Debby Roukens' Weblog

Zo snel als mijn vrije maand om vloog, zo snel ging ook de eerste week werken. Na een zeer geslaagde boekenbeurs in Amsterdam op maandag begon dinsdag het ‘echte’ werk weer. Ik zag er tegenop, daar kan ik niet over liegen. Niet meer het idee dat niets hoeft (behalve de hond uitlaten, op en neer rennen naar school en de dagelijkse huishoudelijke klusjes), maar gewoon weer elke dag richting West.

Ik denk dat ik nog geen uur aan het werk was toen de vakantie al maanden geleden leek. Maar wat was het ook weer heerlijk om bezig te zijn met radio maken. Discussieren over onderwerpen, boeken aanvragen, teksten lezen en overleggen en vooral natuurlijk de uitzending zelf. Ik heb een geweldige baan en het feit dat ik dat na een maand ‘vrijheid’ nog steeds zo ervaar vind ik heel positief. Desondanks ga ik nu lekker genieten van mijn weekend. En o ja, zondag ook nog een paar uur naar de radio, want ik mag dan samen met mijn fijne collega (da’s niet cynisch!) Hans Rouw de finale van de West Top 500 presenteren.  Dat wordt feest!

‘Wat is ze mooi. Wat staat de tijd haar goed‘…’

Ik moet mijn best doen om mijn tranen tegen te houden. Dat moet ik al als Marco Borsato het zingt, laat staan als Veere deze tekst zachtjes staat mee te zingen. Want inderdaad, wat is ze mooi. En wat is ze lief. En wat staat alles haar goed.

Veere vindt het een mooi liedje. En ze snapt er in eerste instantie niets van als ik haar vertel dat ik er een beetje verdrietig van word. Hoe leg je een meisje van 4,5 uit dat de tijd veel te snel gaat?

‘Gisteren nog zag ik haar voor het eerst, lag ze hier in m`n armen
Wat is ze mooi en wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m`n ogen en zie hoe ze steeds weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein’

Zijn muziek mag dan niet mijn smaak zijn, ik kan bij dit nummer alleen maar bedenken hoe ontzettend ik het met Marco eens ben.

Gisteren was ik nog op een prachtige lokatie voor Roukost (de watertoren in Delft), maar vorige week was ik ook op een hele bijzondere plek en ik ben er nog niet eens aan toegekomen deze te beschrijven.

In Alphen aan den Rijn is een prachtige zorgboerderij. Een groep van 10 mannen met een verstandelijke beperking woont en werkt daar. Wonen betekent voor sommigen een eigen huisje op het erf, voor de rest een kamer in de boerderij. Het werk bestaat uit het zorgen voor de melkkoeien, de twee varkens, de schapen, de kippen en de groentetuin. Het resultaat van dit werk vind je ook terug langs de weg, want daar staat een kraampje waar je zelf groenten mag afwegen en eieren kunt pakken. Het geld doe je in een bakje en je kunt je weg vervolgen. Met een beetje geluk mag je ook nog rondkijken en dat geluk had ik natuurlijk. Mocht ik nog een keer in Alphen komen dan rijd ik weer even langs. Gauw bij de koeien gluren en eitjes halen voor het weekend.

Ik vind mezelf best een sportief type. Ik hou niet van stil zitten en je zult me tijdens een vakantie niet snel een paar dagen stil op het strand zien liggen. En ik kan steile wand klimmen en duiken en ik fiets graag. Althans, dat kon ik. Helaas is alleen de laatste sport nog actueel, want klimmen en duiken heb ik tot mijn spijt al een paar jaar niet gedaan. Het viel dan ook niet mee toen ik afgelopen week sportieve dingen moest uitproberen voor de radio. Het begon woensdag met boogschieten.

Het ziet er stoer uit, maar de dag erna had ik spierpijn in allebei mijn armen! Wel leuk om eens te proberen. En zowaar, de 3e keer raakte ik de schietschijf ook nog.

Vrijdag mocht ik de nieuwste rage uitproberen; skiken. Een kruising tussen skaten en nordic walking. Op de parkeerplaats deed ik de eerste voorzichte stapjes. Even een beetje eng, maar ook dat was hartstikke leuk!

Zaterdag hadden we een personeelsuitje. Met een gezellige barbecue, maar die moesten we wel eerst verdienen. Zodoende moesten we met bamboe en elastiekjes ‘iets’ bouwen, we hebben hoefijzers geworpen, op een quat gezeten en een stormbaan gedaan. Onder laaggespannen elastiekjes door, over hekken heen, aan een touw over de sloot heen slingeren en met 5 man op 1 ton klimmen. Nu heb ik echt overal spierpijn. Maar ik kan wel weer zeggen dat ik sportief ben!

Ik heb een aantal video fragmenten van programma’s uitgezonden op TV West online gezet:

• Groen Licht
• Het Voorwoord 2008
• TV West Nieuws
• Unicefstad

De video’s zijn ook te vinden in de Pagina’s en Video’s menu’s boven aan.

Wat heb ik toch een wereldbaan! Vandaag ging ik voor Roukost op pad naar het Mauritshuis in het hart van Den Haag. Ooit was het een woonhuis, nu is het een schitterend museum met statige houten trappen, rode vloerbedekking en prachtig beschilderde plafonds. En niet te vergeten de grootste Rembrandtcollectie ter wereld. De schilderijen hangen er bijna nonchalant. Sta je in een zaal naar een gezicht op Delft te kijken (erg mooi trouwens), blijkt dat achter je het originele Meisje met de Parel hangt. Zonder toeters en bellen, gewoon ingelijst aan de muur. De anatomische les van dr. Tulp is ook een van de pronkstukken, en een zelfportret van Rembrandt en ga zo maar door. Ik heb genoten.

Extra leuk aan deze uitzending was dat mensen vanaf 12 uur gratis naar binnen mochten als ze bij de kassa ‘Roukost’ zeiden. Zodoende stond ik meerdere malen oog in oog met luisteraars. Een mevrouw was wel erg enthousiast over de actie. Bij de ingang had ze toeristen uit Engeland verteld hoe ze gratis naar binnen mochten. Ze hadden voor de deur staan oefenen op de uitspraak. Ik moest er vreselijk om lachen. Omdat die naam toch wel lastig was had mevrouw ze maar naar binnen geloodst als goede vrienden uit Engeland. Helaas werkte die actie alleen vandaag, maar ik ga zeker een keer met Veere terug. En dan laat ik gewoon bij de ingang mijn Museum Jaarkaart zien, schijnt ook te werken.

Wat is het toch raar om weer thuis te komen na een vakantie. Alles is stoffig, de stapels post en (vooral) folders komen tot aan het plafond, de planten kijken een stuk minder blij dan toen je wegging en na het uitpakken van de auto lijkt het alsof er een kleine explosie heeft plaatsgevonden. En dan ontdek je (ik tenminste) steevast dat je de helft van de boeken en spelletjes ben vergeten (die zijn de auto niet eens uitgekomen) en dat je ook de appels alleen maar heen en weer hebt meegenomen. Volgend jaar misschien eens opschrijven wat ik allemaal in die tassen stouw. Ik heb nu in ieder geval heerlijke Nederlands-Zweedse appeltjes in de koelkast liggen!

Waar ik na de vakantie ook altijd eventjes aan moet wennen is het ritme. En dus niet pas om 12 uur gaan slapen zoals ik nu ga doen. Morgen weer vroeg op pad. De vakantie is echt voorbij…

Foto: Tom Merks

Maar dan heel letterlijk.. Voor Groen Licht kom ik op de raarste plaatsen. De riolering van Den Haag was er daar 1 van. En ja, het stinkt. En er dreven dubieuze dingen voorbij. Maar toch viel het me alles mee. Ik was dan ook in een wateroverslag. Al die pijpen staan met elkaar in verbinding, vandaar toch die ‘odeur’… De mannen die in de pijpen werken krijgen elke drie jaar een inenting tegen allerlei enge ziektes. Aangezien ik die prikken lang geleden voor het laatst gehad heb werd ik helemaal ingepakt; laarzen aan, papieren overall, handschoenen. En voor de zekerheid werden die nog even met dikke tape vastgeplakt om te voorkomen dat ze zouden los schieten. Word je ‘s ochtends in de make up enigszins toonbaar gemaakt, kom je uiteindelijk als een soort afgekeurde Teletubbie in beeld. Het blijft toch bijzonder, tv maken.

Gisteren mocht ik ervaren hoe het is om blind te zijn. Dat klinkt niet echt gezellig, maar het was wel heel bijzonder. Bij het Loket Aangepast Lezen in Den Haag werd ik ingewijd in de wereld van de blinden en slechtzienden. Hoe lees je boeken als je niet kunt kijken, hoe stap je in de juiste tram en hoe steek je de straat over? Met een theedoek voor mijn ogen heb ik dat laatste geprobeerd. Doodeng! Je hoort van alle kanten geluiden van voorbijrazende auto’s, stemmen, en dan moet je blindvaren op een witte stok waarmee je de grond aftast. Leo gidste me. Hij is 38 jaar geleden blind geboren en vindt het de gewoonste zaak van de wereld om zonder zicht rond te lopen. Ik was blij toen de theedoek afging. Ik was pas 3 meter vooruit gekomen. Maar ik zag wel dat het mistig was, waar de auto’s vandaan kwamen en ik stapte zonder beperking de bus weer in om terug naar de studio te rijden. We beseffen toch veel te weinig hoe gelukkig we zijn als we niks mankeren. Dit was mijn herinnering! En ik denk niet dat ik hem snel zal vergeten…

Voor een nieuw tv-programma dat ik op TV West ga presenteren mag ik mijn neus in van alles steken dat met milieu te maken heeft. Vandaag bezochten we (cameraman, geluidsman, producente en ik) een milieu-depot en een kringloopwinkel in Den Haag. Ik keek op het punt waar het restafval in persen wordt gegooid met shovels en ik keek mijn ogen uit toen we een berg grofvuil gingen filmen. Wat gooien mensen rare dingen weg! Maar het hoogtepunt van de dag was toch wel toen ik in een fluoriserend pak mee mocht vuilnis ophalen. Ik heb in een halfuur tijd vreselijk respect gekregen voor de mannen (geen enkele vrouw die op de wagen rijdt) die dit werk doen. Nog los van de irritaties van automobilisten achter je krijg je echt de smerigste, zwaarste en slechtst verpakte dingen in handen. Opengescheurde zakken met luiers, vuilniszakken waar scherpe takken uit steken, losse troep en niet te vergeten zakken die veel zwaarder zijn dan de maximum voorgeschreven 8 kilo. En dan nog de regen die je achterop zo’n wagen ook heel goed voelt. Wat wel lekker is, is de wind door je haren als je achterop zo’n vuilniswagen staat en door de straten scheurt. Dat gaat best hard! Een beetje surfen zonder surfplank maar in dit geval wel met water. Een vuilnisman loopt in een dienst van 5 uur tussen de 5 en 12 kilometer. Ik heb het een halfuur gedaan en ik heb nu al spierpijn. Nogmaals; mijn respect!

(uitzenddatum 10 maart op TV West)