichting meer nodig, maar hij was nog aparter dit jaar doordat er de hele middag twee mannen achter me aanrenden! Nee, geen aanbidders. Een van beiden had ik zelfs nog nooit gezien. Leon Koppenol en Dick van Ham zijn amateurfotografen die zich bij West hadden gemeld met het verzoek foto’s van medewerkers te mogen maken. Hartstikke leuk natuurlijk maar ook wel een beetje lachwekkend. Ik snap nu hoe beroemdheden zich soms moeten voelen; als ik voor mijn gevoel mijn voet een beetje verzette flitsten er gelijk twee lampen. De eerste selectie die ik te zien heb gekregen is erg mooi geworden. Een van de grappigste staat hierboven.
Overgens werd Valentijnsdag alleen nog maar aparter naarmate de dag vorderde. Ik kreeg zoals verwacht geen kaarten, maar bij thuiskomst trof ik wel een enorme bos rode rozen aan en een prachtig cadeau. Oplaadbare lampjes voor donkere tijden luidde (samengevat) de boodschap. Van Richard! Hoewel ik niets aan Valentijn doe is het op de een of andere manier toch elk jaar weer een heel bijzondere dag…
Het zit er alweer op… Wat een gave avonden waren dat zeg! In 9 uur tijd zijn er bekende en minder bekende namen langsgekomen. Niet alleen op ons kleine podium maar ook aan tafel. Speech van Arrested Development, auteur Marcel Moring, Finn Andrews van The Veils, Aberfeldy, Stuart A. Staples, Jhelisa, Rick Moody en ga zo maar door. En wat opviel is dat bijna iedereen die door ons geinterviewd werd zo sympathiek en relaxed was. Een enkeling met sterallures daargelaten. De heren van Razorlight bijvoorbeeld wilden eerst niet optreden maar wel praten, maar uiteindelijk gaven ze helemaal geen interviews. Admiral Freebee had last van zijn oren, Bettye Lavette had een te druk schema. Ach, het mocht de pret niet drukken. Volgend jaar de 15e editie. Ik hoop dat ik daar weer bij mag zijn!
Vanmiddag was ik druk bezig met het voorbereiden van de Crossing Border-uitzendingen toen ik op de radio een bericht hoorde over een staking in het openbaar vervoer. In de grote steden, dus ook in Den Haag, werd tot 3 uur niet gereden. Daarna hoefden reizigers niet te betalen. In eerste instantie bedacht ik dat ik bofte dat ik nergens heen hoefde en hoe ik anders geboft had met een eigen auto. Verder bedacht ik me dat de actie van later op de dag een stuk sympathieker is. Je baas pesten maar geen mensen duperen die er ook niets aan kunnen doen. Of ze in hun gelijk staan weet ik eigenlijk niet, ik heb de reden van de staking gemist. Na deze overpeinzingen ging ik snel weer verder, want met zo’n 30 gasten aan tafel de komende drie dagen heb je een hoop te lezen.
Vanavond was de eerste avond van Crossing Border, maar nog zonder uitzending. Ik stapte in de tram met zoals altijd mijn strippenkaart al voorgevouwen. Je bent een brave burger of niet. Automaat stuk. Verdorie. Volgende automaat dan maar. Ook stuk. Ik liep naar de trambestuurder. “Ik wil graag naar Den Haag” en op dat moment schoot het me weer te binnen; “We staken!” riep de goede man vriendelijk. Ik MOCHT dus zelfs niet betalen! Rare gewaarwording.
Crossing Border was gaaf. Wudstik (een klassiek geschoolde rapper uit Amersfoort) en Room 11 (een jazzy quintet uit Amsterdam) gaven een super optreden. Daarna tevreden terug naar huis. Opmerkelijk hoe snel je went aan reizen zonder stempelen. Een oudere mevrouw zat met hetzelfde probleem als ik op de heenweg. “Nou, dat moet dan maar”, mompelde ze toen ze uitleg had gekregen. “Het is in uw voordeel!” riep de bestuurder nog, maar ze kon alleen maar brommen dat ze het maar raar vond.
Morgen opnieuw met de tram naar Theater aan het Spui voor Crossing Border. Overmorgen en zaterdag ook. Dan zal ik uiteraard braaf weer stempelen. Voor de mensen die een hekel aan de tram hebben of die gewoon niet kunnen heb ik goed nieuws; Radio West zendt alle avonden uit tussen 8 en 11 uur, met speciale optredens en zoals gezegd heel veel interviews. En voor de mensen die te ver weg wonen: via www.westonline.nl is het ook te volgen, met beeld en al! Kunnen jullie me eens voor paal zien zitten met een koptelefoon op…
Nee hoor, ik heb geen loterij gewonnen. Maar een tijdje geleden schreef ik over Ineke Verkaaik van boekhandel Verkaaik in Gouda die genomineerd was om boekverkoper van het jaar te worden. En ze heeft gewonnen! Toch leuk, kan ik een jaar lang zeggen dat ik de beste boekverkoopster van Nederland in de uitzending heb!
Zoals beloofd toch nog wat foto’s van mijn radiobezoek aan Space Expo in Noordwijk. Zo sta je op de grond, zo op de maan! Het pak aantrekken was trouwens erg leuk. Uitdoen wat minder, want het bleek gemaakt te zijn voor een astronaut die 10 centimeter kleiner was dan ik….
Elke vrijdag spreek ik een boekhandel uit de regio voor de nieuwste boekentop 10. De ene week is dat een top 10 aan de hand van de verkoopcijfers, de andere week is dat een top 10 op thema. Erg leuk om op de hoogte te blijven en voor mij ook altijd een extraatje, omdat ik het boek dat wordt uitgekozen voor een recensie altijd ook krijg. Hoewel ik eigenlijk altijd erg te spreken ben over alle boeken is het eens in de vier weken extra genieten. Ineke Verkaaik van de gelijknamige boekhandel in Gouda zoekt dan namelijk met veel liefde een boek uit dat aan alle criteria van het programma voldoet; het is mooi of grappig, verdrietig of bijzonder maar altijd leesbaar binnen een week. En dat is toch best een zoektocht. Ze vertelt bovendien altijd enorm gepassioneerd over haar lievelingsboeken, want dat zijn het. Dit jaar is ze voor de tweede keer genomineerd als boekverkoper van het jaar. Ze staat nu nog op de zogenaamde ‘longlist’, maar als ze genoeg stemmen krijgt komt ze op de ’shortlist’. Dat was vorig jaar ook het geval. Helaas bleef ze toen steken op de tweede plaats. Het zou leuk zijn als ze dit jaar wel wint, want ze verdient het gewoon! Wil jij ook stemmen? Dat kan via www.elspeetconferenties.nl Wel snel doen, want er kan geloof ik nog maar twee weken gestemd worden….
Afgelopen woensdag was ik voor de uitzending in Leiden, bij Tuinvereniging Ons Buiten. Het was gezellig daar, allemaal aardige mensen die erg hun best deden om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen. En dan krijg je een hoop te horen in een uitzending! De verhalen van een imker met speciaal gekweekte zachtaardige bijen, het tuinieren voor en door bejaarden, natuurlijk tuinieren en natuurlijk onze eigen Herman Poelsma van wie hierboven de klompen te zien zijn. Ik was zo slim geweest om weer en wind te trotseren op slippers en in een witte broek. Ik hoop dat de modder die via mijn pijpen omhoog gekropen is er nog uit gaat…
Fotograaf en webmaster Peter Valentijn heeft de hele middag in foto’s vastgelegd op hun eigen website.
Slangen zijn misschien een beetje griezelig maar toch ook wel erg fascinerend en mooi. Deze Rode Rattenslang bijvoorbeeld is niet giftig en hij voelt bijzonder aan, een beetje rubberachtig. De verzorger van Serpo die hem overhandigde vertelde dat je zo’n beestje een beetje opgevouwen op je hand moet houden maar dat lukte niet erg. Hij zat binnen een halve minuut in mijn nek. Het was een leuke uitzending vanuit de reptielenzoo in Delft, ik kan het iedereen (zeker mensen met kinderen) aanraden! Want wist je bijvoorbeeld dat er bepaalde slangen zijn die met hun beet zo’n heftige reactie kunnen veroorzaken dat je daarna allergisch kunt worden voor vlees (En nee, dat was bij mij niet de oorzaak)? In extreme gevallen wordt na een beet van een ratelslang zelfs je hypofyse aangetast waardoor je van geslacht kunt veranderen. Echt waar!